Maruja op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
We zijn weer thuis! Tenminste, onze jaarlijkse pelgrimstocht naar Tilburg voelt altijd een beetje als een homecoming – al komen we er elk jaar weer achter dat de donderdag ons zonder enige vorm van verzachting meteen het diepe in gooit. Daarmee zijn de verwachtingen ook enorm natuurlijk, en met zoveel grote namen op de rol dit jaar, misschien nog wel meer dan anders. Vandaag alleen al: Cult of Luna, Ufomammut en Pigs x7 om ‘maar wat te noemen’. Extra pluspunt: het weer lijkt ons goed gezind, dus met de accreditatie om de pols duiken we Roadburn 2026 in om te ontdekken wat ‘Redefining Heaviness’ dit jaar behelst.
Door: Justin Scholtze, Tim van der Steen, Merijn Siben en Ingmar Griffioen | Fotografie: Roy Wolters
En we zijn los!
De aftrap dit jaar is aan Crippling Alcoholism, een noisy gothrockformatie uit Boston, Massachusetts. Bij zo’n eerste optreden wil je natuurlijk aanwezig zijn, zolang het verkeer het toelaat uiteraard – het leeuwendeel van de redactie staat nog in de file, gelukkig is het beste paard van stal reeds in de zaal. Het al aanwezige festivalpubliek stroomt de Terminal binnen. En wat een startschot, want met openingsnummers I Have The Key To Your House en Ladies Night heeft de band ons al meteen op de hand. Een startexplosie is misschien wel een nog betere omschrijving, met hoe de band in karakteristiek roze belichting beweegt van duistere en aanstekelijke postpunk naar doomy postmetal. Met catchy hooks en gigantische noise-explosies brengt de band de Terminal moeiteloos in beweging. Een publiek dat met z’n allen in refrein I’m a monster/I’m a motherfucking monster scandeert: dan weet je dat je op Roadburn bent. Maar het is dansen op de vulkaan, want met het haast beestachtige stemgeluid van zanger Tony Castrati wordt de absolute onderkant van de samenleving bezongen. Grandioos, overweldigend en hopeloos – in de wereld van Crippling Alcoholism is het ieder voor zich. Desondanks, of juist dankzij, kunnen we alleen maar denken: wat zijn we toch ontiegelijk blij om weer op Roadburn te zijn.
Pain Magazine op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Pain Magazine is vroeg pieken
Alsof we in de rij staan voor een Walibi attractie, slingert een gemoedelijke stoet tussen de hekken door om in The Terminal te komen. Dit is de grootste van de twee zalen in de Koepelhal. Ook bij ons is de verwachting hooggespannen nadat onze fotograaf van dienst tijdens de NMTH voorbeschouwing de loftrompet blies over deze Franse formatie. Pain Magazine is een versmelting van post-hardcore vaandeldragers Birds In Row met het techno duo Maelstrom en Louisahhh, waarmee het live natuurlijk maar de vraag is welke sound de boventoon zal voeren. Zangeres Louisa Pillot is duidelijk het boegbeeld van de band in haar zwierige glimmende jumpsuit, met haar expressieve schreeuw- en praatzang is zij bovendien bijzonder geloofwaardig. Het podium staat vol rook, grote zoeklichten en wit/rode strobes schieten de zaal in als de band er met Violent God direct met gestrekt been in klapt. Die dreigende cadans maakt later plaats voor meer springerige energie, maar ook kraut en industrial techno. Tussen de nummers door wordt er hard afgekapt, in die ruimte wordt dan ook wel flink geklapt. Ondanks de wat botte stops weet Pain Magazine de aandacht goed vast te houden. Een mega dansbare en visuele set in het ruime gewelf waar het publiek vooral ademloos staat te kijken. Er zit veel aandacht in de lichtshow en visuals, soms trippy en beklemmend. De set werkt toe naar een episch slot vol flitsend licht, bombast en intense screams. Vroeg pieken op deze donderdagmiddag.
Pain Magazine op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Pigsx7 op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Pigs x7 is ready to rumble!
“Hailing from Newcastle with a combined weight of 833 pounds, your reigning heavyweight champions of the world!” – vocalist Matthew Baty schalt als een gepokt en gemazeld ring announcer hun eigen aankondiging door de grote zaal van 013. En wat een straatvechter is dat zeg… op blote voeten, in een boxershort en wife beater is hij 100% ready to rumble. Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs staat strijdvaardig op het grote podium voor een integrale uitvoering van hun meest recente langspeler Death Hilarious. Een fantastisch album dat zij nooit eerder (‘and probably never again’) in zijn geheel speelden. Het is alweer hun vijfde plaat, waarover Baty met trots vermeldt dat zij nu een album meer hebben dan de Vengaboys – ‘which I think the Dutch are responsible for…’ – er klinkt een welgemeend ‘sorry!’ uit de zaal. De band is direct op volle kracht, een stoomwals; immer geradeaus. Als een woeste Bokito stuitert Baty over het podium terwijl hij zijn mix van geschreeuw en predikende spoken word vocalen de zaal in blaft, met het snoer van de microfoon om zijn nek. De show is bare bones; alleen de plaathoes op de backdrop en wat spots. Het podium is vrij helder verlicht, dus we zien de frontale aanval van Pigs x7 uitstekend aankomen. Daarmee ben je nog niet in staat om je daartegen te verdedigen. Het is direct en fysiek, de bassen rammen door je lijf. We zijn geen vreemden voor de muur van geluid die het systeem van 013 kan produceren, daar knallen we vandaag trouwens nog wel vaker tegenop. Pigs x7 weet de afstand tot het publiek tot het minimale terug te brengen, toch ontkomen we niet aan het gevoel dat dit écht nog veel leuker is in een kleinere zaal waar het zweet van een iets te laag plafond druipt. Maar goed, we kunnen niet alles hebben. De formatie uit Newcastle speelt rechttoe rechtaan, minimale noten, maximale impact. Wél vet, maar ook wat eendimensionaal waarmee de aandacht gaandeweg toch wat verslapt. De humor en dankbaarheid vanaf het podium maakt veel goed: “It’s been an honor, now we’re going to get drunk and watch Unsane!”
Pigsx7 op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Fauna op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Mokerhard
Naast de grote namen valt op Roadburn ook altijd genoeg bijzonders te ontdekken, neem Fauna bijvoorbeeld in de Next van 013. Het podium staat ramvol met maar liefst negen muzikanten en we tellen fluiten, snaren, zangeressen, veel percussie en weinig licht. Het begint filmisch in het kleine zaaltje, als een sprookje in een duister bos. Hypnotisch en transcendentaal, met Arabische invloeden. Wanneer zagen we voor het laatst een darbuka op een podium? De ritmische motor is goed geolied en bezwerend, meer van dit!
Op een festival als Roadburn kan de zwaarmoedigheid er nogal eens insluipen, dus als je op een band stuit waarvan de toon lichter is voelt het soms als een verademing. Alsof je effe een ventiel lucht, zo voelt ook de show van Eyes, de Deense hardcoreband die de krappe Hall of Fame maar net heel houdt. In die zaal volgen ze het Nederlandse duo Dead Neanderthals op en het contrast kan, gevoelsmatig dan, haast niet groter. Want waar Dead Neanderthals duistere, voortpummelende noise voorschotelt, met drums die van sludge tot stonerdoom en black metal gaan, voelt het bij Eyes al snel als een potje lol trappen. De band rijgt breakdowns aan elkaar als kralen aan een ketting, terwijl zanger Victor Kaas letterlijk stampvoetend over het podium banjert. Het is driekwartier lang moshen geblazen voor het publiek. De band laat de intensiteit geen moment inkakken met een set die vooral draait om hun vorig jaar verschenen album Spinner. Achteraf komen we erachter dat Kaas en gitarist Rasmus Furbo ook deel uitmaken van de noisemakers LLNN. Geen verrassing eigenlijk, als je hoort wat voor een kabaal er bij Eyes door de speakers knalt, met een intensiteit die richting de deathcore en noise gaat. En ondanks de intensiteit van hun muziek waait er toch een zekere luchtigheid doorheen, met grapjes en gekke acrobatische fratsen van de zanger tussendoor. Dat maakt het kabaal dat Eyes produceert niet alleen heel erg vet, maar ook teringleuk. Of misschien is dat laatste ook wel te danken aan de kleurrijke lichtshow en de vrolijke Japanse muziek die tussen nummers door te horen is.
Ufomammut op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Na een ontspannen frietje buiten in de zon is dat lollige er bij Ufomammut dan weer snel af. De verwachtingen voor het Italiaanse trio waren allicht wat te hooggespannen vandaag; we hebben waanzinnige sets van de band gezien in het verleden maar op de main in 013 weet het helaas minder te landen. De visuals zijn cool: een sterrenstelsel met een portaal omringd door cirkelende ouroboros, maar de doorgaans extreem zuigende en spacende doom van de Italianen trekt ons nu net niet binnen. Wel een coole cover van Pink Floyd’s Welcome to the Machine.
Curselifter op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Dat het intussen goed gesteld is met Nederlandse underground hardcore blijkt uit de back-to-back sloopkogelsessie van Snake Eater en Curselifter in het skatepark. Hardcore zonder nonsens, gericht op bikkelharde chugs en een energie die Ladybird doet ontaarden in een moshfuif met crowdsurfers en al. Precies het soort directe agressie die een heerlijk tussendoortje vormt.
Grote jongens
Met gedoodverfde headliner Cult of Luna – vandaag de eerste van twee sets, ditmaal volop vertrouwde klassiekers – en een heel stel goudgele klatsers achter de kiezen, leek het ons gepast in afwachting van de volgende groep herriemakers maar even uit te puffen in de Next Stage. Dat blijkt geen verkeerde zet, want de arme drommels die na ons nog de zaal in proberen te komen, stuiten al gauw op een rij tot aan de hotdogkraam. Begrijpelijk ook wel, want Unsane is zo’n band die laat horen waar sommige van je hedendaagse favoriete bands hun inspiratie vandaan halen. En ondanks dat de formatie hun jeugdige haren inmiddels verloren heeft, vlamt de band vol energie de zaal in met van die lekkere, door hoekige baslijnen gedreven herrie. Terwijl de eerste Roadburndag bijna ten einde komt, drijft Unsane het adrenalineniveau nog een keer flink op. ‘It’s the new world/Try to get out’ scanderen de New Yorkers en die komt binnen, want de muziek mag dan wel uit de jaren negentig komen, toch voelen zulke teksten maar al te veel van deze tijd. Een welgemeend ‘Fuck Trump!’ de zaal inslingeren voelt dan ook wel even lekker. De band speelt hun album Occupational Hazard in z’n geheel, maar toch op een verfrissende manier. Dat doen ze door ook materiaal van andere platen er tussendoor te gooien. Strubbelingen over hoeveel speeltijd de band nog heeft blijken uiteindelijk toch niet zo dringend, want Unsane gaat gewoon over tijd. Ons hoor je niet klagen.
Unsane op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
Maruja op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
MARUJA’s geslaagde innovatie
Vier blokes uit Manchester zijn in de toverketel met world, jazz en post-punk gevallen. Maruja dus. Ze bestaan pas een paar jaar, dropten in 2025 hun debuutalbum Pain To Power en staan nu al in de grote Terminal-hal op Roadburn. Met ook een saxofoon en een felle rapper is het instrumentarium verre van doorsnee en dat is even wennen. Heel even dan. Want deze mannen hebben veel energie en dat werkt aanstekelijk. Ze weten het publiek ook te bespelen en op te zoeken. How about een saxofonist die een wall of death initieert? Nope, zagen we niet eerder op Roadburn en blijkt zeker een geslaagde innovatie. Maruja heeft ook best wat te vertellen. In nummers als Born To Die, Trenches en Break The Tension stellen de Engelsen onder meer oorlog, racisme en kapitalisme aan de kaak. Maar gelukkig is er muziek: “I redeem us with this music, seeing more, saying less. Listening to speak with the intent to manifest? I’ll see you in the trenches.”
Blawan op Roadburn 2026, foto Roy Wolters.
BLAWAN beloont bijzonder knap
Blawan opent hun closing set op de mainstage direct met fysieke autoriteit. Gigantische dreunende bassen vullen de grote zaal als een directe aanval op het systeem van het niveau wapperende broekspijpen. Hier is niets subtiel aan, een muur van geluid. De dj staat grotendeels verscholen achter een massief vierkant blok met een batterij aan apparatuur voor zijn live composities. Achter hem staat een led-array van een meter of tien opgesteld waarmee we voornamelijk zijn silhouet zien, maar dit gaat niet over de man – dit gaat om een missie. Blawan is de alias van de Britse producer Jamie Roberts en hij is hier om demonen uit te drijven. Zelf overwon hij verslaving en het verlies van vrienden. De pijn bundelde hij in zijn laatste plaat SickElixir. Vanavond maakt hij het allerminst eenvoudig voor het Roadburn publiek. De muziek is van meet af aan gelaagd en zwaar, slepende beats worden in meerdere lagen over elkaar heen gelegd maar lijken los van elkaar te functioneren. Korrelige percussie en gruizige vocalen botsen met dikke rollende kicks.Het is niet comfortabel en zeker geen toegankelijke clubtechno, maar een fysieke test van het systeem en het geduld. Blawan krijgt met zijn compromisloze composities het doorgaans stoïcijnse Roadburn publiek opvallend snel in beweging; zeker op de voorste meters staat niemand meer stil. Gaandeweg de set accelereert het bpm naar een energie die we kennen van Karenn, de samensmelting van Blawan en Pariah. Na een tijdelijke verschuiving richting garage en DnB-invloeden valt de dj terug op meer vertraagde, hoekige beats. Een bijzonder knappe en krachtige set: wie het geduld kan opbrengen, wordt wel degelijk beloond.
Bekijk hier de Roadburn voorbeschouwing:
Bekijk hier een uitgebreide selectie aan foto’s gemaakt door Roy Wolters tijdens de eerste dag Roadburn 26:
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.