Ontaard, foto Sabrine Baakman

Ontaard – A Monster Named Shame

Met debuut EP I Am But My Flesh maakte het Utrechtse Ontaard in september 2022 een bescheiden maar intrigerende indruk in de underground. Het devies? Daverende post-metal, die op cathartische wijze verdriet, trauma en verlies in ontroerende, meeslepende songs samenvat. Niet alleen op plaat overigens bleek al gauw: zichtbaar effect hebben Ontaard liveshows namelijk op toeschouwers, dit vanwege bandleden die op oprechte wijze hun ziel baren, met als resultaat luisteraars overmand door emotie en met stomheid geslagen. Datzelfde gevoel uit zich op eerste langspeler A Monster Named Shame. Een duizelingwekkend passieproject dat rauw en oprecht een traumatisch, uit het leven gegrepen verhaal vertelt. Het werd daarom hoog tijd om de band, bestaande uit Shira (zang), Jeroen (gitaar), Mart (drums) en Thomas (bas), aan de tand te voelen over de nieuwe plaat, Popronde, ESNS en natuurlijk hoe ze die gezamenlijke chemie in zo’n bloedmooi werkstuk hebben om kunnen zetten. 

Tekst: Merijn Siben/ Fotografie: Sabrine Baakman

Ontaard heeft er enkele spannende jaren op zitten. En daar blijft het niet bij: hoezeer de band ook uit vrienden bestaat die zichtbaar plezier hebben in wat ze doen, is er ook een drive en ambitie. Niks lijkt te gek voor de band. Van spelen met punkacts tot grote samenwerkingen met hun vrienden van Utreg sludgers Throwing Bricks. Hoe vrij en speels de band ook is, het komt voort uit passie en experimenteerdrift. Wanneer ik driekwart van Ontaard spreek (gitarist Jeroen kon er door een griepje niet bij zijn) in de gangen van de oefenruimtes in dB’s, heeft de band er al een paar Popronde shows op zitten, waaronder 013 Next Stage in Tilburg en Dynamo Eindhoven. Thomas: ‘Dat was heel vet! Unsane speelde op de Next Stage tijdens Roadburn dit jaar, die heb ik heel hoog zitten. Het idee dat we op hetzelfde podium stonden is heel cool.’ Mart sluit daarop aan: ‘Dynamo was ook gaaf! Aan het begin was het nog aardig rustig, maar de mensen die gaandeweg binnen liepen bleven staan, normaal is dat ongebruikelijk bij een Popronde show.’

Ontaard, foto Sabrine Baakman

I Am But My Flesh

Het prille begin
Eenmaal gestationeerd met een theetje blikken we vervolgens eerst terug op de geschiedenis van Ontaard. Want hoewel NMTH er vroeg bij was met de release van hun debuut EP, is het nooit van een diepte-interview gekomen. Ontaard is geboren op de oude locatie van dB’s, aldus Shira: ‘Er was een zomer dat we daar elk weekend pils zaten te harken, aan de picknicktafels buiten. Ik was toen ook al bezig met muziek samen met Marius en Jordi van Throwing Bricks, maar Jeroen sprak me toen aan van: ‘Hee, jij schreeuwt toch?’ Het bleek het laatste puzzelstuk voor Ontaard, daar op dat moment drummer Mart en bassist Thomas ook al met Jeroen jamden. Mart: ‘Ik had met Jeroen een keer eerder afgesproken, daar kwam toen niks uit. Twee jaar later nog een keer gejamd, want ik wilde iets in de stijl van Amenra.’ Thomas, op zijn beurt, zat met Jeroen in garagerockband Pistols & Palm Trees: ‘Dat liep vast omdat we iets zwaarders wilden.’ Het schrijfproces voor eigen muziek begon, maar covid gooide deels roet in het eten. Thomas: ‘Dat was dus een moeizame start, met soms lange tijd niet repeteren. Toch wilden we dit heel graag, dus bleven we schrijven en samenkomen, wanneer het kon.’

I Am But My Flesh
Het leidde in september 2022 tot de EP I Am But My Flesh, een EP die zonder enige promo of aankondiging werd gedropt. Volgens Shira was dat een bewuste keuze: ‘We zetten het gewoon online, zonder verwachtingen, met het idee dat toch niemand erop zat te wachten.’ Toch bleek niets minder waar: naast ons platform werd I Am But My Flesh her en der opgepikt en beluisterd, met allerlei boekingen als gevolg. Mart legt uit: ‘We kregen echt toffe reacties! Ik heb met mijn vorige bands altijd gemaild en rondgevraagd, dat ging moeizaam. Maar met Ontaard liep het ineens lekker door. Het helpt ook dat ik Ontaard een band vind die overal tussen past.’ Shira is het daarmee eens: ‘Voor de supports van onze releaseshow vorige maand hadden we ook niet alleen in het post-metalgenre geboekt. We wilden verschillende emoties. Waarbij Keukengerei boos en een beetje geinig is, gaat VRLCHT meer de noisy kant op. Wij zijn met Ontaard dan weer de sad boys.’ Mart: ‘We beschouwen ons weleens als het verdrietige clowntje, haha.’

Uit de oude doos: Ontaard @ Black Earth Festival 2022, foto Andrej Antonič

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Emoties
Daar is geen woord van gelogen overigens. Want hoezeer Ontaard ook een vriendschappelijke, enthousiaste chemie onderling heeft, maakt de emotionele, persoonlijke post-metal veel los bij het publiek. Iets dat Mart voor het eerst opmerkte tijdens hun show in Ladybird Skatepark op Roadburn 2024: ‘In het skatepark is alles fel verlicht en zag ik voor het eerst hoe emotioneel mensen werden van onze muziek. Toen dacht ik: damn we raken hier iets.’ Shira legt uit dat de muziek van Ontaard iets universeels wil bieden: ‘We willen onze harde muziek tonen aan mensen die niet per se bekend daarmee zijn. En laten zien dat metal of harde muziek ook emotioneel en gevoelig kan zijn.’ Mart vergelijkt het met de onvoorspelbaarheid van een zee: ‘Als mensen vragen hoe mijn band klinkt zeg ik: af en toe kabbelt het voort, af en toe waait het hard en zijn er veel golven.’

Het is dan ook niet zo gek dat Ontaard dit jaar met de Popronde meedoet. Als een van de paar metalbands spelen ze met de meest uiteenlopende artiesten samen. Thomas wordt daar enthousiast van: ‘De focus ligt daar op zoveel genres! We vinden het geweldig om met een vette punkband als Eyesores te spelen. Of een coole shoegaze act als girlhead. Binnenkort spelen we ook met onze vrienden van HOOFS en Coalmine Canary in Bar3.’ Naast twee shows in Rotterdam morgenavond is de band ook nog te zien tijdens Poprondes Haarlem en Hilversum, zie de Popronde website voor het volledige schema.

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Throwing Bricks & Ontaard – Roadburn 2025. Foto Roy Wolters

A Monster Named Shame
Toen eerste single Pigsty uitkwam werd al gauw duidelijk dat A Monster Named Shame, hun eind oktober uitgebrachte debuut, een uiterst persoonlijk en aangrijpend verhaal zou vertellen. De plaat gaat namelijk over de zelfmoord van Shira’s toenmalige vriend, en de traumatische nasleep ervan. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat dit thema aangesneden zou worden. Shira: ‘Ik begin meestal met schrijven bij het horen van een riff van Jeroen of Thomas. Het is er vervolgens heel onbewust uitgekomen. Pas achteraf, toen ik alles bij elkaar ging puzzelen, besefte ik me dat al mijn teksten over die heftige ervaring gaan. Het resultaat is een chronologisch verhaal over wat er is gebeurd nadat mijn ex in een psychose raakte en zelfmoord pleegde.‘

En die achtbaan van emotie wordt zonder pardon op tafel gegooid op A Monster Named Shame. Vol overgave gebrachte post-metal tracks, waar in het begin van Serenade nog de naderende psychose opdoemt, om vervolgens in het vlammende Deluge over te slaan in de shock en trauma na zijn zelfmoord. ‘Zoiets traumatisch meemaken zorgt ervoor dat het alle kanten opgaat in je hoofd. Soms wordt je erin gezogen op momenten dat je er niet aan wilt denken.’     

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Throwing Bricks & Ontaard – Roadburn 2025. Foto Roy Wolters

Vertrouwen
Ondanks dat Shira in haar teksten alles blootlegt, geeft de rest van de band haar alle ruimte dit te doen. Shira: ‘We begonnen er eigenlijk pas over te praten toen we begin dit jaar de HOOFS benefietshow deden. Het past eigenlijk ook beter bij mij om die gedachten in mijn teksten te verwerken dan ze te bespreken.’ Ook Mart geeft aan dat ze Shira de volledige regie over haar teksten geven: ‘Ik ben altijd onder de indruk van Shira, omdat ze altijd zo teksten eruit pakt die mensen ook heel erg raken. We vragen eigenlijk nooit van: waar schrijf je eigenlijk over? Daar heeft ze onze volledige vertrouwen in.’ Thomas voegt daaraan toe: ‘Juist door dat deel bij jou te laten, kun je het brengen met overtuiging en is het fijn dat het aansluit. Zo werkt het voor ons ook. De melodieën die we schrijven komen tenslotte ook ergens vandaan. Ieders eigen gebruik van hun instrument, of dat nu drums of zang is, maakt ons werk de som der delen.’

Ontaard, foto Lisanne Lentink

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Tragedie van Shakespeare
De nieuwe bandfoto’s wekken overigens intrige op. Met een doodse blik en de ogen wijd opengesperd, lieten de bandleden zich door fotografe Lisanne Lentink in een bad met kokosmelk onderdompelen. Daar is ook de albumart uit ontstaan. Onbedoeld linkte het zich qua beeldgebruik aan Ophelia, een schilderij van John Everett, gebaseerd op een personage uit Shakespeare. Een typische tragedie, waarbij Ophelia haar geliefde verliest en tot waanzin gedreven wordt. Shira: ‘Het laatste nummer heet dan ook Ophelia. Het beschrijft namelijk het terugverlangen naar de melancholie, maar ook naar wat er gebeurt als je je weer beter voelt. Daarmee bedoel ik: omdat ik na zo’n periode dat goede gevoel niet kende, voelde het onwennig. Je denkt bij jezelf: laat me weer in een depressie zitten, want ik moet een heel nieuw leven ontdekken. Ik ben erg dankbaar voor het vertrouwen dat ik van de rest heb gekregen, want tekstueel en qua totaalplaatje klopt het nu gewoon.’

De schaamte waar de titel naar verwijst is dan ook een allesomvattende, met het monster als metafoor. Shira: ‘Het voelt als een monster dat zich weg-eet aan je leven, nadat er zoiets traumatisch is gebeurd. Het heeft veel gekost om na mijn periode van depressie de band weer op te bouwen met familie, vrienden en collega’s. Daar komt veel schaamte bij kijken. Maar ook schaamte van wat er met hem is gebeurd. Had ik iets kunnen doen? Wat had ik kunnen doen? Toen we de plaat hadden opgenomen was het zeven jaar geleden. Toen voelde ik: nu is het achter de rug.’

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Uit de oude doos: Ontaard @ Black Earth Festival 2022, foto Andrej Antonič

Mentale gezondheid
Het worstelen met mentale gezondheid is veel mensen niet vreemd, zo ook in de heavy scene in Nederland. Maar ook met een steeds grotere bewustwording, blijft het een moeilijk onderwerp om in gesprek over te gaan. In een artikel voor 3voor12Utrecht (link hier) ging drummer Mart al eerder hierop in naar aanleiding van de zelfdoding van HOOFS-frontman Ramon, een bevriende muzikant. De band, die we overigens zelf ook interviewden in 2025, staat dit jaar eveneens in de Popronde. ‘We openden de week dat hij was overleden, in oktober 2024, een show met Throwing Bricks en Terzij de Horde in het nieuwe dB’s en ik dacht: ik moet iets zeggen. Ik sta er nog steeds achter dat je zoveel mogelijk moet praten met mensen. Soms kan je iemands dag goed maken. Als er iets is wat ik wil meegeven is het dat je niet alleen bent. Dat er veel mensen zijn die van je houden. Heel veel mensen in de scene kampen hier ook mee, maar het is heel mooi om te zien in de heavy community dat iedereen elkaar steunt, dat er geen stigma is om over te praten.’, aldus Mart. Shira benadrukt verder het belang van Stichting 113: ‘Het is ook heel fijn dat er een organisatie als 113 Zelfmoordpreventie bestaat. Ze weten er ontzettend veel vanaf, en zijn heel goed in het gesprek aangaan.’  

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Ontaard, foto Sabrine Baakman

Details
De plaat is geproduceerd door Rens de Boer, die tevens actief is bij Teardrinker en Lijkschouwer, en geregeld het geluid doet voor diverse Nederlandse metalbands. Thomas is erg tevreden: ‘Rens weet wat hij doet, we zijn erg trots op het resultaat. Hij heeft een hele gemoedelijke aanpak, die het beste uit ons weet te halen.’ Dat is ook terug te horen op de plaat, die speels experimenteert met diverse geluiden, zoals het intro van Serenade: ‘Die heb ik opgenomen toen ik aan het rondfietsen was in Westbroek. Je hoort het gerinkel van schaapjes en hun belletjes. Dat was heel mooi.’, aldus Shira. Tevens staat er halverwege de plaat een Nederlands gezongen nummer op genaamd Zestien Verdiepingen. Het paste goed in het concept van A Monster Named Shame. Shira: ‘De tekst is gebaseerd op de absurdistische monologen van Blue Jam monologues. Het gaat over een vrouw die van de zestiende verdieping wil springen, maar ze wil halverwege van gedachten veranderen dus kiest ze ervoor om zestien keer van de eerste te springen. Het past ook wel bij het concept van de plaat, omdat het symbool staat voor een punt in mijn leven dat ik niet meer constant aan de gebeurtenis denk, en ook weer begin te fantaseren over andere dingen.’

Zelfs een heel koor is ervoor uitgetrokken om hekkensluiter Ophelia een episch einde te geven. Thomas: ‘We dachten eerst nog aan strijkers of blazers, want het is een riff die vraagt om meer harmonie.’ Shira kende echter Stefan, een vriend van haar die bij het Utrechtse KWAYA Choir zit. ‘We legden uit hoe we het wilden hebben, toen maakten ze er bladmuziek van en hebben ze dit met het gehele koor in een gymzaal opgenomen. Echt supervet geworden!’

Eurosonic Noorderslag
Verder staat er nog aardig wat op de planning voor Ontaard. Naast diverse aanstaande Poprondes, staat de band tevens in Nobel Leiden met Rotterdamse noiserockers L’Orne. Halverwege september kwam zelfs het nieuws naar buiten dat Ontaard voor Eurosonic Noorderslag geboekt is. Mart vertelt trots: ‘Ik vind het heel vet dat mensen zo lovend zijn over ons, vooral omdat we er zo dicht bij zitten. Ik heb lange tijd een soort imposter syndrome gehad van: we doen toch niet veel anders dan andere bands? Nu begin ik pas te accepteren dat we iets doen dat cool is. Dat we op ESNS spelen bevestigd het alleen maar.’ 

A Monster Named Shame is vrijdag 23 oktober uitgekomen en verkrijgbaar in diverse formats via Bandcamp. Blijf op de hoogte van Ontaard via Instagram, check tevens hier (linkje) hun opkomende Popronde shows en beluister de plaat via Spotify hieronder: 


Deel dit artikel