In mei leggen alle vogels een ei, zo leerden we vroeger op school. Of dit waar is, laat ik aan de ornithologen van deze wereld, maar feit is dat de lente nu eindelijk is aangebroken. Met Paaspop en Roadburn hebben we de eerste festivals van het jaar ook alweer achter de kiezen en een drukke junimaand ligt voor de deur, met onder andere Into The Grave, Jera On Air, Graspop en het jonge South Of Heaven, dat een speciale vermelding verdient, omdat ze met Sepultura en Megadeth twee legends hebben weten te strikken die aan hun afscheidstournee bezig zijn. Genoeg redenen om naar Maastricht af te reizen zeg maar…

Maar goed, jullie hebben hier niet op geklikt om festivalupdates te krijgen, hier bespreken we nieuwe muziek, want die wordt ook nog gewoon gemaakt. Ondanks dat er geen droog brood meer mee valt te verdienen, zijn er nog genoeg bands die zich om de zoveel tijd terugtrekken in een donkere studio om hun creativiteit vast te leggen voor de eeuwigheid. En omdat we hier bij Never Mind The Hype erg blij mee zijn, zijn we ook niet te beroerd om af en toe ons licht te laten schijnen over de interessantste nieuwe albums die over ons worden uitgestort.

Deze maand maand hebben we weer vier krenten voor jullie uit de pap gevist. Onze hardcorespecialist Martijn Welzen trakteert op de Maastrichtse hardcorelegendes Backfire! (ja, met uitroepteken) die met een knaller van een EP afscheid nemen van de muziekwereld. Vervolgens maakt Martijn een uitstapje naar de black metal (of is het war metal?) met Heathen Peace. Hierna neemt Joost Schreurs het stokje over die met jullie het solowerk van Sakis Tolis, frontman van Rotting Christ wil bespreken. We sluiten af met een death metaltopper van Immolation, die laten horen dat ze na 12 albums nog altijd eenzaam aan de top staan.

Tekst: Martijn Welzen, Joost Schreurs

Naast de Spotify-links kun je natuurlijk ook terecht bij onze 666 Hardhitters Spotify-lijst, waarmee je op de hoogte blijft van dikke nieuwe tracks:

Backfire! – The Last Confession
Met een genadeklap, een laatste biecht neemt de Maastrichtse stormram van de hardcore nu afscheid. Achter een muur van geluid en slechts een dikke tien minuten aan vlijmscherpe hardcore gaat een hele wereld schuil. Sinds 1993, met hier en daar een korte onderbreking, blaast het viertal, met gitarist Wyb Brouwer als steunpilaar door verschillende line-ups en geweldige albums. Met verdwenen of overleden bandleden, troubles met labels, muzikale meningsverschillen en persoonlijke issues is Backfire! niks gespaard gebleven. Maar het was altijd voeding voor betere songs die pijnlijke zenuwen dapper blootlegden. De groep gooide het nooit op sociale bewegingen of politieke stromingen maar hield de wereld klein en dicht bij het hart. Angry God was op dat vlak wel een ongekend hoogtepunt. Relatief kort na de release van het album volgde de mededeling dat het einde nu toch echt aanstaande is. The Last Confession is het afsluitende hoofdstuk. Deze vijf saluutschoten voor de kleurrijke historie zijn wederom diep verankerd in de agressieve old school hardcore met dikke New York-invloeden die teruggrijpen op het eigen leven van de leden. Het is hoe we de band kennen en het liefst hebben. Geweldig hoe originele zanger Pat, die al een tijd geleden een stap terug heeft gedaan, nu een laatste duel aangaat met Marco die de honneurs bij de laatste optredens gaat waarnemen. Muziek die raakt, nergens ingewikkeld is maar trouw blijft aan de roots. Dankjewel Backfire! voor meer dan 30 jaar hardcore. (MW)

Heathen Peace – Total Fucking War
De echo van eeuwenlang oorlog voeren klinkt luid in Total Fucking War. Wat wil je ook met zo’n rechtse directe van een titel? Natuurlijk grijpt het terug op de geschiedenis waar heidenen en barbaren het tegen overheersende machten opnamen. Dat zit simpelweg in het concept en bandnaam ingebakken. Maar ook de arrogantie van grote rijken die zich onaantastbaar voelen en voor een eeuwigheid denken te bestaan, raakt verleden en heden. Ruil de pijlen, zwaarden en bijlen in voor vliegtuigen, tanks en zelfs drones en het bloederige actuele cirkeltje is rond. Vlijmscherpe black metal is het vehikel met rupsbanden dat meedogenloos over de lichamen van gevallenen naar een volgend slagveld opstoomt nu of vroeger, maar altijd omwikkeld met punkprikkeldraad. In songwriting is het gewoon een enorme stap voorwaarts in vergelijking met Civilisation Ends Here…. Vooral waar de brute vocalen en splijtende metal overgaan in die heerlijke melodieën vooruit gedragen door een ijzersterke backing van drums en bas. Er staat nu een echte band strak in de pikzwarte lak, met bijpassende magie waar voorheen een woord als side-project werd gebezigd. In oorlog, net als in dit album schuilt altijd de tweestrijd tussen dood en ellende en de serene, beklemmende rust na de veldslagen. Als een geschiedenisboek worden acht panorama’s van bloedvergieten, heldendom en rouw opgetogen. De verhalen van weleer komen tot leven en bij het sluiten van de ogen sta je, geholpen door de puike productie, midden in een sonische nachtmerrie. Heathen Peace biedt geen muziek, maar een beleving; hard, angstaanjagend en opvallend echt. (MW)

Sakis Tolis – Echoes From The Void
Liefhebbers van extreme metal kennen Sakis Tolis, samen met zijn broer Themis, als ‘founding member’ van Rotting Christ, de Griekse black metallegende die al bijna 40 jaar aan de weg timmert en van tijd tot tijd voor ophef zorgt vanwege de weinig subtiele bandnaam. Terug naar 2020. Het lijkt alweer lang geleden dat bijna de hele wereld in een lockdown zat vanwege de COVID-19-pandemie. Ook Sakis Tolis kwam thuis te zitten, omdat bands niet meer mochten optreden en touren. On de tijd door te komen, begon Tolis met het opnemen van muziek die hij in eigen beheer aanbood op streamingplatforms. Een soort soloproject dus, dat resulteerde in een volwaardig albun in 2022, Among The Fires Of Hell, gevolgd door het vorig jaar verschenen Everything Comes To An End. Nu is er alweer een nieuw album van Sakis Tolis: Echoes From The Void. Geen nieuw werk. maar een compilatie van eerder uitgebrachte singles, die je niet op de twee genoemde albums vindt en twee onuitgebrachte nummers. Verwacht van Tolis geen revolutionair nieuw geluid of gewaagde experimenten, qua sound blijft de Griek dicht bij zijn Rotting Christ roots, en dan meer het latere bombastische gothic metalgeluid, dan de snoeiharde black metal van de beginjaren. Tolis maakt vaak gebruik van gesproken passages, zoals in Bound By Fire, maar dit geeft de muziek ook een mooi persoonlijk tintje, alsof Tolis ons een kijkje in zijn belevingswereld gunt. Ook het feit dat het gaspedaal nooit diep wordt ingetrapt – alles blijft midtempo – maakt dat het klinkt als ‘Rotting Christ light’, maar dat is zeker geen diskwalificatie, want fans van Rotting Christ die nog niet bekend waren met het solowerk van Sakis Tolis zullen zeker plezier beleven aan deze plaat en zullen hopelijk ook zijn andere platen een kans geven. (JS)

Immolation – Descent
Er zijn van die bands waar je altijd op kunt rekenen. Ze brengen consequent om de 3 jaar een album uit en live stellen ze nooit teleur. Immolation mag zeker in dat rijtje plaatsnemen. Opgericht in Yonkers, New York in 1988 en drie jaar later debuterend met Dawn Of Possession eiste Immolation direct een prominente plek op in de opkomende Amerikaanse death metal scene, waar ook Death, Morbid Angel, Cannibal Corpse en Obituary deel van uitmaakten. Weinigen zullen toen gedacht hebben dat Immolation in 2026 met een twaalfde studio-album zou komen dat bovendien kwalitatief niet onderdoet voor het oudere werk. Sterker nog, met Descent staat er gewoon weer een topplaat en alleen dat al is een compliment waard. Hoeveel bands die al bijna vier decennia bezig zijn, slagen er nog in om geïnspireerd nieuw plaatwerk af te leveren?
Begin februari zagen we Immolation in TivoliVredenburg nog openen voor Mayhem en toen kregen we met Adversary al een voorproefje. Als de Descent opzetten, laat Immolation er geen gras over groeien. Ze vliegen er met gestrekt been in met These Vengeful Winds. Een verschroeiende blastbeat,moordende tempowisselingen, de dissonante gitaar van Robert Vigna en de diepe putgrunt van Ross Dolan, alle ingredienten voor een goed Immolation-liedje, maar toch klinkt het na al die jaren nog steeds fris, voorzover je old school death metal fris kunt laten klinken natuurlijk. De Immolation-trein dendert op volle snelheid door met The Ephemeral Curse, met een heerlijke breakdown. In God’s Last Breath neemt Immolation gas terug, maar is nog altijd smerig heavy. Zo delen de New Yorkers de ene na de andere mokerslag uit en laten ze zien nog altijd relevant te zijn als het op kwalitatief hoogwaardige death metal gaat. Komt dat dus zien deze zomer, op Stonehenge of Alcatraz bijvoorbeeld. (JS)

Meer Hardhitters in de Playlist:


Deel dit artikel