Diep duiken in de Desertfest zondag, jubileren met Monolord & Luikse reflecties

Het gaat vandaag nog niet helemaal van harte. Het verslag van Dag 2 staat online en we moeten ons even herpakken om de treinreis en wandel naar Seraing opnieuw te maken. Niets ten nadele van de line-up, want ook op de affiche van Dag 3 prijken klinkende namen en geanticipeerde verrassingen. Maar de slijtage na twee volgepakte dagen in de industriële woestijn bij Luik, is voelbaar. Zeker in de voetzolen en het is inmiddels ook wat mistiger tussen de oren. Maar wellicht hoort dat bij de stad, waar het al vrijwel de hele tijd grauw en grijs en vanaf zaterdag ook vochtig en waterkoud is.

Tekst: Ingmar Griffioen & Waldo Volmer / Fotografie: Roy Wolters

EYES
Terwijl AHAB door de in bijna complete duisternis gehulde grote zaal dreunt, zoeken we voorzichtig de Vulture Stage op. Gelukkig hebben we met EYES direct een mokerslag van een directe linkse én rechtse kaakslag te pakken. Geen gezever bij deze mannen uit Kopenhagen, met muzikanten van LLNN in de gelederen. Verwoestend openen ze hun set en houden met hun met hardcorepunk doorspekte noise de energie hoog. Helaas is zanger Victor Kaas in de hogere frequenties van zijn screams slecht hoorbaar. Maar de opzwepende podiumpresentatie en priemende blik op zijn bezwete gelaat, maken dat de Vulture Stage al vroeg op deze laatste festivaldag de moshpit weet te vinden. Ook wij zijn weer bij de les en durven zowaar een eerste Hapkin te bestellen.

KHEMMIS
Als we de zaal verlaten, zit die manische Deense brulboei gewoon al achter de merch om onder meer laatste album ‘Spinner’ te verkopen. Met reden, want Desertfest vormt het einde van de Eyes-tour en dus de laatste kans om op te ruimen. In de grote zaal staan vier Amerikanen ons op te wachten op het podium. Aan de acrobatische toeren van enkele fotografen van bescheidener lengte, is goed te zien dat het podium in OM een stuk hoger is. Dat vertaalt zich vast in betere zichtlijnen van grotere afstand, maar vergroot de afstand tussen artiest en pit ook wat. Khemmis’ heavy metal doom doet me even aan Spirit Adrift denken. Maar de groep uit Denver, Colorado kruidt de classic heavy metal-stukken onder meer met doomy lappen, die me toch minder pakken. De twee V-hals gitaren en eveneens wat lelijke heavy metal zetten me op het verkeerde been, wat verergerd wordt door de ‘cleane’ zang. Dit is smaak, puur smaak, maar de grunt van de linker gitarist smaakt me een stuk beter dan dat classic gejammer. Zondag ligt de kritische drempel niet zozeer hoger, maar de tolerantiedrempel wel wat lager.

KANAAN
Tijd voor speciaalbier in de Canyon: Hapkin helpt onze stemming er bovenop, een sterk blond bier wat we uit de Antwerpse koelkast leerden drinken. Voor Kanaan is de basement ver voor de start al goed volgelopen. Damned lekkere stonerpsych, zorgvuldig bereid door een instrumentaal trio. Meer moet dat soms niet zijn. Gitarist Ask, bassist Eskild en drummer Ingvald uit Oslo opereren ogenschijnlijk op de gangbare instrumenten, maar de drummer heeft echt wat meer percussie in z’n mars. De bassist draait zich om naar de haag die boven en achter hem staat opgesteld, ‘playing the field like a pro’, en de liefde en energie lijken wederzijds.

Damn, dit is by far het meest psychedelische gitaarwerk in Luik tot nu toe. De gitaar van Ask cirkelt, krioelt en drijft ons echt naar een hogere laag. Level up. En het kan nog een pak meer bluesy ook, yessss! “Vrijdag kwam onze 10e plaat uit in ons 10e jaar als band en dat vieren we graag met jullie.” Een hele prestatie, die wat ons betreft zeker een feestje waard is. Van dat nieuwe, zelfgetitelde album stamt ook ‘Ouroboros’ en die track begint wel erg ingetogen. We gokken dat dit rustpunt ergens naartoe bouwt en jawel: Ons geduld wordt beloond als de boel doomend ontbrandt. Het oneindige karakter (dat de naam suggereert) uit zich in een terugkerend thema in deze psychdoomtrack. Dude rockt ‘m gewoon met een dubbele gitaar. Een drumsolo… echt? Ja, echt, die drumsolo vs. de theremin stijgt ook aardig op. Far out. Dit gaat bijna naadloos over in de volgende track, die het tempo hard omhoog gooit, groovet als een malle en meerdere keren over de kop gaat. Van diepe psych tot vlammende rock: Kanaan is zonder twijfel het beloofde psychland.

BORIS
De Japanse band Boris is niet voor het eerst de vreemde eend in een line-up. Deze tournee staat in het teken van een viering, want het legendarische album ‘Pink’ is 20 geworden, iets wat bijvoorbeeld ook op Roadburn werd gevierd. En dus bestaat de set grotendeels uit nummers van het album uit 2006. Waar de Japanners zich tijdens de soundcheck tegenover de fluffy stagemanager nog van hun meest aaibare kant toonden, krijgen de bezoekers het even later flink voor de kiezen. Nadat drummer Atsuo op de grote gong heeft geslagen uiteraard. Dan zetten ook gitarist/bassist Takeshi en Wata op gitaar en toetsen aan voor een doomy en vooral dronend begin, nog zonder veel elektronica. De riffs van Wata zijn alvast mean en low, Atsuo brult ook en staat geregeld op om ons zwaaiend met zijn stokken op te zwepen.

Het is weer een ferme psychedelische trip, soms freaky en experimenteel zeker in het gitaarwerk. Boris komt ook binnen dankzij de aanhoudende maalstroom die weinig lucht laat. Na 23 minuten breekt het even open als Wata en Takeshi het woord nemen: “Hello, thank you for coming tonight. It’s so special for us to play Pink 20 years at Desertfest.” Vervolgens speelt Boris ook ander materiaal, zoals ‘A Bao a Qu’; afkomstig van een filmsoundtrack barst deze song halverwege uit in dikke en noisy doom, van een niveau waar Ufomammut en Conan nog puntje aan kunnen zuigen. In het volgende intro brengt Wata’s gitaar nu een soort Earth-grondtoon voort, een primaire lome groove waar we even in hangen en dan duizelend de uitgang opzoeken. Wat een ervaring weer, maar we moeten echt op zoek naar wat ‘luchtigers’ nu. De tuin om te beginnen.

KALEIDOBOLT
Tot nu toe hebben we met redelijk gemak de overlap-valkuil kunnen omzeilen. Maar in dit tijdslot is de struggle real; wordt het Kaleidobolt in de Vulture of Duel in de Canyon stage?! Het wordt beide. Het NMTH-team scheidt als de Rode Zee en ik positioneer me samen met fotograaf Roy tegen het lage podium van de Vulture.

Kaleidobolt leest op papier als één van die bands die uit een iets ander vaatje tapt dan de muzikale backbone van het festival – iets dat we inmiddels ook als ‘typisch Desertfest’ kunnen betitelen. Dit powertrio uit Helsinki kiest voor de directe aanval. Geen grootse opbouw of storytelling, gewoon gas erop. Helemaal aan het begin hapert de motor nog, doordat er een kabel uit de effectenbak van gitarist/vocalist Sampo Kääriäinen is getrokken. Gelukkig is dit euvel snel verholpen en gaat het pedal to the metal! De drie bandleden pakken allen hun shine, met overtuigend spel en zichtbaar plezier. Lekker ook om een flinke dot rock ’n roll in de heavy sound van Kaleidobolt te horen. Die energie wordt versterkt door de raspende vocalen van vooral Kääriäinen. Maar ook bassist Marco Menestrina heeft een vuige strot die hij regelmatig inzet. Als de Vulture een kleine drie kwartier is getorpedeerd, komt het nog tot een apotheose met de Stooges-cover ‘I Wanna Be Your Dog’. Deze sludgy versie werkt als een malle! De aanwezige bezoekers nemen het gulzig in en we zien de meeste crowdsurfs – met het lage plafond als grooste vijand – en moshing van het weekend. Job well done!

DUEL
Canyon time dus voor het andere NMTH-smaldeel. En Duel vlamt er meteen goed in! Een prairiebrand giert door de kloof. De vier Texanen brengen stoner en heavy psych waarin een fikse voorliefde voor sixties, proto-metal en rock ’n roll doorsijpelt. De mannen leverden in 10 jaar vijf studioalbums en twee liveplaten af op Heavy Psych Sounds. Live noteren we volop rawk- en vuigness, met classic harmonies, waarbij de stem van frontman Tom Frank naar onze smaak net een tandje te classic is. Maar allez, we smoren het kniesoren met een flinke, lokaal gebrouwen Flak Punch NEIPA. Zo dat is wel een cliché riff, maar ok, die hakt wel smeuïg in de pan nu. Duel means business en groovet lekker door de OM.

De Texanen zijn van de no-nonsense-en-geen-geneuzel-aanpak, een die we op dit moment zeer appreciëren. Duel pakt door en de Canyon gaat lekker op de vuige rawk ’n roll. De samenzang helpt enorm om ons verder die set in te trekken. “Children of the fire!” Bier vliegt door de lucht, de pit kolkt, vuisten in de lucht en haarslaan maar! De tandjes, dit wordt wel lekker ruig en serieus opruiend, mannen. Met nieuwe songs als ‘Chaos Reign’ en vooral ‘Pyro’ steken de Amerikanen de pit definitief in de fik. Er komen ook wat (trademark HPS records) doomy, herhalende riffs voorbij waarop het goed luchtgitaar spelen én meebrullen is en we noteren een halfgeslaagde circlepit en de eerste waargenomen stagedive van Desertfest Liège.

MONOLORD RULING
Monolord heeft vermoedelijk nog aardig wat dagkaarten verkocht, waarmee het aantal bezoekers (‘1300 stuks’, fluistert iemand) toch ruim boven de vrijdag uitkomt. Tegelijkertijd is het niet zo druk als gisteren en dat past ons en Desertfest wel best. Die ticketboost is meer dan terecht, want Monolord rulet echt iedere keer dat we ze zien. En weer een tikje harder en groter. Zo stonden de Zweedse stoners in 2015 en 2017 nog voorzichtig ergens in het midden van de Desertfest-poster geposteerd en dit jaar groot, direct onder Uncle Acid geafficheerd. Ze opereren al een tijd met z’n vieren en zijn ook uitgegroeid tot headlinerwaardig materiaal voor middelgrote festivals als Desertfest en Helldorado.

Dit jaar verscheen de zesde full-lenth plaat ‘Neverending’ bij Relapse Records en daar krijgen we uiteraard meerdere lappen stonerdoom van mee. Te beginnen met het nog rustig openende ‘Iodine’, waarop die boomlange bassist niettemin staat te slappen en tekeergaat alsof ie in Kadavar speelt. Geweldenaar, zo sleep je die volle Trasensterzaal wel mee. Het begin is vertrouwd hard maar ook wel groovy, melodieus en haast soulvol. Toegegeven: Ook Monolord is niet heel verrassend. Of het moet zijn dat ze zoveel power uitstralen en ook daadwerkelijk leveren. Maar er zitten toch echt wel wat meer diverse songs, ja meer songwriting in dan 11 jaar geleden. De Zweden hebben inmiddels een dikke set vol klassiekers en ‘hitjes’ verzameld. Niettemin: als je niet van de stomende stonerdoom bent, dan kun je wel thuisblijven. Gelukkig zijn we daar bij NMTH zeker wel van. Zo worden we ook in OM volvettig bediend en souperen dat gretig op. Damn, wat een smakelijke zondagse hoofddis.

Gaandeweg beseffen we dat Monolord als headliner nog zoveel meer uitstraalt dan Uncle Acid, simpelweg omdat er zoveel meer show wordt gebracht. Het dreunt ook weer heftig van het podium en ook in Luik trilt de zaal op de grondvesten mee. ‘Wat. Een. Ontzettende. Bazenset’, zeggen we al na 30 minuten. En dan hebben we nog 45 minuten voor de boeg. Die hadden we allemaal voor geen goud willen missen, maar het draait toch uit op een petite lofzang aan één nummer. Met alle respect voor knallers als onder meer ‘The Last Leaf’ en ‘Rust’, er is stiekem één song die nog steeds het meest betekent, voor het publiek in ieder geval. ‘Empress Rising’ is het soms lome doch extatische en heerlijk uitgerekte hoogtepunt, waar we eendrachtig heel hard op gaan. Niettemin noteren we dat Monolord met ‘Inside a Collider’ van het jongste album een wat meer gevoelige, tranentrekkend langzaam opbouwende track aan de uitdijende setlist heeft toegevoegd.

RESUMEREND EN JUBILEREND
Dit was onze 10e Desertfest Belgium alweer en Monolord was nota bene de eerste band die we 11 jaar terug op onze eerste Desert-trip naar Trix zagen. Mooie kroon op ons DF-jubileum! Wat een kanjer van een set, die meteen onze laatste festivaldag compleet maakt. We zitten vol en strijken voldaan genietend over de ronde buiken. Nagenieten geblazen bij Daily Thompson en Dopelord, maar het komt niet echt meer binnen (en wij bij de laatste evenmin). Dan maar met een laatste pilsje op ‘het balkon’ (smokey stage) dat over de Maas uitziet. Na afloop zien we buiten organisator, programmator en Desertfest-initiator Wim Leppens, die bij de shuttlebussen staat om zijn festival tot op het laatst in goede banen te leiden en de bezoekers te servicen. Held! Uiteraard krijgt Leppens van NMTH naast respect en felicitaties met deze eerste editie de meestgestelde vraag. De verhuizingsvork zit aldus in de steel: “We kregen na lang overleg de puzzel niet gelegd. Als goede vrienden uit elkaar, we hebben jarenlang heel goed samengewerkt met de mensen van Trix. Zij hoorden ook bij het festival.”

Het was uiteraard spannend om een festival na elf edities te verhuizen naar de andere kant van België, naar een andere stad en venue. Zo moest Desertfest bijvoorbeeld ook voor het eerst met shuttlebussen werken. Vrijdag bleken toch meer mensen die nodig te hebben, waarna de organisatie snel moest schakelen om voor het weekend meer tourbussen te regelen. Opvallend is dat het merendeel van de (naar onze schatting 4000) bezoekers uit het buitenland kwam met onder andere veel Fransen en Duitsers. Dat was bij de start in 2014 in Trix ook, maar de laatste edities kwam juist het grootste deel uit België zelf. “Wat dat betreft zijn we dus weer terug bij de start.” Voor 2027 zijn de data wel bevestigd (15-17 oktober), maar de locatie nog niet. Dat laatste is niet onlogisch. De organisatie bevestigt dat ze deze eerste Desertfest Liège nog moeten evalueren en ook benieuwd zijn naar de reacties van de bezoekers.

IN 2027 WEER IN OM & LIÈGE?
Wij als persmuskieten zijn ook erg benieuwd. Soms misten we Antwerpen en de Trix wel, maar de nieuwe ervaringen maakten dit ook voor ons een spannende, lonende en mooie editie. De sfeer in OM was ook te gek. We maakten vooral in de foodcourt praatjes met veel genietende bezoekers en kwamen ook meer dan eens artiesten tegen in de gangen. Het is natuurlijk super om de mannen van Kanaan en Duel even persoonlijk te kunnen bedanken voor de set, maar nog mooier om die zanger van Early Moods vooraan bij Uncle Acid te zien headbangen. Het kan dus zomaar dat er volgend jaar weer een nieuwe stad en venue is, maar ook dat het weer Luik en OM wordt. Met wellicht wat verbeteringen; we denken dan bijvoorbeeld aan de routing. Bezoekers zouden eigenlijk meer meters moeten maken tussen de zalen en foodcourt, om drukte te spreiden. Anders loopt het (vooral zaterdag) soms vast in het centrale trappenhuis. Een interessante optie verscheen toen de zijdeur van de grote Trasenster-zaal zaterdag open ging, waardoor bezoekers sneller van en naar de foodcourt konden.

Een van de grote pluspunten van OM is de grootte van die zaal, inclusief een ruim balkon waar het goed toeven en zitten is. Nadeel is dat het balkon een drankverkooppunt ontbeert, wat ook geldt voor de hele bovenverdieping. Dat valt vast op te lossen, net zoals een wat grotere bar beneden te regelen moet zijn. Met de bewegwijzering valt ook wat te winnen. Juist als de ruimte beperkt is en je meerdere bezoekersstromen wilt scheiden, is correcte bewegwijzering cruciaal. Zo is het voor het gros van de bezoekers twee dagen lang onduidelijk dat er een bar zit om de hoek van de (verder gesloten) hoofdingang van OM. Zondag is die helaas verdwenen. De toiletten van de Vulture Stage kennen een soort labyrintische toegang. Eenmaal binnen staan we 15 minuten voor twee gesloten deuren, om er dan achter te komen dat er om de hoek nog vier toiletten zijn. De namen van de zalen (en de line-ups) zijn gelukkig vanaf zaterdag te zien op tv-schermen boven de ingang. We benadrukken ook graag nogmaals de voordelen van de kleinere Canyon- en Vulture-zalen hier: Meer bezoekers passen voor (of rond) het podium, met goede zichtlijnen en beter geluid dan in Trix.

LUIKSE BALLEN?!
De merchverkoop is nu wat versnipperd door het pand, maar dat is niet per se erg. Zo kom je nog eens ergens en ook meer artiesten tegen. Wel minder is dat er weinig zitplekken/chillhoeken zijn. Zitten kan eigenlijk alleen buiten bij de foodcourt (brrrr) of op het balkon. Later op de avond zie je daarom veel mensen op de marmeren trappen zitten, wat de doorstroming bepaald niet bevordert. Het belangrijkste euvel: Een foodcourt zonder Luikse balletjes! En evenmin vinden we daar regionale zoetwaren als gauffres en lacquemants. Lokale en regionale lekkernijen, zoals we binnen ook van Flak Bier kunnen genieten. Ok, we geven grif toe dat we die Boulets à la liégeoise en lackmans eigenlijk in de stad en op de kermis wilden proeven en dat we die kans hebben laten lopen. Our bad. Maar goed, Desertfest of niet, we komen terug! We wachten de ontwikkelingen in woestijnland ondertussen met spanning af en zullen voor de zekerheid vast ons Frans bijspijkeren.

---

Lees ook de verslagen van dag 1 en 2:
– Desertfest vrijdag: Desertfest kent veelbelovende, enerverende start in Luik met uitschieters Lili Refrain, Earth Tongue & Sólstafir
– Desertfest zaterdag, de Top 5: Headliners Uncle Acid en jonge Sabbath-adepten domineren

---

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

 

 

 

 

 

 

 

---