Sonic Whip 2026 in 12 hoogtepunten: van Russian Circles en Earthless tot Fomies en Maquina.

Hoog tijd voor een verslag van het schone festival Sonic Whip in Nijmegen, een van de events die we ieder jaar met dikke viltstift op onze festivalkalender markeren. Daar was ook dit jaar weer alle reden toe, want met Russian Circles, Earthless, Acid King, Hermano en King Buffalo had Sonic Whip een tros artiesten van heavy naam gestrikt. Toch kwamen de verrassingen niet zelden van het podium van de kleine zaal van Doornroosje vlammen.

Sonic Whip is een gemoedelijk tweedaags festival, waar je je bier nog uit glas kunt drinken en inpandig zelfs aardig kunt eten. En anders wel om de hoek bij het station. Groot deel van de charme van het festival is de bovenverdieping, die doorloopt van café boven de garderobe langs de grote naar de kleine zaal. In een wat kronkelende vind je een flinke merchmarkt, een speciaalbierbar en meerdere zithoekjes. Chill. Evenals het programma, dat zich om-en-om afspeelt in beide zalen van Doornroosje, zodat je niks hoeft te missen.

Helaas werd uw verslaggever weggeroepen, maar deze uitschieter op de kalender konden we niet laten liggen. Daarom bij deze, rijkelijk verlaat, Sonic Whip in 12 Hoogtepunten.

Tekst: Ingmar Griffioen & Merijn Siben | Fotografie: Roy Wolters

In chronologische volgorde:
PELICAN
Pelican tourt momenteel met Russian Circles, en de zaal is al meteen vol op de vrijdag. Dit omdat de band zelden hier tourt, Soulcrusher 2018 was de laatste keer. De Amerikanen serveren erg verdienstelijke instrumentale post-metal, die kristalhelder door de zaal schalt. Zo verpletterend als hun tourgenoten wordt het niet, maar een brute riff hier en daar weet er aardig groove in aan te brengen.

KLÄMP
In de kleine zaal zien we Klämp. Denk aan post-punk x shoegaze van een zwaar getatoeëerd vijftal uit de UK en NL, dat aardig luid, wild en een tikje dissonant tekeergaat met noisy rock. Wij zitten er ook meteen diep in. Vocalen gaan aardig standje black metal. Sowieso steeds toffer; dreigend, distorted bass, heavy drones, Krautend en steeds dansbaarder. Zoemende synths en ook screams van de toetsenist. Let’s go! Lange songs, dikke grooves. Top.

EARTHLESS
Earthless is weer te gek, de groep uit San Diego hangt meteen in een eindeloos nummer. Pure guitar porn. Het intro is nog een lome jam, maar gitarist-frontman Isaiah Mitchekk soleert ‘m jankend flink door in Uluru Rock. Het repetitieve thema dendert, met intro, zo 30 minuten door. Almachtig geluid zetten ze neer met slechts drie man. Ogen dicht en gaan. Naast de solistische gitarist is de ritmesectie evenmin misselijk, wat een beestachtig goede drummer is die Mario Rubalcaba toch. In het laatste, kortere, nummer Cherry Red zingt Mitchell ook even. Dat was op het album uit 2022 nog een verrassing, maar past nu prima. Sterker, het werkt toch wel als extra olie op het vuur. De Amerikanen doen een rondje langs de Desertfests, Les Nuits de Botanique en slaan daarbij Sonic Whip gelukkig niet over.

IGUANA DEATH CULT
Onder enige wietwalmen (in de zaal…) komen de Iguana’s op. Vooraf vroegen de Rotterdammers zich af of ze de vreemde eend in de bijt zouden zijn, maar nee, dat valt aardig mee. Lang niet alles op SW is zo heavy en Iguana Death Cult is bovendien een aardig intense, opwindende en geroutineerde act. We zagen al meer acts met garagerock, noise en wat al niet meer de boel in de fik steken, zoals Osees vorig jaar en eerder ook Rats & Daggers en Coilguns. Bij tweede nummer Guns Out komt er meteen een pit los in Roosje. Yeah! Aanwinst Sam Pols staat te bassen alsof ie nooit anders heeft gedaan. Sowieso komt de hele band ingespeeld over. Een paar US tours doen wonderen natuurlijk, maar met twee verse krachten (ook drummer Uri Rennert) is dat toch knap. Bij iedere track lijkt de pit nog wat meer opgefokt. Na de elektronica, een beste verzameling aan percussie en de koebel pakt frontman Jeroen Reek er nog een geheim wapen bij: een schuiftrombone! Jawel. Meer vlam in de pan en een bezoeker pakt z’n kans voor een stagedive. Die zagen we hier nog niet vaak. De band is hier duidelijk op z’n plek en sluit af met Nature Calls. Vet!

GNOD
Het Engelse GNOD is door de jaren heen uitgegroeid van een crusty, ongrijpbaar gezelschap met een duidelijke DIY punk-inslag tot een gevestigde naam in de scene, een sure shot voor de programmeurs en een groep met een fikse livereputatie. Op het menu staat een mix van Kraut, spacerock en noise-punk die de kleine zaal van Roosje een uur lang volledig in de greep heeft. Het is die wisselwerking tussen tranceopwekkend minimalisme en opzwepende spacerock-instrumentatie die GNOD tot een van de meest meeslepende bands van de dag maakt. “Crushing performance by Gnod”, aldus onze fotograaf. Het jongste album op Rocket Recordings, Chronicles of Gnowt (Vol 1), zit overigens een pak rustiger in elkaar. Daar zit de trance verstopt in meditatieve drones en minimalistische ambient elektronica.

RUSSIAN CIRCLES
Headliner Russian Circles opent met een greep uit de rijke catalogus, waaronder klassiekers van album Station uit 2008. Dat titelnummer hamert er goed in, bruut en machinaal, en naar beproefd RC-recept opgebouwd tot een climax. Opbouw, verlangen, uitgestelde beloning en dan toch weer een verpletterende impact en op dito niveau. Damn. De uitpuilende Doornroosje gaat erg goed op de instrumentale post-metal van de Amerikanen. Met Conduit, van de laatste plaat, pakken ze ons definitief bij de strotten. De track kent een soort cirkelzaag-riff, en is tegelijkertijd pittig hakkend en toch ook maximaal meeslepend. Damn, wat een hoogtepunt, zo vroeg in de set. Vervolgens een meer proggy en symfonische fase en die smaakt wel even lekker naar alle krachtpatserij. Drie bizar goede instrumentalisten die ook nog eens zo sterk samenspelen, maakt dit powertrio bijna onovertroffen. Russian Circles speelt vanavond materiaal van vrijwel al hun albums, waarbij de reikwijdte van het oeuvre opvalt evenals de ontwikkeling en kracht in nieuwere tracks als Gnosis en… zowaar ook een unreleased nummer: Empath. Dat belooft veel.

MAQUINA.
We sluiten het feest van dag 1 af met Portugese machinerie. We zagen Maquina. sinds ESNS 2025 nog driemaal en zijn wel verslaafd. Onze stellige bewering dat dit dé band is die je als (dansbare) afsluiter wilt, wordt gelukkig volledig waargemaakt. Naast materiaal van het sterke tweede album Prata (2024) hebben ze ook nieuwe pijlen op de Iberische boog. Zoals een samenwerking met Dame Area. De EBM-noise van dit Barcelonese duo heeft een vergelijkbare drive als de Krauty industrial techno van het trio uit Lissabon. Dit si wel het moment voor deze warmbloedige ‘heavy clubmuziek’ en de Portugese party is aan in de kleine zaal. We kijken zeer uit naar het nieuwe album, dat 10 juli uitkomt via Fuzz Club.

---

ZATERDAG
De uitstekende eerste festivaldag heeft de lat hoog gelegd voor de zaterdag. Gelukkig kunnen we meteen starten met een verrassing in de grote zaal.

SMOTE
Smote is het project van alleskunner Daniel Foggin. Maar voor de liveshow heeft de Engelsman een hele band ingeschakeld. En dat is intens, want de mix van duistere folk, noise rock en drone zorgt voor een show met lange repetitieve composities, maar met elke zweetdruppel die van het gezjcht van de drummer afklettert, grijpt Smote je zwaarder bij de keel. Waanzinnig wordt het als een doomy groove verschijnt en vijf van de zeven bandleden prachtig zuiver in koor zingen. Wachten werd beloond met een waanzinnige set van dit heavy dronende orkest.

ACID KING
Yes, daar zijn ze weer! Acid King is een ferme livefavoriet, die ook nog eens tekende voor ons Album van het Jaar in 2023. Maar de backdrop met het artwork verraadt het al: het onverwoestbare powertrio tourt met Busse Woods, het album uit 1999. Een regelrechte heavy klassieker die later met bonus tracks is heruitgegeven. De US stonerdoomers trappen de fuzzpedalen meteen vol in en de backdrop grossiert in beelden van dooie mensen, verpletterd onder rotsblokken, fikse branden, ontploffingen, apocalyptische landschappen, een beul en satansrituelen. Wat is er toch allemaal gebeurd in dat bos waar gitarist-vocaliste Lori S. in haar jeugd rondhing? Net als bij Dope Purple is het geluid helaas niet optimaal, zo piept de mic langdurig door feedback. Minpuntje. Maar we dompelen ons gretig onder in de set, die loom, zwaar, dreigend en een tikje monotoon is. Niet alle albumtracks zijn even sterk/ komen even goed over. Niettemin staat Busse Woods na 27 jaar toch nog fier overeind op de Nijmeegse planken.

BISMUT
Bismut op home turf dan. Drummer Peter Dragt boekt zelfs voor o.a. de Onderbroek, stiekem het mooiste podium van de Waalstad. De kleine zaal is weer afgeladen en ziet een instrumentaal powertrio dat heavy psycht, maar ook voldoende proggy en wazige passages heeft, een van de troeven die het interessant houden. “Hallo Nijmegen! Supervet. Wij zijn Bismut, uit Nijmegen”, gooit Dragt nog wat olie op de toch al smeulende crowd. Het is sowieso feest, want de psychedelische groep bestaat tien jaar (de derde show ooit speelden ze ook in Roosje) en bracht in april een nieuwe plaat uit. “En dat vieren we vandaag met jullie!” Na 10 minuten krijgen we meer explosief gitaarwerk en zelfs “een beetje metal”, waarin de beweeglijke gitarist een soort Russian Circles-cirkelzaag riff in petto heeft. Nice.

Heerlijke psychset met voldoende vaart en ondanks het teringharde geluid vernemen we in het publiek dat Dragt een nieuwe, ook instrumentale band begonnen is met RRRags-leden Ron van Herpen en Rob Zim. Benieuwd naar Viim! Mooi dat naast Doornroosje en Freek, de vrouwen en kinderen ook Désirée Hanssen van Lay Bare Recordings bedankt wordt. Door de jarenlange steun heeft Bismut door kunnen groeien en zo bracht het Duitse Tonzonen Records album Matsutake uit (en speelden ze op Desertfest Berlijn). “Dat is ook de rol van Lay Bare”, erkent ze. “Maar het is soms wel bitterzoet.” Een hele belangrijke, vaak onderbelichte rol, dus extra hartjes voor Désirée!

HERMANO
Na een vorstelijk diner en prettig nagerecht door de uitgebreide proggy en jazzy psychband Weite (met Nick van Elder/Delving) zijn we weer wat geland en geposteerd in de grote zaal voor “de stem van de desert rock”. Althans voor Hermano, met op zang John Garcia die die geuzennaam gezien zijn verleden in onder meer Kyuss, Slo Burn en Unida natuurlijk wel mag dragen. De onvermoeibare Garcia kwam al met talloze bands en projecten voorbij, maar Hermano mag (sinds 1998) toch ook wel een parel van de Palm Desert Scene genoemde worden. Met ook leden van The Afghan Whigs en Earshot was het vooral een vehikel voor de lol, dat deze eeuw niettemin meerdere albums uitbracht. De gitarist is een enorme show-off die zelfs Garcia naar de kroon steekt: “Hello Bitches! You guys having a good day?” en naast al het voet op de monitor-werk ook even de gitaar met de tanden bespeelt. Jawel.

Maar ondanks wat ongeloofwaardig gewauwel en geposeer zitten we na twee nummers wel lekker in die oldskool Palm Desert stoner. Het repertoire mist natuurlijk heel veel vergeleken met een Kyuss. Jong zijn ze ook niet meer, de iconische stem is een tandje minder krachtig, maar zin hebben ze nog wel. En zoveel pure stonerbands hebben we dit jaar niet… So, who’s being picky? Je moet even door de posers heen prikken, maar Hermano heeft live serieus ballen – ook in deze goeddeels met nieuw werk gevulde set – en we zijn om. De nummers, grappen en grollen gaan er in hoog tempo doorheen. En het werkt voor deze volle zaal.

FOMIES
Op Desertfest Belgium al spot, maar in de kleine zaal van Roosje komen deze dekselse Zwitsers nog beter tot hun recht dan in het Trix-café. De ook door de Iguana’s getipte garagepunkers hebben de drummer centraal vooraan geposteerd en gooien er veel power en elektronica tegenaan. Fel, opruiend, wild, over the top en mega aanstekelijk. Door vijf gastjes die waarschijnlijk jonger zijn dan de chicos van de Hermanos net. Met dikke Kraut ook, die ons weer even terug voert naar de after met Maquina. Vettig hoor. Voor hun eerste keer Nederland halen ze veel uit de kast. als een hyped up Osees, met zo mogelijk nog meer drive, gekte en een flinke dosis Kraut om het af te maken. Fomies steekt de lont er wel in bij Sonic Whip. En met twee gitaren voor dubbele fuzz power. Yeah! Aanschouw de meest serieuze pit van SW26 so far, met oude én jonge lullen. Er gebeuren weer verduveld spannende dingen in de kleine zaal.

TOT SLOT
De overgang naar headliner King Buffalo is fors. Vocalist-gitarist Sean McVay zit op een stoel links vooraan en weet daar met zijn voet in het gips nog wel een pedaal te bedienen. Respect dat ze wel optreden. Maar het oogt en voelt een beetje als een anticlimax na alle gekte en erngie net. De bassist heeft een xl snoer meegenomen, alsof hij zo wat extra mag bewegen om een stuk podiumbeleving te compenseren. Wel geinig om de kenmerkende halve cirkel nu eens niet voor maar op het podium te zien. King Buffalo is sowieso nooit al te spectaculair, maar heeft wel hele goede songs zoals het percussief sterk opgebouwde Grifter en het langgerekte, laat ontladende Longing to Be the Mountain.

Een collega noemde Sonic Whip de echte start van de (heavy) festivalzomer en zo bezien was het een opperbeste kick-off. Sonic Whip 2026 was ook een editie van grote shows en kleine geneugten, nagenoeg uitverkocht en toch behapbaar en een topsfeer. Alle seinen op groen voor 2027.

Meer foto’s van Roy Wolters in de galerij hieronder:

Deze slideshow vereist JavaScript.

---