Lili Refrain op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Solstafir op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Wow, Sebastien van Wyatt E. en Alex van Apex Ten hebben niks gelogen over Seraing. Lopend vanaf station Ougrée sluiten de wat mistroostige eerste indrukken van de industriële omgeving van podium OM naadloos aan bij de in hun interviews geschetste sfeer. Het podium ligt een paar honderd meter omlaag lopen, vrijwel aan de Maas, en ziet er van buiten precies uit als de oude fabriek die het is. Van binnen is het een modern poppodium met drie zalen, dat wat statig aandoet dankzij de van marmer overlopende architectuur.
We zijn in 6 minuten naar de nieuwe Desertfest-locatie getreind vanaf het bijzonder fraaie station Luik-Guillemins (Santiago Calatrava is een baas) en het contrast met de aanblik van Ougrée kan niet groter zijn. De wat beklemmende sfeer wordt treffend versterkt door een flinke resem in voornamelijk zwart gehulde festivalgangers. De stemmig is daarentegen diametraal anders: opgewekt, uitgelaten en enorm benieuwd naar wat ons te wachten staat.
Tekst: Ingmar Griffioen & Waldo Volmer / Fotografie: Roy Wolters
Apex Ten op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Apex Ten op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
APEX TEN
Daar keken we naar uit: Apex Ten opent in de voormalige fabriek van Cockerill Industries als eerste band ooit op Desertfest Luik. De lokale, en inmiddels aardig gereputeerde stonerpsych- en spaceband gaat meteen lekker tekeer. Ze beloofden al een heavy set en gaan inderdaad goed los in deze thuiswedstrijd. Het is ook een stuk meer sludgy dan we ons herinneren. Erg lekker! We zijn meteen warm. Respect: we horen dat de gitarist (en Nick DiSalvo lookalike) vanochtend pas het ziekenhuis heeft verlaten om hier nu te kunnen spelen. Held. Het was het ongetwijfeld waard, als er dan eindelijk zo’n groot heavy festival in je stad neerstrijkt. De groep speelt ook nieuw werk en we hangen iets minder in oriëntaalse sferen dan op album ‘Aashray’, hoewel de wierrook weer prettig walmt. Hatsjoe. We zijn enthousiast over de toename van het post- en sludge-werk. Meer van dit graag.
We schakelen direct door naar de grote zaal (Trasensterzaal), die echt groot aanvoelt en dat met een capaciteit van 1700 bezoekers ook is. Dat zijn er toch 600 meer dan de grote van Trix en we zijn benieuwd of dat voor het festival ook tot veel meer kaartverkoop leidt. Die potentie is er natuurlijk wel, maar de afstand naar de kleinere zalen (de Louvazaal en Clubzaal hebben een capaciteit van 300 tot 500) wordt daarmee een stuk groter. Die uitdaging werd treffend beschreven door collega Gijs Kamphuis in zijn Soulcrusher-verslag. Dat kennen we naast Doornroosje uiteraard ook van Roadburn en 013. Vermoedelijk is dat de reden dat de shows op de kleinere Canyon en Vulture stages overlappend zijn geprogrammeerd. Het is vooral in de Vulture (met de zij-ingang) lastig nog binnen te geraken na aanvang van de show.
Verdere evaluatie volgt, maar alvast een grote bonus: het enorme balkon en een flink minpunt: Net als in Trix heeft OM geen vaste bar in de grote zaal. Dat mobiele barretje kan al die Desertfesters op vrijdag al amper bedienen.
Wolvennest op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Wolvennest op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
WOLVENNEST
Bij Wolvennest, nog een van m’n favoriete Belgische bands, hebben we daar geen last van. De grote zaal voelt bij de opener daar ook zo groot, omdat veel bezoekers om 19.00 uur begrijpelijkerwijs nog onderweg zijn naar de OM. De grote band uit Brussel maakt wederom indruk met hun geluid en de setting, die een behoorlijke séance-wow-factor heeft. Kaarsen en wierrook walmen vanaf het podium en de hele sfeer is in alles DARK. Frontvrouw Shazzula weet de theremin verslavend in te zetten en de drie gitaristen creëren een dik tapijt van occulte en doomy psych. Het scheelt vast dat gitaristen Marc De Backer en Michel Kirby al ruim dertig jaar samenspelen, maar man wat is deze band goed inspeeld. ‘Degelijk’, zegt iemand. Klopt, maar ook meeslepend en duister. We zitten er enerzijds aardig goed in, maar worden toch niet helemaal gegrepen. Hoe dat komt, is de vraag.
Wyatt-E op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
WYATT E.
Fangus klapt er vol op in een volgepakte Vulture Stage. Het is een gekke setting, waar je achter en boven de band binnenkomt, beetje boiler room vibes. Het werkt wel, ook qua geluid. We profiteren daar slechts kort van, want de Canyon lonkt. Fangus staat helaas tegelijk geboekt met Wyatt E., waar we ook best een beetje fan van zijn. Zeker dankzij de albums met daarop bijzondere samenwerkingen met vocalisten en helemaal vanwege die bedwelmende, mystieke liveshow die we onlangs weer in ACU mochten ervaren. We komen de zaal helaas maar met moeite in. Leermomentje. We vouwen ons toch in de achterste deur en krijgen dankzij aandachtig publiek de show daar prima mee. Wyatt bouwt, drie man sterk, geduldig op met soms lange, composities, die je langzaam meevoeren en het loont zeer om je daaraan over te geven en te laten overrompelen door de gesluierde ambient doom-brigade. So healing! Dat was toch de derde Belgische band en alweer de tweede Luikse, die overtuigt. Desertfest Belgium doet zijn naam eer aan.
Krallice op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
KRALLICE
Krallice heeft de grote zaal ook aardig in de greep met hun ziedende, maar ook synth-heavy proggy black. Aparte Amerikaanse band. Zieke, bloedrode lichtshow ook, wel een beetje een a-typische Desertfest-band. ‘Heel veel noten’, zei een NMTH-crewmember onlangs terecht. In OM zien veel power, symfonische power, maar dit lijkt ons normaal gesproken geen band waarmee je de grote zaal vol speelt. Beggars can’t be choosers… en er is verder niks, maar we krijgen zo wel veel extra zin in Lili Refrain en Meatdripper. Deze New Yorkers zijn verfrissend experimenteel in hun black-aanpak en ze geven veel, heel veel. Het ligt vast aan ons dat we daar nu niet ready voor zijn.
Lili Refrain op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Lili Refrain op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
LILI REFRAIN
Wow, we hadden de volledige soundcheck al meegekregen, maar Lili Refrain baart toch opzien met een indrukwekkende intro. Het is vocaal een beetje alsof de Italiaanse de klaagmuur aanbidt en in het intro laat ze overtuigend horen vele hoge registers te beheersen. De opbouw is serieus biologerend en duurt nu al 10 minuten. Pas na 13 minuten valt de ritmiek in en dan wordt het pas echt pakkend en meeslepend, bezwerend wederom door die klaaglijke, en Arabisch aandoende zang. We zitten er met elk nummer dieper in. Heerlijk. Lili doet het allemaal zelf: met zang, gitaar, elektronica en vooral loops. En ze doet alles live. Razendknap. Ze werkt als een bezetene, en hoewel we nu ook bij Meatdripper hadden kunnen staan, twijfelen we geen moment en blijven voor dit welhaast tribale hoogtepunt. Lili Refrain doet ons qua elektronische inslag en feel wat denken aan Dame Area uit Barcelona, maar de Romeinse is nog meer DIY en speelt meer met het gevoel dan met de dansvloer. Het is echter minstens zo meeslepend en met die lange, zorgvuldig opgebouwde en dwingende tracks had dit het perfecte begin van de afterparty kunnen zijn. Een hoogtepunt niettemin.
Solstafir op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
SÓLSTAFIR
Ontroerend begin Sólstafir, waarbij de persoonlijke situatie ontegenzeggelijk meespeelt. De IJslandse band is de enige die ik ooit met mijn moeder bezocht, wat weer een uitvloeisel was van het nummer dat ik uitkoos voor de begrafenis van mijn geliefde stiefvader. Hoewel ze ‘Ísafold’ vanavond niet spelen, blijft het zeer emotioneel om de band live te zien. De emotie spat er sowieso af bij de IJslanders. Hoewel frontman Aðalbjörn “Addi” Tryggvason een beetje een poser is, overtuigt zijn band zeer, ontstijgt Solstafir de grote OM-zaal, gedragen door zijn performance. En als Addi met die strijkstok zijn gitaar te grazen neemt, pakt ie ons definitief in. Heerlijke set hoor. Wel heavy, maar op een andere manier dan het gros van de bands hier. Meer proggy, bij vlagen watr gelikt, maar onvervalst heavy, emotioneel en meeslepend.
Earth Tongue op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Earth Tongue op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
EARTH TONGUE
Earth Tongue en B&L sluiten af, waarbij de laatste, Luikse band Pigs x7 mag vervangen. We kiezen voor de eerste. En weer door, naar de intieme Vulture Stage. Deze zaal is misschien wel de meest geslaagde opbrengst van de verhuizing naar OM. Of het zo was bedoeld of is ontstaan, is niet geheel duidelijk. Maar doordat het publiek langs het podium moet om de zaal in te komen en deze ook nog eens lager ligt dan de entree, spelen de bands in een 360-setting die zeer bijdraagt aan de beleving voor zowel publiek als artiest. In het midden, badend in het witte licht, staat Earth Tongue. Dit Nieuw-Zeelandse duo, bestaande uit gitarist en vocalist Gussie Larkin en haar drummende partner Ezra Simons, heeft de bandnaam onttrokken uit de paddenstoelenfamilie Geoglossaceae. Dus dan weten we wat we kunnen verwachten. En we worden zeker niet teleurgesteld!
Larkin en Simons storten een heerlijke bak met psychedelische stoner over ons heen. De in galm gedrenkte zang fuseert met de dikke fuzzgitaar en vormen samen met de strakke drums een warm bad waar de Desertfester zich maar al te graag aan laaft. De zanglijnen zijn dreigend en bezwerend, waardoor de sound van Earth Tongue een occulte laag krijgt. Nergens wordt het echter abstract, de constante groove en punch houden ons bij de les. Een zeer prettige eerste kennismaking en uitermate geslaagd slotakkoord op onze eerste Desertfestdag in Luik!
Prima eerste halve festivaldag dus, waarop het gemis van de Pigs uit Newcastle zich wel doet voelen. Afsluitend spelen enige logistieke uitdagingen het festival parten, maar wonder boven wonder weten we ons recht tegenover de OM in een taxi te frommelen. Desertfest erkent dat en zet onder meer voor de zaterdag een tweede shuttlebus in. Volgepakt met nieuwe indrukken, goesting en frisse moed, maken we ons op voor de eerste Desertfest-zaterdag in Luik.
Solstafir op Desertfest 2026. Foto roy Wolters.
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.