Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Blossom & Wither tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Post-hardcore band Svalbard stond jaren garant voor vlammende composities en hevige shows, resulterend in vier sterke langspelers. Maar na 15 jaar hard werken komt er een eind aan. Stijgende kosten en de wens op het creatieve hoogtepunt zijn de grootste drijfveer. Maar voordat het doek valt, trakteert de band men dit jaar op nog een laatste tour en festivalrun. Een extra grote eer: EKKO en TivoliVredenburg strikten de band voor een nieuwe NMTH Presents: Doomstad editie! Stijf uitverkocht zo blijkt, met 275 bezoekers die nog een laatste glimp van de Britse bulldozer willen opvangen. Wat volgt is een bitterzoet afscheid waarbij de goede herinneringen naar boven komen, met als kers op de taart support van Friese doomers Blossom & Wither en Utrechtse hardcorebazen Serve. Lees hier ons verslag…
Tekst: Merijn Siben / Fotografie: Roy Wolters
BLOSSOM & WITHER
Het begint alvast lekker met Blossom & Wither. De Friese post-metalband valt met diens instrumentale post-metal sound buiten de hakkende hardcore van Serve en Svalbard weldra, maar dat maakt het juist een effectieve opwarmer. Blossom & Wither bracht vorig jaar debuutplaat Nevermore, en die wist aardig te overtuigen. Live rolt het er ook stevig in: op momenten beukende post-metal met sporadische synths die het een atmosferische basis meegeven. Die wisselwerking is effectief, dankzij kundig opgebouwde post-rock passages, die gaandeweg naar bikkelharde grooves denderen. Zeker een band om in de gaten te houden.
Blossom & Wither tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Serve tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
SERVE
Serve gooit het over een andere boeg. De brutal hardcore van deze gasten wist eerder al over de EKKO te denderen, en dat blijkt voor herhaling vatbaar. Met de heftige EP Zero Sum op zak, laat de band hier vandaag zien tot een van de beste hardcore geheimen van Nederland te horen. Verdomd, wat een vurige bal van agressie dit! Gefront door zangeres Cheyenne, wiens vocalen van sporadische cleans naar vernietigende grunts en screams schiet, doen tracks als Forever je de ogen uit de kop dreunen. Extra speciaal blijkt het voor de band dat ze hier staan vanavond, aldus gitarist Mark: ‘We zagen Svalbard ooit nog voor 25 man in de ACU, toen heb ik meteen al hun platen gekocht’. En die plek als support vanavond vervullen ze met verve, waarbij bikkelharde hardcore en metal in een knijpende clash gaan, met alle pittige gitaareffecten en opgefokte tempowisselingen van dien. Fuck, dit was vet!
Serve tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
SVALBARD
Het muzikantenleven gaat niet over rozen en ook het uit Bristol afkomstige Svalbard moet het ontgelden. Dat ging niet zonder slag of stoot: in 15 jaar werkte de post-hardcoreformatie zich uit de naad, resulterend in vier geweldige platen, talloze festivalshows en tours met Cult of Luna en Alcest. Maar de harde waarheid klopt aan: je brood verdienen als band is slechts een enkeling toebedeeld, en de torenhoge, continu stijgende kosten van touren draait menig band de nek om. Een bitterzoet afscheid blijkt het dan ook voor Svalbard, want in plaats van per direct stoppen, doet de formatie tot dank van velen nog een laatste tour. Met uitgerekend Doomstad en Utrecht als een van de allerlaatste stops. Een gigantische eer en een buitenkans om de band te aanschouwen, vooral in een compacte zaal als de Ekko.
Het plakkaat ‘uitverkocht’ hangt dan ook aan de deuren. Niet zo gek ook, met zo’n laatste kans om Svalbard de tent af te zien breken. En dat begint al meteen lekker opgefokt met openers Disparity en Open Wound. Vlammende post-hardcore granaten, die doeltreffend over het 275-koppige publiek gegooid worden. Gitarist Serena Cherry is altijd openlijk geweest over haar tekstuele thema’s, en de depressie waarmee ze kampt. Het geeft songs als Faking It een uiterst persoonlijke inslag mee qua teksen, maar ook qua muzikale fundering waar introspectieve, melodieuze gitaarlijnen breekbaar overheen vliegen. De songtitels liegen er ook niet om: nummers als If We Could Still Be Saved en Lights Out suggereren bijna het onvermijdelijke eindpunt van de band.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Maar toch ook: For The Sake of the Breed is een pleidooi tegen dierenleed, en specifiek tegen het mishandelen van honden. Een track die met keiharde post-hardcore aanslagen op je neerhamert, om er vervolgens een ontroerende climax met cleane zang tegenaan te gooien. Een mooie weergave van de diverse aanpak die Svalbard al die tijd hanteerde. De band heeft ook duidelijk verwantschap met Nederland, en Serena Cherry doet dan ook specifiek een shout-out naar de aanwezige eigenaren van het helaas eveneens heengegane label Smithsfoodgroup (die nog releases van Employed To Serve, Tusky en The Fifth Alliance hebben gedaan): ‘Onze eerste show was op een plek genaamd Capelle a/d IJssel, een door hen georganiseerd festival genaamd Batmanfest zo’n 13 jaar geleden…’ Mooi moment.
Maar na dik een uur komen we richting het einde. In een eerdere Facebook post gaven de bandleden aan zich op andere projecten te willen focussen. Voor Serena betekent dat een nieuwe Noctule plaat, bestaande uit door Elder Scrolls geïnspireerde black metal. Beduidend nerdy dus. Die nerdyness is de band niet onbekend, want bij toegift Grayscale wordt er dan ook gezegd: ‘In dit nummer zit een Pokémon verwijzing’. En zodoende. Andere deuren zullen openen, maar voor Svalbard is het voorbij. Een respectvol einde op eigen voorwaarden, die op ArcTanGent in augustus het slotstuk verzorgt. Het doek is gevallen, maar verdomd: wat zijn we dankbaar dat we dit nog hebben meegemaakt.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Svalbard tijdens Doomstad, Ekko. Foto Roy Wolters.
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.