Desertfest zaterdag, de Top 5: Headliners Uncle Acid en jonge Sabbath-adepten domineren

Spannend: de eerste volle festivaldag in Luik en de organisatie heeft net het bordje ‘Uitverkocht’ mogen ophangen. Naar verluidt komen er nog eens 500 man meer dan op vrijdag, toen het vooral in de kleine zalen dringen was. We landen prettig dankzij de heerlijk rootsy psychende en strijkende klanken van Aussies Spirit Mother. Het is meteen lekker druk op de gangen van de OM. Gelukkig weten we een verstekt barretje (Bel 06-ROYCO voor deze Geheimtipp) om een herstelbiertje te scoren. We spoeden ons snel de grote zaal in voor de bazen van Greenleaf en kunnen – naar Antwerps voorbeeld – zonder veel moeite langs de muur doorlopen tot we helemaal vooraan staan.

Never Mind The Hype heeft ook zaterdag weer een pak heavy bands gezien: gereputeerde groepen met grote namen, dikgedrukt op het affiche, en ook aanstormende (soms jongere) honden die niet zelden meer aandacht verdienen. We pakken er vijf uitschieters voor je uit en serveren die in chronologische volgorde. Aan deze zorgvuldig samengestelde uitslag kunnen geen rechten worden ontleend. Corresponderen mag altijd.

Tekst: Ingmar Griffioen & Waldo Volmer / Fotografie: Roy Wolters

GREENLEAF
Greenleaf is de tweede band in de grote Trasenster-zaal en de Zweden klappen er volgens beproefd recept op. Veel power en dan meteen gas terug en meer melodieuze stoner. Inclusief uitblinkende Tommi Holappa. We zagen de meestergitarist en oprichter met Greenleaf (en Dozer) knallen in 2015 op de tweede (en onze eerste) Desertfest Belgium in Antwerpen. Valt eigenlijk nooit tegen. Er is sinds de plaat uit 2024 geen nieuw werk verschenen, maar dit is een varkentje dat Greenleaf gretig en geroutineerd wast.

Zanger Arvid Hällagård was er toen in Trix net een jaartje bij, nadat eerder zangers van Lowrider en Dozer de mic pakten in Greenleaf. Inmiddels is Arvid zeer bedreven in het maken van flauwe grappen, dolletjes die niet zelden zijn gitarist betreffen. Zo zou de band bijna het optreden gemist hebben, omdat Tommi’s haar ruzie had met een rol ducttape en heeft hij ook nog een anekdote paraat over spelen in Canada, waar iemand ‘m vertelde dat “an avalanche smells like cocaine. That’s weird I grew up around snow… and I always thought it smelled like pee.” Dat is natuurlijk de opmaat naar die zalige beuker ‘Avalanche’, prijsnummer van die laatste plaat. Ze moeten er extra hard voor werken op dit vroege tijdstip, maar als er één ding is waar Greenleaf niet vies van is is het wel de handen uit de mouwen steken; gemeen riffen en hard meppen en plukken op die ritmetandem.

Beter: er hangen vandaag schermen met de namen van de podia boven de ingang. Het duurt toch even voor die Vulture en Canyon in de kop zitten, nu ze bijna op dezelfde verdieping en afmetingen zitten. “Coffee, doom & sleep” staat er op het shirt van Holappa en dus moeten we wel in de tuin op zoek naar dat caffeïneshot.

KHAN
Op aanraden van onze meester-scribent Ingmar, verkiezen we de Canyon boven de Vulture stage. Bij aankomst echter, ontstaat er enige verwarring. Zijn we wel in de Canyon? Het drietal dat op het podium staat te soundchecken, brengt een ander geluid dan verwacht. Oh wacht, Khan is helemaal niet de band (Child), die hij in gedachten had. Mysterie opgelost! En kunnen we ons alsnog settelen op onze vaste spot linksvoor. Want verwarring of niet; wat we horen smaakt naar meer!

Het trio uit Melbourne pakt de volgelopen middelste zaal van de OM vanaf het begin in, met een hele fijne combinatie van atmosferische psych en verzengende stonerriffs. De afwisseling zorgt ervoor dat het effect extra groot is, wanneer er weer een loodzware groove wordt ingezet. Tel hierbij de gedurfde gitaarpatronen op en je hebt een hele interessante set. Altijd bijzonder, als een – voor mij – nog onbekende band, je in één keer weet te grijpen. Khan doet dat, met verve. En dat geldt niet enkel voor mij. Als ik mijn blik af en toe over het publiek laat glijden, zie ik dat er intens wordt meegeleefd. Handhartjes, gesloten ogen, zwierende heupen en dan weer keihard slaan met dat haar!

Na ongeveer 20 minuten wordt het eerste nummer van de laatste release aangekondigd; het 23 minuten lange epos ‘That Fair And Warlike Form’. Hierin blijkt dat de Australiërs een gitaarsolo ook niet schuwen. Terwijl de vadsige bas pulseert, giert de gitaar en laten we ons verder meevoeren door de in effecten gedrenkte zangpartijen. Alhoewel het eerste deel van de set iets meer impact had, verlaten we na ruim drie kwartier opgelaten en voldaan de Canyon. Want ja, daar waren we toch echt geweest. Een ervaring en een dag-favoriet rijker!

EARLY MOODS
Na de dikke stoomwals van de gelouterde Italianen van Ufomammut, zijn we hard toe aan wat ‘anders’. Enter Early Moods! Het is pas 20.00 uur, maar het voelt geenszins vroeg om in die doomy mood te duiken. Eager als we zijn, staan we vooraan te trappelen als vijf jonge mannen aantreden. De ‘Early Moods from Los Angeles, California’ grijpen alle ‘mofos at Desertfest’ bij de strot en ballen. De groep heeft in het relatief jonge bestaan al drie albums afgeleverd en serveert op Desertfest ruimhartig uit die doomy catalogus. ‘Street doom’ noemen ze het zelf: hun mix van doom en classic heavy metal, vol repetitief riff- en drumwerk, downtuned gitaren en die classic howl. Slepend werk dat fel van het podium komt en het is bijna jammer dat die doom metalriffs halverwege ‘A Sinner’s Past’ vertragen.

De line-up telt gelukkig ook een linkshandige gitarist. Terecht, want er is naast doom-grootheden als Candlemass en Pentagram, zeker ook naar naar Black Sabbath geluisterd en enige Tony Iommi-referenties vallen niet te vermijden. Sterk wapen is de zanger die het publiek flink opzweept: “Are you ready Desertfest? Are you ready for the grave?”, waarna ze het titelnummer van de laatste plaat erin gooien. Niet voor het eerst dat we – zeker ook vanwege die hakkende riff – terugkeren bij Black Sabbath. De zanger heeft naast een Ozzy-esque howl ook een uitstraling om ‘Hell yeah!’ tegen te zeggen. Tel daarbij een machtige haardos op, een ontploft kapsel dat het midden houdt tussen Cedric van The Mars Volta en King Buzzo. En, als ie zijn zonnebril afzet, dwingende ogen, die een zekere bezetenheid moeten overbrengen. “Come on, let’s get some fucking movement in here!” Met weer zo’n slepende, vuig doomende Sabbath-riff is dit het moment om haar te slaan op oudje ‘Return To Salem’s Gate’. En te moshen. Dat ging net bij Khan overigens harder, maar grooven en de nekspieren oprekken is ook ok.

Opgezweept door zijn classic stem en de hard vlammende Californiërs zijn we ‘definitely in the mood’. Dat geldt ook voor onze favoriete Desertfest-press officer, die het treffend verwoordt: “Like the MC5 version of Iron Maiden”. En dan krijgt ie het met ‘Thy Eternal Grief’ toch voor elkaar: “Now let’s fucking move. Circle pit!”

1000MODS
Een band die we ook al vaak zagen, van kleine clubshows in Merleyn tot (sub-)headlinend op festivals als Sonic Whip. Ze kunnen bij opkomst in Luik ook op een volle zaal en veel gejuich rekenen. Onze Sabbath-mood wordt heerlijk doorgetrokken, want de Grieken hebben gewoon voor hun opkomst als introtune ‘War Pigs’ in petto. Much love. We komen vervolgens zowaar even terug in wat classic Europe vibes (au), maar dan gelukkig wel met een creepy Uncle Acid-sausje. Phew. Na een kwartier gooien ze hun trademark song erin: ‘Vidage’ van het eerste (onlangs in XL-editie heruitgegeven) debuutalbum ‘Super Van Vacation’ uit 2011. Het blijft een geniale stonersong, met dat instant herkenbare loopje, dat als thema telkens terugkeert terwijl de track gestaag versnelt. We gaan er wederom berelekker op.

1000mods opereert al die jaren als trio, maar heeft live wel een extra gitarist om die stonerrock extra dik in de saus te zetten. Vandaag in OM zien we een wat oudere dude met Black Sabbath-shirt riffen, waarmee de link met Acid Mammoth zo is gelegd. We geraken in een geinige discussie over Griekse gitaristen op leeftijd en realiseren ons dat we ook gewoon minder kunnen blowen en meer genieten van de show. We zitten in de set inmiddels bij het hard ronkende en diep stonende ‘Loose’ en belanden in een meer groovy en vibende fase. Damn goede, scherpe riff weer mannen. Het viertal gaat mean tekeer op het podium en de volgepakte Desertfest gaat daar echt goed op, crowdsurfers galore. En terecht. Special shoutout naar de ouders die hun kids in de vormende leeftijd meenemen naar zo’n heavy gathering en ze dan allebei ‘laten’ crowdsurfen.

UNCLE ACID AND THE DEADBEATS
Na een kort intermezzo met het opmerkelijke Duitse basdrumduo The Hebridean Sheep in de Vulture-boksring, snellen we de grote Desert Stage en bemachtigen een plekje voor de laatste headlineset van de dag. Uncle Acid is net terug van een lange Noord-Amerikaanse tournee en trekt die vorm door naar Desertfest. Kevin Starrs en co. doen dat voor een relatief volle bak. Gek, want gezien de uitverkochte status hadden we het drukker verwacht. Vooral later op de dag valt dat in de kleinere zalen erg mee en ook de grootste oogt niet helemaal afgeladen. Wel zo prettig, mocht je ergens in deze weergaloze set van vijf kwartier bier willen halen of naar de plee moeten. We blijven echter pal staan en krijgen al snel het gruwelijke oudje ‘Waiting for Blood’ cadeau. Much love voor die psychdoom-sound van de Engelsen.

Dat creepy, classic sausje helpt ook. Daarnaast heeft de band van creatief brein de harmonieuze gitaarsound geperfectioneerd: twee of drie gitaarlijnen die om elkaar heen cirkelen en samen één dik, meeslepend geluid creëren. Vocaal is ook een apart verhaal waarbij de stem van Starrs wordt versterkt door effecten (als tweede stem) en er met zijn hoge falsetto stem een harmonie ontstaat die refereert aan sixties, pop en Beatles en die wonderwel past bij de algehele doomy psychsound. Nummers als ‘Melody Lane’ en ‘Pusher Man’ laten dat effect goed horen. En ook op het nieuwe album ‘Shapes of Midnight’ maken die harmonieën tracks als het titelnummer, ‘Don’t Let It Control You’ en ‘Psycho On The Loose’ zo verslavend.

Het nieuwe materiaal (dat opvallend genoeg niet op Spotify te vinden is) overtuigt zeer, zowel op onze Bandcamp-player als hier live in OM en past naadloos bij het eerdere werk. Het album is na de horrorsoundtrack (2024) en de liveplaat (2023) eigenlijk het eerste studioalbum sinds ‘Wasteland’ in 2018 verscheen en daarmee zeer welkom. Zeker bij de fans die ook hier flink vertegenwoordigd zijn: “You fucking legend!”, klinkt het meermaals. Uncle Acid bedient zich niet van frivoliteiten, veel meer dan een “So Liège , where the fucking hell are you?” komt er niet van het podium. Dat hoeft ook helemaal niet. Het repertoire en de set staan fier overeind als dit Waalse fabriekspand, we zitten er diep in en zien aan de wapperende haardos dat de Early Moods-zanger ook overtuigd is.

Nee, de mannen uit Cambridge zijn geen grote entertainers, geen extatische taferelen. Hooguit wat gezwaai met gitaren en verder vooral veel crowdsurfers en een publiek in extase door die steengoede set. Technisch en harmonisch geen speld tussen te krijgen. Met ‘l Cut You Down’ krijgen we nog een voornaam hoogtepunt en pakken de nightmarish, creepy en druggy vibes ons nog een keer goed bij de kladden.

RESUMEREND
Damn, deze zaterdag was ook wel heel dik bezet. Uncle Acid stond niet voor niets als grootste naam op de poster. Evenmin was het heel gek dat die dagkaarten uitverkochten. Het zal de organisatie positief stemmen en hopelijk aanzetten tot een vervolg hier, want Luik rockt en deze locatie ook. Voor nu staat er nog geen locatie bij de data van 2027: 15-17 oktober.

De laatste bieren en haren slaan we bij Deathchant in de kelder. Damn, mooi feestje weer, met een vuige band die de ballen uit de broek speelt vanaf een laag podium en zo lekker dichtbij komt. Zo onder het lage plafond krijgen we toch wel even die Antwerpse Canyon vibes. Maar net als zo vaak in Trix, slaan we de afterparty over en pakken de taxi naar Liège. Zondag meer!

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

 

 

 

 

 

---