Slaughter to Prevail op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Lamb of God op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Voor ondergetekende is het alweer acht jaar geleden dat die voor de eerste en laatste keer op de schaatsbaan van Dynamo Metalfest arriveerde. Toendertijd slechts nog een dag met een enkel podium, is het festival nu uitgegroeid tot een driedaagse weekender. Het blijft daarbij toch ook verrassend hoe het metallandschap continu in ontwikkeling is. Waar 2018 in het teken stond van oude rotten met Overkill, Ministry, Annihilator en I Am Morbid, blijkt in ieder geval de zaterdag het over een meer moderne boeg te gooien. Enkel Overkill en Primus zijn oude legendes, maar behalve die bands ligt de focus grotendeels op de moderne hoek van de metal. Uitverkocht en wel overigens, en gezien de vele aanwezige generaties, is het duidelijk dat de metalscene nog steeds goed gedijt en in ontwikkeling is. En dat blijft mooi om te zien. NMTH was er afgelopen zaterdag bij voor een uitgebreid verslag van o.a. Lamb of God, Slaughter To Prevail, Primus, Fit For An Autopsy en Castle Rat. Nu te lezen hieronder…
Tekst: Merijn Siben / Fotografie: Roy Wolters
Fit For An Autopsy
Met een lange dag voor de boeg en treinperikelen, komen we net op tijd aan voor Fit For An Autopsy. En man, als het om deathcore draait, weet deze band uit New Jersey er met aardig wat stootkracht in te knallen. Geen gimmicks maar gewoon een stotende mengeling van hardcore en death metal, die op nummers als Higher Level of Hate met stuwend drumwerk en verstikkende riffs het stof doen opwaaien. Ellenlange breakdowns of opsmuk doet Fit For An Autopsy niet aan. Tracks als The Wretch en Black Mammoth klinken smerig, maar waar de plank wel wat misgeslagen wordt zijn de sporadische cleans van Joe Badolato, die op het refrein van Hostage er aardig geforceerd uitkomen. Op The Sea of Tragic Beasts is dat niet veel beter overigens. Maar hoewel er op dat gebied nog werk in uitvoering is, blijft het merendeel van de set beuken, met de afsluitende mokerhamer van Far From Heaven als hemelse genadeslag.
Fit for an Autopsy op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Necrot op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Necrot + Overkill
De galmende schaatsbaan blijft steevast een moeilijke plek qua geluid. Zo ook bij de Kink Distortion Stage. Necrot is inmiddels aardig naam aan het maken met hun traditionele death metal sound, maar door een gruizig geluid en wat statische set komt die normaal zo explosieve sound niet uit de verf. Het zorgt ervoor dat de aandacht afdwaalt, maar het neemt niet weg dat de consistente death metal songs als Drill The Skull en Sinister Will er meer dan prima ingaan. Vervolgens is het de beurt aan Overkill. Een van de meest consistente thrash metalbands in de geschiedenis van het genre, want met 20 albums op zak zijn deze New Jersey klasbakken zelden van hun sound afgeweken. Bij de 67(!)-jarige zanger Bobby ‘Blitz’ Ellsworth is, ondanks enkele rondes beademing tussen nummers door, verrassend weinig slijtage te bekennen. Maar voor meester bassist D.D. Verni is dat een andere verhaal. Hij zit de tour uit in verband met een ingrijpende operatie rondom zijn schouder. Christian Olde Wolbers (Powerflo, ex-Fear Factory) valt in, en zegt als Vlaamse Amerikaan even in het Nederlands gedag. Met zoveel platen en zo weinig tijd, krijgen we helaas een weinig verrassende, rommelige set voorgeschoteld, met usual suspects Hello From The Gutter, Rotten To The Core, Elimination en Ironbound. Heerlijke songs, maar toch ontbreekt de power van twee gitaristen, omdat gitarist Derek Taller om persoonlijke redenen niet aanwezig kon zijn. Hoe dan ook, het uithoudingsvermogen van Overkill is nog steeds erg fraai om te zien. Hopelijk kunnen we er nog een tijdje van genieten.
Overkill op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Employed to Serve op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Employed To Serve
Met continu bands om te zien, is even een rondje lopen ook geen straf. Het foodcourt is buiten te vinden, en biedt een prima aanbod van eten. In het gebouw verderop zitten we in de relatieve rust met een kleine metalmarkt. Dat de vrijdag gedurende dag ook uitverkoopt, blijkt uit de drukte die gestaag toeneemt. Na onze ronde komen we bij Employed To Serve voor de laatste twee nummers. En dat klapt er stevig op! Zagende blasts clashen met gepeperde hardcore stukken. Justine Jones maakt hier indruk met haar imposante scream, en weet een stoffige cirkelpit op gang te krijgen. Afsluiter Whose Side Are You On? heeft flink wat pit, maar de cleans van Killswitch Engage zanger Jesse Leach worden live vertolkt door de gitarist, die zijn weinig krachtige stem beter achterwege had kunnen laten.
Employed to Serve op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Bleed from Within op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Bleed From Within + Castle Rat
Uitgedost in een Schotse kilt stapt Bleed From Within-zanger Scott Kennedy het podium op. Ze komen tenslotte uit Glasgow. Genoeg energie in ieder geval. Ooit nog begonnen als melodeath bandje, is Bleed From Within inmiddels een aardig gevestigde naam in de metalcore. Veel bombast en bruutheid komt samen in deze set, maar de toevoeging van nogal gezapige cleane zang door gitarist Steven Jones, werkt soms op de zenuwen. Desondanks geniet de band een groots opgezet geluid, en een sympathieke uitstraling. Toch weet het muzikaal niet continu te boeien, waardoor besloten wordt vervroegd te gaan eten. Even later maakt Castle Rat hun opwachting op de Kink Distortion Stage. De fantasy doom metalband heeft een kleine hype met zich mee, dankzij het 80’s aandoende fantasythema. Een leuke band, maar de wat afgezaagde retrodoom is de afgelopen 15 jaar al aardig uitgehold door menig gelijken. Desondanks, wordt het een vermakelijke set, met Sabbath worship gitaarriffs en nerdy theater in de vorm van een schaars geklede Magere Hein die vocaliste Riley Pinkerton aan haar zwaard rijgt. Een beetje gimmicky allemaal, maar dankzij een thrashy riff op een track als Siren kan Castle Rat best eens een geliefde cultact worden.
Castle Rat op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Primus op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Primus
Op een dag met veel metalen spierballenvertoon blijkt Primus vandaag op hilarische wijze uit de toom te vallen. De band werd even heel groot in de jaren 90, en de meeste fans aanwezig vandaag dateren eveneens uit dat tijdperk. De rest van het publiek? Die staat met opgetrokken wenkbrauwen te kijken naar rare snuiter van dienst Les Claypool en zijn onnavolgbare doch funky baswerk. Voor de ingewijden is het genieten geblazen echter. ‘We stonden zo’n 30 jaar geleden op Dynamo Open Air, toen werd Larry continu geëlektrocuteerd op het podium. Het was het meest ondraaglijke maar memorabele optreden die we ooit hebben gespeeld. Laten we onze gitarist vandaag in leven houden.’, vertelt Claypool. Wat volgt is een toepasselijk eigenaardige set, met naast een verrassende deep cut als Antipop voornamelijk ‘hits’ als Too Many Puppies, Mister Krinkle en Welcome To This World. Maar Claypool is zijn roots niet vergeten: als voormalig bassist bij cult thrashers Blind Illusion is hij bekend in de Bay Area thrashscene, dus komt Mark Osegueda van Death Angel zijn gouden stem verlenen voor een cover van Dio’s Holy Diver. Nog even My Name Is Mud en Jerry Was A Race Car Driver erbij en je hebt een fenomenaal concert, heerlijk dwarsliggend tussen al het sonische geweld vandaag.
Primus op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Insanity Alert op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Insanity Alert
Crossover thrashers Insanity Alert kan je nog zo vaak zien, het blijft elke keer weer een onvervalste fuif die je verwelkomt. Als een D.R.I. aan de coke, rammen deze thrashers uit Tirol er een adrenalinestoot van een set doorheen. Strandballen, opblaasdieren en borden met teksten als ‘Mosh For Your Life’ en ‘FCK NZS’ erop vliegen binnen de kortste keren in de lucht. De oorspronkelijk Rotterdamse Heavy Kevy is hierbij de aanvoerder, met zijn absurdistische anekdotes, vernuftige hardcore shout en offbeat humor. Het is simpelweg gaan, inclusief een stormram als Pact With Satan en S.O.D. cover Kill Yourself. Het nummer I Come/I Fuck Shit Up/I Leave legt klinkklaar het mission statement van Insanity Alert bloot: metal is een feestje, en iedereen is uitgenodigd. Zeker wanneer Maiden ode Run To The Pit als een stoftornado over het terrein verspreidt.
Insanity Alert op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Slaughter to Prevail op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Slaughter To Prevail
Slaughter To Prevail draagt verrassend wat controverse met zich mee. Noem het maar op: beschuldigingen van Russische propaganda, edgy social media posts van frontman Alex Terrible en eveneens zijn beruchte Black Sun tattoo, die hij inmiddels heeft laten bedekken. Voor wat het waard is: de opgepompte grunter heeft erkent dat hij in het verleden stomme keuzes heeft gemaakt. En tekstueel lijkt de band ook amper politiek te verwerken in hun nummers of liveshows. Die dubieuze reputatie heeft Terrible’s band, waarmee hij inmiddels naar Florida is verhuisd, in ieder geval geen windeieren gelegd. Want momenteel is Slaughter To Prevail een van de grootste deathcore bands in de wereld. En het lijkt erop dat ze alsmaar grotere ambities hebben. Met een optreden als vandaag, blijkt waarom: gehuld in maskers en met pyro te over, krijg je spontaan gekrompen ballen van de anabolenmetal die Slaughter To Prevail op je afvuurt. Ongecompliceerde agressie, die adembenemend klinkt in zijn bruutheid, mede dankzij die immens diepe grunts van Terrible. Het laat zeker zien waarom deze band resoneert, gezien niet elke metalband zo’n loeizwaar geluid weet neer te zetten. En daar gaan ze een stapje verder in dan menig act in de scene. Ondanks die barrage aan bikkelharde deathcore, laat de inwisselbare songwriting wel wat te wensen over. Enige interessante muzikale wendingen worden geschuwd voor lomp gebeuk. Bruut is het allemaal, maar zonder songs die blijven hangen, is deze show niet altijd even memorabel.
Slaughter to Prevail op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Lamb of God op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Lamb of God
Afgaande op de prestaties van Slaughter To Prevail, beseffen we ons ineens dat headliner Lamb of God geen nieuweling meer is in de scene. Een van de voornaamste bands in de New Wave of American Heavy Metal, draait inmiddels ook alweer bijna 27 jaar mee. Maar stootkracht is er weinig ingeboet. Regelmatig touren met Metallica en recentelijk ook Pantera, heeft zijn vruchten afgeworpen qua liveshow. Want verdomd, wat een magistraal opgezet podium, waar fraaie visuals en lichten vandaan komen. En dan ook de vele pyro, een gloednieuwe toevoeging aan hun Europese tour. Weliswaar gelikt, maar tering: wat klappen die vlammen mooi samen met woeste tracks als Laid To Rest en Now You’ve Got Something To Die For. Waar bij veel bands vooral lompheid troef is, weet Lamb of God hun groovende metal te doorspekken met technische gitaarlagen en complexe ritmiek. Tevens blijft Randy Blythe met diens gemene strot een van de beste in moderne metal vandaag. Wat volgt is een uiterst gave set, die nieuwelingen als Blunt Force Blues en Parasocial Christ afwisseld met (inmiddels) klassiekers als Walk With Me In Hell en Hourglass. Lamb of God kan zich in zijn brutaliteit overtuigend meten met Slaughter To Prevail, zelfs als de 20 jaar oude party anthem Redneck als een bezetene over het terrein komt rollen. Dynamo Metal Fest, je was weer mooi!
Lamb of God op Dynamo Metalfest. Foto Roy Wolters
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.