Het einde van de maand maart is in zicht en dus zit 25% van 2026 er alweer op. Wat gaat het allemaal weer snel! Volgend weekend start het festivalseizoen zelfs al, traditiegetrouw met Paaspop in Schijndel. En twee weken later is het alweer de hoogste tijd voor Roadburn natuurlijk. Uiteraard zal de crew van Never Mind The Hype daar niet ontbreken, dus houd onze site in de gaten voor de nodige voor- en napret. Behalve concerten en festivals, zijn bands ook nog wel eens in muziekstudio’s te vinden om nieuwe muziek op te nemen. Rijk worden ze er niet meer van, want bijna iedereen streamt zijn muziek en de verkoop van cd’s en vinyl levert amper nog wat op. Toch mag al dit harde werk in de studio’s niet onopgemerkt blijven, en daarom hebben wij de Hardhitting Albumreviews, zodat bands weten dat ze (letterlijk) gehoord worden. Want praten en schrijven over muziek is bijna net zo leuk als luisteren naar muziek zelf. 

Deze maand maand hebben we weer vier krenten voor jullie uit de pap gevist. Onze hardcorespecialist Martijn Welzen trakteert op het Vlaamse Boskat, dat een tweede plaat aflevert met een mix van punk, grunge, hardrock en zelfs wat jazz. Voor de echter hardcoreliefhebbers behoeft Lionheart waarschijnlijk geen nadere introductie. En van eigen bodem komt de nieuwe plaats van de Roermondse thrashers Velozza. Tot slot spiekt Martijn nog even wat onze hoofdstad te bieden heeft en dat blijkt een knaller van een plaat van crossover punk thrashers Vitamin X te zijn.

Tekst: Martijn Welzen

Naast de Spotify-links kun je natuurlijk ook terecht bij onze 666 Hardhitters Spotify-lijst, waarmee je op de hoogte blijft van dikke nieuwe tracks:

Boskat – Departure From Planet Urmit
Het avontuur op de planeet Urmit zit erop. Een tweede album vol met muzikale foto’s en een hoofd overlopend van verwondering en herinneringen is wat rest. Departure… is een logisch vervolg van Welcome to Planet Urmit (ook besproken in 2024), maar het is er ook één waar een sloot optredens en ervaringen aan is toegevoegd. Deze keer heeft de mix van punk, grunge en hardrock een dik livegevoel. Het danst gewoon nog harder zonder de genialiteit van het duo te verwaarlozen. Best View is subliem in al zijn poppy aantrekkelijkheid. Heavy, maar ingenieus catchy. Starlight en het dromerige Night-Blooming Cereus laten dan weer meer de gelaagdheid zien zoals we de Belgen kennen. Niks Voor Mij dat met zijn verteltoon, Vlaamse accent en opbouw een Fleddy Melculy oproept, zij het met minder metalriffs is een beetje de vreemde eend in die toch al zo vreemde bijt. Maar dan komt Terreur 10! Zet de poorten naar de Top 2000 van 2026 maar vast open. Een waanzinnige jazzy prog-meets-punkrock-anthem met ongekende gitaarvirtuositeit, die zelfs Malmsteen of Satriani nog badend van het zweet uit een droom laat ontwaken. Golvend en swingend gaan we de planeet verlaten. Een traan vloeit want het afscheid valt zwaar, maar de troostende schouder van Terreur 10 biedt wat we nodig hebben; warmte en een omhelzing. Dag Urmit! Twee volle albums hebben we van je mogen genieten. Hopelijk komt het ruimteschip spoedig nog eens langs bij een poppodium een paar straten verderop voordat het voorgoed uit het zicht verdwijnt. (MW)

Lionheart – Valley of Death II
Geboren voor het ongeluk, maar niettemin onbreekbaar door het leven wandelen. Of in het geval van Lionheart cruisen in zo’n Californische lowrider. Massieve riffs, teksten van de straat en een dik hiphop gevoel. Lionheart doet eigenlijk niks nieuws in vergelijking met vorige albums. Alhoewel, het voelt wat meer afgetraind. Het kan net zo heavy zijn als te voren, maar de boze randjes hebben een serieuzer karakter. De band bereikt hier mee een bijna livegevoel dat op plaat zo ongelooflijk moeilijk is vast te leggen voor een hardcoreband. Het genre bestaat voor een podium, hoe kleiner en donkerder hoe beter. Energie is dan het kernwoord als publiek en band niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Valley of Death II brengt die energie met de dikke breakdowns zo naar je woon- of slaapkamer alsof er Melkweg, Doornroosje of Muziekgieterij op de voordeur staat. Problemen worden als voorheen zonder dralen en maskers in songs als No Peace, In Love With the Pain of Death Grip gegoten. Gesmolten staal spat rond en brandt de ellende uit je ziel. Lionheart windt er geen doekjes om of het moet er één zijn voor je bloedneus. (MW)

Velozza – Humanity
Gooi alle schroom overboord. Wil je tot op het bot genieten van Humanity mag je geen enkele rem op nekspieren en emoties zetten. Nu is de thrash van het Roermondse Velozza gelukkig wel in een harnas gestoken en blijven dodelijke ongelukken uit. Dat is juist wat het zo knap maakt, je weet het gewoon nooit helemaal zeker. De ongekende snelheden en grooves snijden de bocht zover over de rand aan dat je de schietgebedjes al gereed hebt. Denk daarbij aan Vio-Lence dat zeker met de twee eerste albums waanzin en controle tot in detail onder de rusteloze knie had. Waar het eerste album Apocaholic en ook hun EP Bankrupt the Republic gevoelsmatig in het stemgeluid kon vastlopen, past alles in het Bay Area-DNA, waarbij enkele keren Exodus om de hoek komt kijken. Niks wordt aan het toeval overgelaten, ook niet toevertrouwd aan een platenlabel of manager of iets dergelijks. Alles is in eigen hand en het barst en stuitert van het zelfvertrouwen. De teksten kennen diepgang, de kleurrijke hoes betekenis en de muziek gelaagdheid. (MW)

Vitamin X – Ride the Apocalypse
Kan toch eigenlijk niets anders zijn dan de actuele staat van onze wereld die het vuur onder Vitamin X tot een allesverslindende hitte opstookt. We lijken niks te leren van de absurditeit van oorlog, de waanzin in omgang met de natuur en de kortzichtigheid van het snelle gewin. We pakken, zoals de cover vertelt, de eerste de beste golf en surfen zo onze ondergang tegemoet. Met meer thrashy crossover dan ooit nemen de Amsterdammers de wereld op de korrel. Hierdoor komt Ride the Apocalypse dicht in de buurt van beste album in het toch al niet geringe oeuvre. Het definitieve verdict zal pas over meerdere draaibeurten vallen. Zoals altijd lijkt het tegenstrijdig dat onze rit naar de Apocalyps aanstaande is, maar het album bol staat van lol en energie. Dat is het thrashy crossover-stuk wat we kennen van bands als Municipal Waste, terwijl Gang Green en zelfs Motörhead nooit heel ver weg zijn. Het einde van de wereld vieren alsof het een vette punkfuif is. Is al regelmatig gedaan en waarom ook niet? We kunnen er als muziekliefhebbers toch niks aan veranderen. Vitamin X is het orkest van helden dat doorspeelt als we vol op de ijsberg klappen. Dikke moshpit naar de verdommenis. Let’s go! (MW)

Meer Hardhitters in de Playlist:


Deel dit artikel