Teardrinker

Teardrinker, foto Eli Oscar

Wat er allemaal niet kan gebeuren in slechts twee jaar. Rotterdamse post-hardcoreband Teardrinker ontstond tijdens een weekend Roadburn in 2024. Een gloednieuw verbond tussen bevriende muzikanten. Aan het front: Kim Hoorweg (bekend van VULVA, Vulvaverse), wiens indringende vocalen de emotionele backdrop vormen voor de geluidsmuur van leden uit bands als Lijkschouwer, ACHE en Void Diver. Amper een jaar later kwam Teardrinker met Killing the Flowers Will Not Delay Spring op de proppen, een furieuze, ontzagwekkende EP, die vervolgens leidde tot een surprise show in Ladybird Skatepark tijdens Roadburn. Dat maakte indruk, ook bij festivaldirecteur Walter Hoeijmakers. En zo geschiedde: Kim werd benaderd als Commissioned Artist. Het resultaat is I Hope This Hurts, een immense Teardrinker set die vrijdag 17 april op de Terminal wordt losgelaten (tickets hier). We gingen daarom rond de tafel met de band voor een zeer uitgebreid interview. 

Tekst: Merijn Siben

Het vijtal is net bezig in de repetitieruimte. Gevestigd te Rotterdam, wordt het hok eveneens gedeeld met bekende bands als Provisional en Gavran. Naast Kim, bestaat de band ook uit bassist Noâh, drummer Gijs en gitaristen Matteo en Rens. Allen muzikanten die dankzij hun gezamenlijke ervaring in allerlei harde bands de stevige fundering vormen van Teardrinker. Een sound diep geworteld in screamo, post-hardcore en black metal. I Hope This Hurts wordt het nieuwe hoofdstuk, een politiek geladen set die vrijdag wordt losgelaten op een 2000-koppig publiek. 

Hangplek Roadburn
We naderen met aanstaande Roadburn pas het tweejarig jubileum van deze Rotterdammers. Rens: ‘Roadburn is echt zo’n festival waar je aan het hangen bent en bedenkt: laten we met elkaar een band beginnen!’ De aanleiding blijkt een intense, confronterende show van New York sludgers Couch Slut in Ladybird Skatepark. Kim: ‘Dat was gewoon heel erg compromisloos. Het raakte mij.’ Menig Couch Slut optreden kenmerkt zich door Megan Osztrosits aan het front, die zich met een microfoon voor het hoofd slaat. Tot bloedens toe. Aldus drummer Gijs: ‘In zo’n goed belicht skatepark zie je het heel duidelijk en direct. Ik moest tegen Kim zeggen dat het nep was, want het was shockerend.’

Teardrinker op het Duister Collectief in dB’s. Foto Roy Wolters

De geboorte van Teardrinker
Gevestigd in Rotterdam, bestaat Teardrinker uit vijf ervaren leden. Kim Hoorweg maakte in coronatijd, na diens lange carrière in de jazz, furore met de controversiële sludgepunkband VULVA samen met Nadya van Osnabrugge, inmiddels druk als gitarist van Tramhaus. Terwijl Rens, Matteo en Gijs ook al in het huidige Lijkschouwer zitten. De eerste Teardrinker nummers gingen nog richting het Couch Slut geluid. Rens: ‘Onze eerste set was een stuk lomper. Maar alles wat we vet vinden willen we uitproberen! Dus gingen we de weg van de minste weerstand op. Zo hadden we een sludge nummer, maar grepen we ook naar meer ecstatische black invloeden, evenals screamo en hardcore. Die combinatie voelde uiteindelijk het beste.’ Daarmee vind Teardrinker diens stem: schurende post-hardcore, met invloeden uit de black metal en screamo. ‘Door veel te schrijven, veel te spelen en een EP op te nemen, hebben we onze signature sound gevonden. Een goede mengelmoes. Daarnaast zijn we qua karakter heel lief, rustig en zacht. Dat gevoel brengen we in onze muziek.’

Bewegingsvrijheid
Vervolgens brengt Teardrinker de intense EP Killing The Flowers Will Not Delay Springuit, vlak voor Roadburn 2025. Het leidt tot een surprise show in het skatepark. De band groeit vervolgens snel op livegebied, resulterend in confronterende shows waarin veel beweging plaatsvindt. Waar Kim eerst nog beperkt werd door een basgitaar in VULVA, biedt enkel zingen meer vrijheid. ‘Ik kon ineens door het publiek rennen, van het podium springen en contact zoeken.’ De drijfveer van Kim om die confrontatie op te zoeken, ging heel natuurlijk: ‘Ik heb heel veel verdriet. Om hoe de wereld is momenteel, ook voor mijn vrienden. Maar ik heb ook heel veel dingen in mijn jeugd meegemaakt die impact hadden. Dat zit in mij en komt er op het podium uit. Ik moest tijdens onze eerste show bijna overgeven, vanwege het persen van mijn zang en een verkeerde techniek. Dat gaat nu gelukkig goed.’

Teardrinker, Roadburn 2025. Foto Roy Wolters

Teardrinker, Roadburn 2025. Foto Roy Wolters

Roadburn
De Teardrinker show maakt klaarblijkelijk ook veel los bij de Roadburn organisatie. In september benadert artistiek directeur Walter Hoeijmakers Kim voor een commissioned project. Onder diens naam aanvankelijk, maar met een nieuwe, ambitieuze band om hen heen, blijkt het betrekken van Teardrinker een no-brainer voor Kim: ‘Ik vroeg iedereen in de app of ze mee wilden doen, als Teardrinker. Niet alleen omdat ik mijn bandleden superleuk vind, maar ook omdat we al zo goed samenwerken. We besloten al gauw dat het een Teardrinker set ging worden.’

Geen writer’s block
Het resultaat is een show met louter nieuw werk. Volgens Rens was de band al met nieuw materiaal bezig: ‘We dachten, gaan we dat dan spelen? Uiteindelijk gingen we naast dit nieuwe materiaal speciaal nieuwe nummers schrijven. Die begonnen eerst als korte stukjes.’ Noâh: ‘We zijn twee maanden geleden naar Katzwijm Studio gegaan. Daar hebben we die stukjes aan elkaar genaaid, en is grotendeels de set uitgekomen.’ Het merendeel van het eerder geschreven materiaal staat los van I Hope This Hurts en zal later verschijnen. Inspiratie genoeg volgens Kim: ‘We hebben nooit echt een writer’s block. Wat we doen als band komt vanuit een plek van lol. Ook dit keer zaten we vol ideeën. Ik ga zelfs cello spelen vrijdag, dat wilde ik graag.’

Spanning
Het creatieve proces dat Teardrinker doorloopt met I Hope This Hurts blijkt voor Gijs een nieuwe: ‘We namen tijdens meerdere meetings ieder twee nummers mee van bands die we luisterden. Toen gingen we met elkaar zitten en erover praten, om vervolgens geïnspireerd te raken. Ik heb dat nog niet eerder gedaan met een band.’ Noâh: ‘De muziek die we meebrachten kon echt van alles zijn. Het was niet alleen maar black metal. Soms brachten we nummers mee en bestudeerden we de opbouw of een bepaalde passage.’ Qua ruzies of moeilijkheden komt er weinig aan te pas, aldus Kim: ‘Het was vooral heel spannend, maar we hebben nooit momenten dat we er echt niet uitkwamen. Want iedereen houdt gewoon van elkaar. Het is heel veel werk en ook zeker niet makkelijk, maar we willen elkaar ook graag zelfvertrouwen geven.’ Ook een bijkomstigheid: de bandleden zijn van allerlei markten thuis. Kim: ‘Rens heeft veel ervaring met opnemen en produceren. Matteo komt met hele sicke riffs. Noâh komt uit de drone, dus heeft een intuïtie voor subs en drones. En maakt memes (lacht).’ Dankzij diens studie aan de Kunstacademie maakt Kim tevens alle merch. Kim: ‘En Gijs? Die kan goed drummen. En drummers zijn, zoals iedereen weet, superschaars (lacht).’

Teardrinker, Roadburn 2025. Foto Roy Wolters

Teardrinker @ ACU, foto Roy Wolters

Meerdere sets
De afgelopen twee weken stonden in het teken van repeteren. Waaronder enkele dagen in Roodkapje en dB’s met volledige productie. Rens: ‘Ik deed vorig jaar de Throwing Bricks en Ontaard collab, daar moest ik veertien man voor managen. Nu een wat simpelere set-up, maar er gebeuren wel veel dingen qua visuals en lichten.’ En dan nog de Terminal, een immense zaal waar 2000 man in past. Kim: ‘Vooral in zo’n zaal is voorbereiding echt nodig. We hebben nog nooit voor zo’n groot publiek gestaan.’ Het repeteren leidde ook tot wat overkill. Want naast het nieuwe materiaal moest Teardrinker ook hun reguliere setlist tijdens een reeks shows in de vingers houden, aldus Rens: ‘Toen we met I Hope This Hurts bezig waren, moesten we regelmatig ook voor optredens repeteren. Dat was heel moeilijk schakelen. De laatste twee maanden namen we dan ook geen shows meer aan.’

Politiek
I Hope This Hurts wordt een politiek geladen stuk, waarbij het destructieve karakter van kapitalisme, fascisme en aanhoudende haat jegens vrouwen en queer mensen de rode draad bepaalt. Geen eenvoudige kost. Meerdere inspiratiebronnen haalt Kim aan, waarvan in het bijzonder Caliban and the Witch van Silvia Federici: ‘Een pittige zit dat boek, maar zeker aan te raden. Het is een heel belangrijk feministisch manifesto, dat de totstandkoming van het kapitalisme verbindt met onderdrukking van de vrouwen door de eeuwen heen. En hoe heksenverbranding en vervolgingen daarmee in verbintenis staan vandaag. Je kan heksenvervolging namelijk heel breed trekken. Niet alleen vrouwen uit Europa, maar ook de slavenhandel, of onderdrukking van mensen in Palestina, Papua en Congo. Het werpt een blik op het verschrikkelijke systeem dat kapitalisme eigenlijk is.’ Meerdere boeken, zoals benoemd in een Instagram-post van Teardrinker, bieden de fundering voor het verhaal achter I Hope This Hurts. Maar er zit ook een persoonlijk verhaal vast. Kim: ‘I Hope This Hurts gaat ook over hoe het is om te leven in een lichaam met een baarmoeder. Het perspectief van hoe het is om ongewenst zwanger zijn, is gewoon iets wat uit mijn eigen ervaring komt.’ 

Vinger op de zere plek
I Hope This Hurts lijkt de vinger op de zere plek te willen leggen in een wereld die steeds meer verdeeld lijkt te raken. Gijs benadrukt dat wat we nu ervaren als maatschappij, zoals bijvoorbeeld de opkomst van extreemrechtse ideologie, voor sommige groepen van alle tijden is: ‘Het is sowieso heel goed dat mensen die eruitzien zoals jij en ik tot het besef komen dat wit nationalisme ook ons begint te raken, en ons dagelijks leven aantast. Maar belangrijker: voor heel veel mensen is het eigenlijk niets nieuws. Als je gemarginaliseerd bent of niet wit bent, kom je uit een lange lijn van mensen die dagelijks met structurele drempels, geweld en racisme te maken hebben. LGBTQ+ mensen, mensen van kleur, indigenous mensen…al sinds jaar en dag leveren ze die strijd en weigeren ze die op te geven. Neem bijvoorbeeld Stonewall of de Civil Rights Movement. Het is allemaal ontstaan vanuit compassie, vanuit het gegeven dat het beter moet en kan.’

Teardrinker

Teardrinker @ ACU, foto Roy Wolters

Polarisatie
In tijden zoals dit kan men zich hopeloos en boos voelen. Rens benadrukt dat dat niet tot de gewenste oplossing leidt: ‘Het voelen en ervaren van onrecht zorgt voor boosheid. Maar het is niet de oplossing voor onze situatie. Daar is een stukje verbinding en compassie voor nodig.’ Dat is ook terug te zien in een treffende quote die op de merch en socials van Teardrinker staat: ‘To learn our history is to know how to pick up the struggle again’. Kim: ‘Op een hele intrinsieke manier voel ik mij verbonden met de vrouwen en de mensen die de brandstapel op zijn gegaan, omdat het mensen waren die tegen de status quo gingen. Ik voel diezelfde verbintenis met degenen die zeiden: abortus is een belangrijk recht en we hebben het recht om over ons eigen lichaam te beslissen. Dat zijn gewoon mensen zoals ik, die toen veroordeeld zijn.’ Kim en Noâh, die beiden non-binair zijn, experimenteren overigens ook met hun eigen genderexpressie op het podium, met bijvoorbeeld corpsepaint.  Eveneens een manier van een status quo uit te dagen, door black metal corpsepaint in een andere context te plaatsen. ‘Ik denk dat het cruciaal is om solidariteit te uiten met je medemens. En dat er veel kracht schuilt in jezelf zijn. Je dwingt jezelf lief te hebben op een manier die anderen in zichzelf haten.’

Favoriete festival
Inmiddels duurt het niet lang meer voor Teardrinker in de Terminal staat. Kim: ‘Walter kwam bij een repetitie kijken maar hij vond het heeelemaal niks! Nee grapje, hij zei dat hij emotioneel en geraakt was. Dat is eigenlijk het allerbelangrijkste.’ Een mooi full circle moment, gezien Teardrinker ontstond uit het festival. Rens: ‘Roadburn sluit zo goed aan op wat wij goed vinden. Het is echt een gezamenlijke vakantie, waar we continu bands ontdekken die ons omver blazen.’ Of de set ook op plaat uitgebracht gaat worden, is nog niet zeker. Wel geeft Kim aan: ‘We eind dit jaar een nieuwe plaat uitbrengen met geheel nieuwe nummers.’ 

Teardrinker op het Duister Collectief in dB’s. Foto Roy Wolters

Thuis
Het is duidelijk dus: Teardrinker heeft nog heel wat plannen, en met een beetje geluk zal de aandacht na I Hope This Hurts alleen maar toenemen. Extra bijzonder is dat Kim eigenlijk een redelijke nieuwkomer is in de heavy muziekscene: ‘Via Gijs en Nadya ben ik veel naar showtjes gegaan. En Roadburn was een van de plekken waarbij ik ieder jaar onverwachts heel erg moest huilen omdat ik me zo gerepresenteerd voelde, omdat ik iemand zag die op mij leek en schreeuwde. Ik heb me hier altijd heel erg gezien gevoeld, daarom is het een extra groot compliment om in een van de grootste zalen iets te doen dat we helemaal carte blanche mogen invullen.’ Een terugkeer naar de jazz zit er niet meer in: ‘Er gebeuren nog toffe muzikale dingen daar, maar ik heb veel nare herinneringen aan de jazzwereld en mijn jeugd overgehouden. Ik ben erin gerold als jong kind. Tijdens dit schrijfproces heb ik zware herbelevingen gehad en nare herinneringen moeten doorbreken, ik kreeg daarin veel steun van de band. Je krijgt mij voor geen goud terug in die wereld. Ik heb mijn thuis gevonden als het gaat om harde muziek en harde emoties. De leukste mensen vind ik allemaal in de crusthollen en de metalhoek.’ 

Kim Hoorweg en Teardrinker zijn vrijdag vanaf 14:00 te aanschouwen in de Terminal tijdens Roadburn Festival. Tickets voor het festival zijn verkrijgbaar via de website. Stream tevens hieronder alle muziek van Teardrinker en blijf op de hoogte van de band via Instagram. 


Deel dit artikel