Teardrinker op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Nog een beetje ruw van de doldwaze donderdag schuifelen we met fris gemoed het terrein op voor de vrijdag. Dit zal een dag worden vol gewetenswroeging en planningsproblematiek. Met namen als Agriculture, Cult of Luna en Wiegedood op de rol moet het wel een klapper worden, maar zoals ook zal blijken: tijdens het maken van een planning blijkt die door de festivaldynamiek alweer verouderd. Secret shows van Bad Breeding en The Machine maken het snel moeilijk. Zo veel vette dingen te zien, zo weinig ogen!

Door: Justin Scholtze en Tim van der Steen | foto’s: Roy Wolters

Teardrinker op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Louterend Teardrinker
Ook vandaag zit een rustig begin er niet in, want op het vroege tijdstip van twee uur ‘s middags zijn we, de slaap nog uit onze ogen wrijvend, present in de Terminal voor het commissioned project van Kim Hoorweg: ‘I Hope This Hurts’. Opgevoerd met hun band Teardrinker, een paar jaar geleden op Roadburn ontstaan, en nu in een volle Terminal, wat een tof traject! De boodschap van het project: een doorwrochte systeemkritiek op het alomvattende kapitalistische, kolonialistische, patriarchale systeem waarin minderheden structureel onderdrukt, uitgebuit en vermoord worden. Met kern van het pleidooi dat die onderdrukking iedereen aangaat, en dat niemand echt vrij is tot iedereen, en nadrukkelijk gemarginaliseerde groepen, ook vrij zijn. Het medium: een adembenemende show, waarin Hoorweg het hele spectrum van hun leven in lichaam-met-baarmoeder centraal stelt. Je vóélt als publiek alle emoties. Onder begeleiding van een overweldigende mix van sludge, post-hardcore, blackmetal en post-metal, waarbij Hoorweg zelfs meermaals achter hun cello duikt. Als die daar niet zit, stormt Hoorweg, een begenadigd performer, over het podium en brult het uit: je hoort, ziet, voelt en ervaart hun frustratie, woede, verdriet. Shoegaze met cleane vocals, die hadden we nog niet eerder gehoord bij de band, maar het contrast dat het schept met andere, intensere onderdelen van de set doet het des te harder binnenkomen. De show eindigt met een koor bevriende muzikanten op het podium, en een hoorbaar geëmotioneerd dankwoord van Hoorweg. En dan gloort er toch ook hoop: samen kunnen we, nee, moeten we het doen, en ‘I Hope This Hurts’ schijnt alvast een licht de goede kant op. Mega-ambitieus en hyperurgent. Collectief kippenvel bij de NMTH-redactie.

Teardrinker op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Wiegedood & Bl!ndman op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Lange adem voor Wiegedood & BL!NDMAN
We leren dat drummer Wim Coppers voor het vijfde jaar op rij acte de presence geeft in Tilburg, een mogelijk record volgens de organisatie. Vaak gaat het dan om vernietigend geweld, van Crouch bijvoorbeeld of natuurlijk Wiegedood. Dit jaar staat die laatste band dus samen met het Belgische muziekcollectief BL!NDMAN in de grote zaal met het project Drones. Wie puur op de naam afkwam en zich verheugde op een verzengende muur van geluid zal vandaag even moeten schakelen. De set opent traag en ceremonieel: een enkele saxofonist betreedt het spaarzaam uitgelichte podium en zet een eerste drone in. Er volgen meer saxen, theremins, keelzang, gongs en percussie. Over het project zeggen ze zelf: In een overprikkelde, vluchtige wereld kunnen we zelden het geduld opbrengen om naar monotone klanken te luisteren. Drones is ‘een tijdloze immersieve stroom van klank’ die onze aandacht moet opeisen. Daarmee wordt het aanwezige publiek op de proef gesteld en uitgedaagd. Geen makkelijke kost die vraagt om een lange adem. De blazers spelen een centrale rol, de drones worden in verschillende harmonische lagen opgebouwd. Daar ontstaat de spanning, een dreiging, aangevuld met percussie. In het verleden zagen we de zaal voor dit soort projecten weleens leeglopen, dat is vandaag niet aan de hand. Een eerste hoogtepunt volgt wanneer de blazers open, hoopvolle klanken inzetten. Witte zoeklichten breken door de rook heen als de zon die door de wolken prikt na een dreigende storm. De spanning wordt later weer vakkundig opgebouwd, de blazers loopen hun instrumenten en nemen plaats bij grote stalen platen die vervolgens met strijkstokken worden bespeeld. Dit kan zomaar de soundtrack van een horrorfilm zijn, in dat geval zaten we nu op het puntje van onze stoel te wachten op de jumpscare. In de staart van de set wordt ook het wachten beloond voor wie meer wilden dan alleen drones wanneer FN Scar 16 wordt ingezet, die nietsontziende furie wordt nog eens versterkt door het toegevoegde koper. Misschien vroeg deze set wel net te veel van het geduld, het was absoluut uniek.

Wiegedood & Bl!ndman op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

We keken zo uit naar Jesse Sykes and the Sweet Hereafter, zij zelf ook. Helaas blijkt zij haar stem kwijt te zijn. Ze wil toch voor ons spelen, maar zonder zang. Gebroken zit ze op het podium: “I’m about to cry, but it was either cry here or at the Ibis.” Alsof we kijken door gebroken glas vangen we nog een glimp op van de schoonheid die de set had moeten zijn. Een enkele fragiele lyric wringt ze er nog uit: “Where is the one I’ve loved so long?” Hopelijk krijgen we in beter bevooiste tijden de kans haar nog eens te zien.

Jesse Sykes & The Sweet Hereafter op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Agriculture op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

De hoogste hoogtes
Na een bijzondere Hall of Fame-show van het Engelse Milkweed – meer een improvisationele noise performance dan traditionele folk – waar eeuwenoude verhalen uit de Ierse Ulstercyclus voorgedragen worden, kunnen we wel weer wat verlichting gebruiken. En die vinden we in de Main waar Agriculture ons de zaterdagavond in begeleid met een albumset van hun vorig jaar verschenen The Spiritual Sound. Bij opener My Garden, het auditieve equivalent van een verstoord wespennest dat het op je gemunt heeft, voel je het publiek nog aftasten: gaat de band wel van de grond komen in zo’n grote zaal. Maar dat zijn twijfels die al heel snel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Want ho-ly shit wat klinkt de band goed. Dubbele basdrums en woekerende gitaren donderen vechtend de zaal in, en als de band eenmaal bij single Bodhidharma aangekomen is, heeft ook het publiek volledige extase bereikt. Een lang uitgestrekt folky Hallelujah dat naadloos overloopt in donderende afsluiter The Reply zijn nog van die momenten waarop je je beseft: dit is een band die grotere hoogtes heeft bereikt en hun genre is ontstegen. We kunnen ieder gespeeld nummer wel opnoemen, maar onze reactie is eigenlijk iedere keer hetzelfde: kippenvel. “This has to be the most fun we ever had”, laat gitarist Dan Meyer, al haast de hele set breed glimlachend en over het podium springend, dan ook nog even in zijn dankwoord weten. En laten wij er dan ook maar een statement uitklappen: na deze show is het voor ons duidelijk: Agriculture is een van de beste bands van dit moment.

Agriculture op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Agriculture op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Acid Mothers Temple op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Hopeloos verloren bij Acid Mother’s Temple
Ik zoek de 1, waar is de 1? Veel mensen op het podium hier, nog meer geluid. Frontaal vooraan twee figuren achter compacte synths waaronder een sjamaan die het het ruimteschip soms lijkt te besturen of orde schept, maar vooral veel digitaal freakt. Embrace the weird, deze tweede set van het Japanse Acid Mother’s Temple opent met ongrijpbaar kakafonisch gekletter in de kleine Next-zaal van 013. Gaat veel kanten op hier, van esoterische zang en oriëntaalse invloeden naar heavy, bold oldschool psych, vervolgens moeiteloos naar een gedragen passage die je totaal opzuigt. Waar moet je beginnen bij een band met zo’n belachelijk grote catalogus? Er moeten zo’n 100 tot 160 officiele albums zijn, afhankelijk van wat je meerekent. Tel daar alle obscure releases en side projects bij op en de teller gaat zo over de 200, complete waanzin dus. Niet moeilijk dan om op Roadburn drie totaal andere sets in te vullen. Gisteren was de ‘past’ set, die landde wat minder. Vandaag tijd voor ‘present’ en daarop gaan we echt uitstekend! Betekent dit dat het ‘nieuwe’ werk gemakkelijker is? Geen idee. Ook chaos, maar wel van een hele leuke soort. De kakafonie maakt plaats voor dansbare delen en onmiskenbaar heavy psychedelisch grooven. Dankbaarheid vanaf het podium en vanuit de zaal: “We love you!” Heel bescheiden knikt de sjamaan met de handen op elkaar. De 1 hebben we intussen gevonden, ons hart zijn we kwijt.

Acid Mothers Temple op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Acid Mothers Temple op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Krallice op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Sprinten: Krallice → Bad Breeding → Cult of Luna → The Machine
De vrijdag blijkt ook een dag waar de planning meermaals overhoop gaat, dat is Roadburn voor je. Er moeten ook pijnlijke keuzes worden gemaakt. In Hall of Fame laten we ons meeslepen door de Taiwanese dronegroep Scattered Purgatory. De laatste jaren zijn ze vooral een ambient-project, maar voor de gelegenheid grijpen ze terug op hun metalroots met een set trippy, psychedelische stoner. Spacen geblazen. Vanuit het Acid Mother’s Temple ruimteschip landen we verder heel kort voor de Mainstage waar Krallice staat te vlammen. Die band dolf gisteren al het onderspit, nu opnieuw want wij moeten rennen naar de skatehal voor een extra secret show van Bad Breeding. Gelukkig krijgt Krallice zondag nog een kans met hun ‘present’ set want de ontspoorde black metal smaakt naar meer.

Eenmaal in Ladybird botsen we op de fysieke ervaring van Bad Breeding met een kolkende massa op de schans voor het podium. Een stel woestelingen dendert daar van links naar rechts door de pit op die verhoging als losgeslagen stieren. Dit wil je niet van een afstandje bekijken, je wil het voelen. De obstakels in het skatepark maken het geen ideale concertlocatie natuurlijk maar passend is het wel. We zien geen reet, maar dat draagt prima bij aan de ervaring. Er vliegt van alles door de lucht, bronskleurige laarsjes, pleepapier, bierbekers en ledematen. Ondanks de ruwe, pisnijdige muziek van de Britse noisepunkers is de sfeer opvallend licht. De intensiteit zit in chaotische overgave, niet in dreiging. Er wordt euforisch gelachen in de pit bij de gruizige wirwar van gitaren en brulvocalen, Roadburn was klaar voor deze explosie.

Bad Breeding op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Cult of Luna op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Door naar 013 voor de tweede acte van Cult of Luna, nu met hun late era set. Hier leren we al snel hoeveel de band is gegroeid in hun composities. In de beginjaren van Cult of Luna speelde de band met een drummer, Magnus Lindberg. Later zou hij percussie en gitaar op zich nemen toen vaste drummer Thomas Hedlund erbij kwam. Tijdens de set gisteren viel op dat de percussie minder onderdeel was van de composities. De cathartische, zalvende post-metal is door de jaren veel gelaagder geworden, juist de polyritmiek trekt je de muziek in. Ook in presentatie pakt de band het vandaag grootser aan: vier enorme schotten staan als set pieces op het podium, een batterij aan golvende spots. We vallen er direct in met de misthoorn van Cold Burn inclusief gesyncopeerde percussie. We hebben nog nooit een slechte set van Cult of Luna gezien, maar hier zijn ze in bloedvorm.

Verrassing! Last-minute verschijnt een secret show van The Machine op het programma, dat moeten we meemaken. De Nederlandse psych-stonerbazen vertegenwoordigen een geluid wat Roadburn ooit definieerde, maar waar het festival al lang niet meer bekend om staat. Wel een geluid dat ons nog altijd nauw aan het hart ligt, veel van onze redacteuren ontwikkelden in die periode hun muzieksmaak en interesse. The Machine presenteert hier vandaag hun aankomende album Another Sun in zijn geheel in Ladybird. De uitgesponnen passages landen hier uitstekend. Gitarist/vocalist David Eering heeft misschien niet de meest imposante podiumpresentatie maar wel een waanzinnige dijk van een gitaarsound. Kom maar door met die plaat!

The Machine op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Portrayal of Guilt op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Beuken geblazen
Bij de vadsige synthbeats van Street Sex, de party-tegenhanger van deathindustrialduo Street Sects, zit de knaldrang er goed in in de Hall of Fame. Zo begint zich ook een nieuwe Roadburn-tak te ontpoppen: die van de dansvloer, en bij Street Sex hoor je goed hoe dat in het grotere plaatje past, want de bas beukt behoorlijk. Deze variant doet dan ook nauwelijks onder aan de intensiteit van het oorspronkelijke Street Sects, en die glitters op het hoofd van zanger Leo Ashline maken hem niet minder intimiderend. Die knaldrang, en dat gevoel van intensiteit wordt vervolgens meer dan geëvenaard bij Portrayal of Guilt. Een ongrijpbaar muzikaal trio dat muziek maakt die nog het best te omschrijven is met het woord gruwelijk. Ze spelen een soort mega blackened post-hardcore, noem het vieze noisemetal. Twee jaar terug maakte de band al indruk op Roadburn, en daar gaan ze in The Terminal dik overheen. Gigantisch zware basriffs beuken door de speakers, blastbeats daveren door het kabaal heen, en atonale, atmosferische stukken voeden het ongemak. Want de zang van frontman Matt King is moeilijk te verstaan, maar duidelijk is wel dat er hier geen gezellige materie bezongen wordt. ‘I wanna watch you suffer/I wanna feel your pain’ denken we er op een gegeven moment uit op te kunnen maken. Nou, dat zegt al genoeg. Er zit een zeker artistiek randje rondom Portrayal of Guilt, iets ongrijpbaars dat nieuwsgierig maakt. Dat er opeens een hiphoptrack van hun nieuwe album door de speakers schalt zegt genoeg. Wat hun volgende zet ook moge zijn, Portrayal of Guilt blijft ons nieuwsgierig maken. Een show voor in de boekjes. Als we vervolgens doorstruinen van de Terminal naar de Engine Room voor Bosse-de-Nage blijkt dat toch een moeilijke overgang. Van lichamelijk kabaal naar intellectualistische avant-garde metal. Bij Bosse-de-Nage schuren de schertsende gitaren langs elkaar heen terwijl Brian Manning zijn gepijnigd zeurende schreeuw uitkraamt. Het klinkt allemaal indrukwekkend, maar echt landen wil het niet, en waarom Manning onderwijl zijn persoonlijke boekhouding vanuit een koffertje overhoop aan het gooien is, zal voor ons een raadsel blijven.

Portrayal of Guilt op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

Nothing op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

TCR Collective op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

NGHTCRWLR op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.

 


Deel dit artikel