Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Na twee prachtige zonovergoten dagen mogen de zonnebrillen op zaterdag helaas thuis blijven. Die worden her en der zelfs ingeruild voor regenjassen, dat is misschien geen overbodige luxe. De Roadburn-organisatie legt ons een spervuur aan secret shows in Ladybird aan de schenen, waaronder Inter Arma en Terzij de Horde. Daarvoor mogen we regelmatig wachten op de stoep van het skatepark, minder prettig met druppels op je hoofd maar we laten ons niet weerhouden. Tel daar zwaargewichten als Blackwater Holylight, Slift en Oathbreaker (serieus… deze line-up!?) bij op en de uitkomst laat zich raden.
Tekst: Justin Scholtze, Tim van der Steen & Ingmar Griffioen | Fotografie: Roy Wolters
Blackwater Holylight op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Ongrijpbaar Roadburn
De dag begint gemoedelijk met het geweldige Blackwater Holylight in de Terminal dat hun laatste album Not Here Not Gone ten tonele voert. Dat is zoeven geblazen, want Blackwater Holylight brengt een shoegazevariant van de zwaardere soort. Gigantische gitaareffecten, voortploegende drums en een knus in de mix weggestopt stemgeluid. Deze show pakt ons stukken meer dan die waarmee Nothing de dag ervoor de Main in de 013 afsloot. Blackwater Holylight schept geluidsbaden om je lekker in onder te dompelen.
Als we even later de Main in 013 betreden, wordt al snel duidelijk dat er hier geen conventioneel concert te wachten staat. Er hangt van alles in de lucht boven het podium. Wanneer we even zittend op de trap onze benen opladen, krijgen we van een medewerker een programmaboekje in de handen geschoven. We zijn hier dan ook bij een speciaal project: de tweede installatie van Lane Shi’s triennium artist-in-residence. Dit jaar heeft ze alle ruimte gekregen en genomen om een zestal Chinese slaapliedjes op te voeren, maar dan op de Otay:Onii-manier. Een volstrekt eigenzinnige performance, waarin Lane Shi in een schildpaddenpak (zoals het boekje ons leert verwijzend naar Chinese mythologie) met keytar er met verve op los speelt. Soms zijn de slaapliedjes goed erin terug te horen, wanneer Shi zacht en rustig zingt, maar het leeuwendeel van de show bestaat uit bombast. Overweldigende experimentele/noiserock met een duidelijk showaspect, waarbij Shi de rustige stukken contrasteert met een schreeuw die door merg en been gaat. Wat het precies betekent blijkt een uitdagende interpretatieslag – we zien Lane Shi op een gegeven moment de maan – die in de lucht hangt – naar beneden halen en vervolgens in duizenden stukken op te breken. En wat blijkt? Deze is gemaakt van snoep dat aan het publiek wordt uitgedeeld – maar we schouwen het met interesse aan. Het optreden dat kort erna in de Next plaatsvindt, van het Ierse Róis is minstens zo ongrijpbaar. Etherische synthfolk afwisselend in het Engels en Iers gezongen. Met synthesizerklanken die klinken zoals diamanten schitteren.
Terzij de Horde op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Terzij de Horde
We moeten extra alert zijn op ons programma vandaag, want naast hemelwater regent het ook last-minute aankondigingen. De eerste is direct raak: Terzij de Horde daalt met hun blackend post-hardcore neer in het skatepark. De Utrechtse muziekscene is hofleverancier in Ladybird dit weekend en ons hoor je niet klagen. Het moet een extra bijzondere show worden met een rauwe hardcore inborst inclusief Integrity covers. We duiken er direct lekker puntig in. Zanger Joost Vervoort verwijst naar de punkesthetiek van de venue en neemt zijn kans om een probleem binnen black metal aan te kaarten. Zijn statement is dat teveel bands zich verschuilen met een fascistische agenda achter de façade. Wie dat geen probleem vindt mag alvast vertrekken, de rest mag blijven. De rauwe punkenergie vindt hier vruchtbare grond. Vervoort blijft een van de meest overtuigende frontmannen, vol overgave stort hij zich in de show als een maniakale predikant. De real deal. Hij neemt tussen de nummers door zijn spreektijd. In de set wordt een nummer opgedragen aan de Tilburgs black metalicoon Michiel Eikenaar. Hij overleed in 2019 aan de gevolgen van lymfeklierkanker. Al snel volgen ook de beloofde Integrity covers ATF Assault en Abraxas Annihilation. Met name die laatste klapt er heel goed op met die stampende breakdown.
Primitive Man op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
De afgrond in met Primitive Man
Na een droge, bijna ironische aankondiging van frontman Ethan McCarthy – “We are Primiotive Man and we’re from planet Earth”, duiken we halsoverkop de afgrond in. Primitive Man (stiekem uit Denver, Colorado) maakt extreem logge en zware doom. Niet zozeer riff-gedreven, maar als een niet te vermijden statische kracht. De band zelf staat niet centraal hier. Korrelige glitchy visuals op het enorme scherm worden door projecties over het hele podium doorgetrokken, verder geen spots. Het draait om minimale verschuivingen in toon en intensiteit, gruizig en daverend laag met onverstaanbaar gegromde gutturale vocalen van McCarthy. Daarbij valt helaas op dat die muur van geluid minder fysiek en intens uit het systeem komt in de Terminal dan in de Main van 013, zoals bijvoorbeeld bij Blawan eerder dit weekend waarbij onze maag bijna omkeerde van de luchtdruk uit de speakers. Kan deze band niets aan doen natuurlijk, maar hun show had hier zeker baat bij gehad. Na een korte felle tempowisseling halverwege breken meer riffs door de muur van geluid. Het wordt daarmee toegankelijker, of misschien treedt vooral gewenning op. Langzaam worden we opgeslokt door de brute sonische stoomwals.
These New Puritans
Grootse setting voor These New Puritans op de 013 Main Stage. Frontman Jack Barnett zit achter een vleugel getooid met een zwarte gleufhoed. Er is een breed instrumentarium met toetsen, elektronica, percussie, iets met kettingen (…) en liefst twee drummers die een prima groove neerleggen. En die het soms aardig dansbaar maken. Jammer dat de achtergrondzang van tape komt, maar verder weet de artsy popband uit Zuid-Engeland zeer te boeien in een soms wat ongrijpbare set die ook folk en (post-)rock raakt en rijk behangen is met neoklassieke tinten.
These New Puritans op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Agriculture op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Lopend buffet
Door een gepland etentje met de NMTH-crew voelt het op het begin van de zaterdagsavond een beetje als meepakken wat je meepakken kan. We snoepen als voorgerecht een kwartiertje van de secret show van Agriculture mee. Na de indruk die ze maakten een dag eerder, moeten we daar bij zijn. Dat wordt gelijk beloond door de band die een nog door niemand anders gehoord nieuw nummer speelt (en een kleine spreekbeurt over Bob Dylan’s ondergesneeuwde meesterwerk Tempest, volgens gitarist Dan Meyer). Qua stijl doet ‘ie goeddeels denken aan de triomfantelijke Living Is Easy-nummers. Genoteerd, we snellen ons naar ons diner. Met onze buiken rond gegeten kunnen we nog net het staartje van de eerste, legendarische, Boris-set van het festival meepakken. Wanneer we ons de overvolle zaal binnenwurmen lijkt het even alsof we op een Sunn O)))-optreden gestuit zijn, maar al gauw trakteert de band ons op die ruige, fuzzy, punky stoner waar we zo op hoopten. Als er een band is die alle fuzz en feedback als een warme deken over je heen kan leggen, is het Boris wel – we voelen ons even volledig geborgen. Dat dat des te hongeriger maakt naar de set van morgen, mag voor zich spreken.
Waardig Dälek
Toen Dälek in 2017 op de Roadburnposter verscheen, waaide er nogal wat stof op. “Wat doet dat hier? Dit is geen Sleep!” Er werd natuurlijk al breder geprogrammeerd met bijvoorbeeld duistere folk, maar experimentele hiphop was echt een ander geluid op de bill. Toch werd die show dat jaar enorm goed ontvangen. Dit jaar geeft het duo opnieuw acte de presence, nu in de Terminal midden op de dag. Dat Dälek tegenover Boris op de mainstage geprogrammeerd staat verklaart allicht wat ruimte in het publiek, maar dat hindert de ontvangst niet. Droge laid back beats worden ingestart met gelaagde noisy soundcapes van de gitaar en samples. Industrieel maar toegankelijk, met oldschool dwingende raps van MC Will Brooks. De nummers worden start-stop in rap tempo afgevuurd en krijgen een aandachtig publiek uitstekend aan het bouncen. Dälek laat daarmee opnieuw zien dat het een waardige en integere aanvulling is op wat heavy vandaag de dag betekent.
Dälek op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Inter Arma
Vervolgens gaan we opnieuw richting Ladybird voor Inter Arma met een speciale set rond hun doorbraakplaat Sky Burial. We komen er net niet soepel binnen, want vlak voor de deur stagneert de rij en horen we de opening vanaf de stoep. Klassieke Roadburn frictie natuurlijk, en met 1 eruit, 1 erin stijgt de spanning. Eenmaal binnen landt de set direct met een uitgesponnen psychedelische passage. Wat een bruut boegbeeld is vocalist Mike Paparo toch met zijn wilde voorkomen en stemgeluid. Inter Arma klinkt direct herkenbaar, massief en vertrouwd. Een deken van gitaren waar de screams van de frontman doorheen bijten, voortgestuwd door bliksemsnelle blastbeats. De muziek is chaotisch, maar Inter Arma heeft alles volledig onder controle. Blackened sludge, traag dreigend en log en dan doordenderen op een hypnotisch tempo. Holy hell… wat staan die gitaristen daar een partij bot te chuggen. Wat een dikke sound heeft deze band, maar vooral; wat is deze show onwaarschijnlijk fun! Zowel op het podium als in het publiek smiles all around, bonuspunten voor het meisje dat daar bellen staat te blazen voor het podium. Hoogtepunt van de dag.
Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Comeback
Oathbreaker zorgt voor nog zo’n speciaal Roadburn-moment (waarvan we er inmiddels al een hele weekendtas vol van verzameld hebben). Tien jaar na de release van hun klassieker Rheia, en een jaar of acht nadat we voor het laatst wat van ze vernomen hadden, brengen ze het album naar het Roadburn-podium. Bij Boris was de grote zaal moeilijk om binnen te komen, maar bij Oathbreaker puilt ‘ie volledig uit. Dat de interesse groot is, is duidelijk. En dat de verwachtingen worden ingewilligd blijkt ook vrij snel in de set. De combinatie van een hard en vlammend spelende band, de overweldigende gitaarmuren en een gekrijs van Caro Tanghe waar je fantastische koude rillingen van krijgt, is het een optreden met de meest intense momenten van het hele festival. Het concert van Oathbreaker is een fantastisch spel van contrast. Wanneer het gaspedaal voor een flinke tijd is ingedrukt, weet de band weer te landen in de meer uitgestrekte passages die het album ook kent. Met meer dan een uur speeltijd is het een set voor de geduldige luisteraar. Het geduld wordt meer dan beloond, want het is een overweldigende belevenis. Je mond valt ervan open, en het was het wachten waard.
Oathbreaker op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Portrayal of Guilt op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Portrayal of Guilt – bringer of chaos
Drie dagen Roadburn beginnen intussen zwaar te wegen op de rug en benen, dan moeten de zwaarste sets nog komen. We laten ons opnieuw verleiden door Ladybird voor een secret show van Portrayal of Guilt. De verwachting – zeker na hun set gisteren – is rauwe energie. Dat leeft duidelijk breder, het staat opnieuw afgeladen vol tussen de schansen. Daar is het vanaf de eerste seconde raak. Er is geen opbouw en geen waarschuwing, want ze gaan direct frontaal in de aanval met ziedende gitaren en razende blastbeats. Binnen een halve minuut duiken we een breakdown in en vliegt de eerste crowdsurfer over het publiek. Geen halve maatregelen, de toon is gezet. Portrayal of Guilt begon in 2017 als een vrij pure screamo band in Austin Texas en vond later een complexer geluid op het snijvlak van hardcore, black metal en noise. Wat een waanzinnige bak rauwe herrie weet dit trio te produceren. De drummer lijkt een martelgang te ondergaan, zeker tijdens de hypersnelle black metal passages, maar houdt het geheel toch strak bij elkaar. Opvallend ook hoe snel de band schakelt, van de explosieve start direct de chaos in. Vaak korte, verwoestende uitbarstingen en door naar slepende delen die spanning opbouwen. Een stampend hardcore-refrein, dan is het stil. Het publiek geeft zich hier met verve aan over; de moshpit is chaotisch en constant, in lijn met wat er op het podium afspeelt – het is ook een flinterdunne afstand tussen band en publiek. Een ultieme setting in Ladybird voor Portrayal of Guilt, daarmee is – ook na Inter Arma en Terzij de Horde – het skatepark wel de MVP deze zaterdag.
Portrayal of Guilt op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Saetia
Voor de band die kort daarop in de Terminal staat, was het wachten van nog lagere duur. Saetia was namelijk in de jaren negentig kort samen, maar maakte een bijzonder grote impact. Als we staan te luisteren horen we La Dispute, Thursday, Touché Amoré er allemaal in terug. Saetia komt met een overrompelende screamoset, waarin New Yorkse hardcore en negentigerjaren midwest emo samenkomen. Het luistert verdomd lekker weg. Het optreden heeft iets poëtisch omdat de volwassen kerels muziek spelen die ze schreven toen ze achttien waren, met teksten over het vinden van je plek in de wereld. Met de bijkomstige realisatie dat dat nooit een vaste plek zal zijn. Overduidelijk oldschool, maar met net een poëtische lading die het toch uniek maakt. Deze Roadburn blijkt er steeds meer een van ontluikende invloedslijnen.
Slift op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Slift
Na al het zwaarmoedige geweld van vandaag is een afsluitende set van Slift op de mainstage een absolute verademing. Er is meer ruimte in de zaal zoals we wel vaker zien aan het slot, want veel mensen moeten een trein halen waarschijnlijk. Het geluid klinkt – als vertrouwd uit dit geluidssysteem – als een waanzinnige fysieke muur van geluid, maar super open; je hoort precies wat er gebeurt. Veel aandacht is er voor de visuals op het grote scherm. Grote psychedelische vormen, vlammen die van links naar rechts schieten, precies op de maat van de groove. Dit Franse trio valt duidelijk in het klassiekere Roadburn idioom met hun fuzzy psychedelische stoner en het stijgt dan ook direct op. Er is geen hiërarchie in de band te bekennen. Gitarist/vocalist Jean Fossat krijgt misschien de meeste ruimte in de sound, omdat hij ook het meeste zingt, maar alle bandleden staan op gelijke hoogte vooraan op het podium. Geen orthodoxe grooves van deze drummmer, veel bekkens en tomgebruik en alles met chirurgische precisie. Het tempo wordt flink opgevoerd met donderende passages, lekker dissociatief met alle strobes. Naast klassiekers als Ummon en Ilion horen we vooral veel werk van aankomende plaat Fantasia, en gebaseerd op de set van vandaag wordt dat weer een absolute banger.
Slift op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Meer lezen over Roadburn 2026? Klik HIER voor het verslag van donderdag en HIER voor het verslag van vrijdag
Bekijk hier een uitgebreide selectie aan foto’s gemaakt door Roy Wolters tijdens de derde dag Roadburn 26:
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.