We zitten middenin de zomer, de hoogtijd van festivals is aangebroken en van de tent op het dorpsplein tot de grote festivalweides is er volop livemuziek te beleven. Zo kijken we met een paar gretige schuine ogen al vooruit naar onder meer Alcatraz Festival, Dynamo Metal Festival en Complexity Fest in het Haarlemse Patronaat. Terwijl veel podia een soort van zomerstop houden, of in ieder geval wat rustiger programmeren, lijkt daar bij veel grote podia als 013, Melkweg, Doornroosje, TivoliVredenburg en Vera geen of amper sprake van. Prima vooruitzichten dus om live te genieten, haar te slaan en je over te geven aan de zomer.

Bij NMTH is het vanwege de vakanties ook wat rustiger dan normaal. Mooie kans voor iedereen om de batterijen weer op te laden voor het najaar, waarin we weer overal los kunnen in het podiumcircuit. En waarin we vanaf de derde week van september weer kunnen genieten van bakken aan talentvolle en gratis te bezoeken muziek tijdens de Popronde! Maar voordat het zover is, eerst dus die hopelijk niet al te verschroeiende zomer. Maar voordat we je een hele beste zomer(-vakantie) gaan wensen, geven we je met liefde nog twee albumreviews van held Martijn Welzen mee. Als uitsmijter doet Joost Schreurs nog een duit in het zakje met een bespreking van de nieuwe platen van Moonspell en Witchsorrow.

Martijn bespreekt in deze Hardhitting Albumreviews de nieuwste uitspatting van het onvermoeibare en altijd vernieuwende metalcollectief Voivod. De Canadezen wagen zich ditmaal aan een heuse symfonische release en gaan de samenwerking aan met een compleet orkest: l’Orchestre Symphonique de Québec. Ambitieus! En dan is er nog dat mooie project, ontstaan in de Maastrichtse Muziekgieterij, dat het eerder al tot Video van de Week schopte: The Hèll On Sphinx Project. Een van de vruchten van dat project is de band Deathwish en die heeft zowaar al een debuut-EP afgeleverd. Een recensie kon uiteraard niet uitblijven. Afijn: The Kids Still Have A Lot To Say!

Tekst: Martijn Welzen, Joost Schreurs

Naast de Spotify-links kun je natuurlijk ook terecht bij onze 666 Hardhitters Spotify-lijst, waarmee je op de hoogte blijft van dikke nieuwe tracks:

Voivod – Symphonique
Om het Canadese Voivod in woorden op waarde te schatten was al nooit makkelijk. Het vleesgeworden reisbureau neemt je op ieder album mee door ruimte en tijd waarbij de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, technologie en menselijkheid vele gedaanten aanneemt. Het oeuvre is met recht ongrijpbaar te noemen. Dan is de stap naar een samenwerking met een compleet orkest een bijna onvermijdelijk kosmische botsing. Het Orchestre Symphonique de Québec is de natuurlijke partner vanuit de achtergrond van Voivod gezien. Nu schiet er gelijk iets als ‘S&M’ van Metallica of ‘Symphony for the Lost’ van Paradise Lost door het hoofd. Er is een heel groot verschil: bij deze voornoemde projecten was het symfonische gedeelte een aanvulling. Het voelde nooit als een volledige integratie. Bij Voivod wel!

Als de half-machine, half-organisme die we kennen uit de verhalen van drummer Away, passen de puzzelstukjes nu wel in gelijke mate in elkaar. Neem als voorbeeld ‘Tribal Convictions’ dat met pauken en dreigende strijkers vol in het offensief gaat en niet blijft staan als sierlijke muurbloempjes wanneer de band ten strijde trekt. Het nummer mag als blauwdruk worden gezien van het hele album waar het orkest ook echt stukken van de band compleet overneemt of steunt. Het overdonderende resultaat is een soort van ‘best of…’ met kraker na kraker. ‘Experiment’, ‘The Unknown Knows’, ‘Forgotten In Space’, de Pink Floyd cover ‘Astronomy Domine’ en vele anderen zijn uitvergroot tot apocalyptische afmetingen. Wat te denken van climax ‘The End Of Dormancy’? Nóg beter dan de blazersversie die in 2020 werd vrijgegeven. Magnifique! (MW)

The Hèll On Sphinx Project – The Kids Still Have A Lot To Say!
Dat een klein stukje fluorescerend geel vinyl zo’n groot verhaal kan dragen. Hèll On Sphinx is het hardcore / punkrock-concept binnen poppodium Muziekgieterij in Maastricht (lees hier meer). Eén van de bands die is ontstaan in het gebouw onder de genoemde banner is Deathwish. Jonge honden die pas een jaar geleden elkaar in muzikale overeenkomsten vonden. Ze wilden die samenwerking graag bezegelen met een opname binnen de muren die Deathwish hebben voortgebracht. “Dat kan!”; zei Maurice Gijsbers van de zaal, “maar waarom maken we er niet een speciaal project van?” Lang verhaal kort, The Hèll On Sphinx Project is een lekker vormgegeven visitekaartje voor Deathwish waar een avonturenboek over geschreven kan worden. Samen met onder andere Roger Miret (Agnostic Front), Eli Santana (Ignite) en Dave Reumers (Right Direction) is er nu een geweldige cover van Vision’s ‘The Kids Still Have A Lot To Say’.

Daarnaast bevat de gelimiteerde single ‘Forbidden Identities’ van Deathwish iets wat een mokerslag is van loeizware metalcore vol van grommende vocalen en een enkele verdwaalde ‘pig-squeal’. De woede over het onrecht in de wereld vloeit traag, maar bloedheet en overtuigt in ieder woord. Het is een band in opbouw, maar je voelt de drive om te groeien en te verbeteren. Prachtige eerste zet! Als bonus krijgen we ook nog ‘Iceberg Zebra’ een streetpunk-uitbarsting van Vinnie Stigma (Agnostic Front) van net over een halve minuut. Als grap bedoeld, maar het blijft wel in je hoofd hangen. Een oorzebra van jewelste zeg maar. Een puike release om het succes van Hèll On Sphinx te vieren waar jong en oud samenkomt. (MW)

Moonspell – Far From God
Er was een tijd, de jaren ’80 en begin jaren ’90, dat metal voornamelijk een Noordwest-Europees en Noord-Amerikaans feestje was. De grote jongens kwamen allemaal uit Engeland of de VS en voor de opkomende underground death en black metal moest je in Scandinavië of Nederland zijn. Gelukkig kwam dat in diezelfde periode een kentering in. Vanuit Brazilië veroverde Sepultura de wereld, maar ook in Zuid-Europa  broeide er iets. Zo stond in Griekenland Rotting Christ aan het begin van een carriere die inmiddels al bijna 40 jaar duurt en we maakten kennis met het Portugese Moonspell. Het album ‘Wolfheart’ sloeg in als een bom. Het was geen black metal, geen death metal, geen doom metal,  en toch weer wel. Aangevuld met een flinke laag gothic zette Moonspell een unieke sound neer, die een paar jaar later bestendigd werd met het echte doorbraakalbum Irreligious.

Inmiddels zijn we 30 jaar verder en is Moonspell toe aan hun dertiende album, ‘Far From God’.  Wat we van de voorgaande 12 albums geleerd hebben over Moonspell, is dat je nooit weet wat je kunt verwachten. In de afgelopen decennia hebben we keiharde albums als ‘Night Eternal’ gehad, maar ook platen die zwaar leunden op gothic en electronica, zoals ‘The Butterfly Effect’. Na het uitbundige ‘Extinct’ en het thema-album ‘1755’ nam Moonspell op hun vorige plaat ‘Hermitage’ wat gas terug. Fernando Ribeiro schreeuwde wat minder hard, de drums en gitaren klonken wat meer ingetogen en er waren zelfs jazzy passages. Maar toch klonk het als een echt Moonspell album.
De grote vraag is dus of deze lijn wordt doorgezet op ‘Far From God’ en het antwoord is ja en nee. Het album begint ingetogen met twee Sisters Of Mercy-achtige nummers. Moonspell stak hun liefde voor deze gothic rocklegendes nooit onder stoelen of banken, maar nu ligt het er wel erg dik bovenop. Pas op het derde nummer ‘Biblical’ laat Ribeiro het achterste van zijn tong zien en horen we zijn kenmerkende schreeuw voor het eerst. Liefhebbers van het brute Moonspell moeten het daarmee doen op kant A, want ‘The Great Wolf In The Sky’ is weliswaar een prachtige gothic ballad in de beste Moonspelltraditie, maar verre van heavy. De tweede helft van het album begint met ‘Your Promise Of Light’ al iets steviger, in doomstijl, maar in ‘For The Love Of Mortals’ is het vooral weer fluisteren en croonen. Muzikaal is het allemaal dik in orde, met de voor Moonspell zo kenmerkende melodieën en bombast, maar toch missen we wat pit. Gelukkig komt dat alsnog in ‘Our Freedom To Fall’ en afsluiter ‘Reconquista’, alsof Moonspell probeert zijn hardheid op het einde alsnog te heroveren. Al met al is ‘Far From God’ een aardige toevoeging aan de Moonspell discografie, maar als we over een jaar of 10 terugblikken op de carrière van de Portugezen, dan zal dit geen memorabel hoogtepunt zijn. (JS)

Witchsorrow – The Devil And All His Works
Iedereen zal dit ongetwijfeld herkennen: je ontdekt een band die enorme indruk maakt en die je in een bepaalde fase van je leven heel veel luistert. Vervolgens verlies je de band uit het oog, omdat je andere goede muziek ontdekt, of omdat de band zelf niet meer zoveel van zich laat horen. Witchsorrow is zo’n band. Dit Engelse doomtrio debuteerde in 2010 sterk met een ‘self titled’ album, waarna het vervolgalbum ‘God Curse Us’ ze zelfs een plekje op Roadburn opleverde in 2013, toen dat festival nog voornamelijk stoner en doom programmeerde weliswaar… Niettemin maakte de mokerharde doom van het echtpaar Nick “Necroskull” en Emily Ruskell destijds veel indruk in The Green Room. “Daar gaan we meer van horen”, zo dachten we. Maar niet echt dus. In 2015 en 2018 verschenen nog twee albums, waarna het stil werd en Witchsorrow bij uw recensent van de radar verdween.

Tot vorige maand dus, want toen was daar ineens ‘The Devil And All His Works’. Een knipoog naar ‘De Mysteriis Dom Sathanas’ van Mayhem, waaraan Witchsorrow al eens een ode bracht met de EP ‘De Mysteriis Doom Sabathas’. Met een nieuwe drummer tapt het echtpaar Ruskell nog altijd uit hetzelfde oude vertrouwde doomvaatje. Maar o, wat smaakt dat na al die jaren toch weer lekker! Het is alsof een chipsfabrikant na jaren een oude smaak, uit lang vervlogen tijden, opnieuw op de markt brengt en je weer beseft hoe smaakvol die chips eigenlijk waren. Vanaf opener ‘Omnia Finiuntur’ ligt het tempo onafgebroken traag, de distortion staat op standje maximaal en “Necroskull” gromt de longen uit zijn lijf. Op ‘Hades Chains’ gaat het tempo iets omhoog, maar Witchsorrow trapt niet in de valkuil om te gaan blasten, zoals veel doombands de laatste jaren blijkbaar noodzakelijk vinden. Geen idee waar dat ooit vandaan is gekomen, misschien proberen doombands mee te liften op de grote belangstelling voor black metal in de huidige underground. Afijn, Witchsorrow blijft op ‘The Devil And All His Works’ gewoon zichzelf en doet waar ze al 20 jaar goed in zijn, hun 8-jarige pauze buiten beschouwing latend. Met het tweeluik ‘Lamentation / A Quintessence Of Dust’ wordt de plaat met een ware doomklassieker van ruim tien minuten afgesloten. Welkom terug aan het front, Witchsorrow! We hebben jullie gemist. (JS)

Meer Hardhitters in de Playlist:


Deel dit artikel