De 10 beste Nederlandse EP’s van 2025

Het jaar komt nu finaal ten einde, maar niet voordat we nog een aantal keer terugblikken. Jawel, we zitten volop in de lijstjesmodus, met eerder al onze favoriete shows en albums van het jaar. Maar er is nog een uit de hand gelopen traditie die we nog steeds in ere houden: onze favoriete Nederlandse EP’s en albums. Voordat de kurken open schieten komen we alvast met het eerste deel van dit magistrale drieluik op de proppen. Want sinds 2020 is het vaste prik: de vetste releases uit het Nederlandse gitaarlandschap, gekozen uit een poll van maar liefst 65 albums en 35 EP’s. 13 redactieleden brachten hun stem uit, en hoe! Want in drie delen presenteren we de komende dagen de 10 beste EP’s en de 20 beste albums van eigen bodem, want er kwam potverdorie weer kwaliteit uit dit jaar. We beginnen dit Hollandsche drieluik daarom met de 10 beste Nederlandse EP’s van 2025, op de voet gevolgd door deel 1 en 2 van de 20 beste Nederlandse albums. Tijd om de benen omhoog te gooien en deze dikke releases een draai te geven…

Tekst: Merijn Siben

NMTH is weer het juiste adres voor de lijstjesfreak dus! Ook in 2025 viel er verbluffend veel moois te horen qua releases. Van hardcore tot black metal, sludge tot psych-rock: er kwam meer dan genoeg uit waar we erg blij van werden, dusdanig dat veel krakers het net niet haalden. Zo kregen bands als Badminton, Cold Grip, Sugar Spine en Born From Pain zeker een aantal stemmen, maar vallen ze net buiten de Top 10. Ook Curselifter en Videocall kwamen dichtbij. Flink wat puzzelwerk dus, maar de uiteindelijke Top 10 mag er zeker wezen! Daarom hoog tijd voor de kick-off met onze favoriete EP’s van het jaar, gegroeid uit onze vakkundig bemeste Nederlandse bodem…

Lees en luister ook:
– De 20 beste Nederlandse albums van 2025 deel 1: 20 t/m 11
– Het NMTH album van 2025 + individuele jaarlijstjes
– De 66 hardste hitters van het jaar op Spotify!
– De bruutste shows van 2025

10. SWERVE – SWERVE
In de wandelgangen werd Swerve de afgelopen jaren al weleens genoemd. Het Groningse duo bestaande uit Reinee Huizinga (Evilcentric, Karbo) en brulboei Richard Postma (Ortega) stond in hun thuisstad al bekend om hun verzengende amlagaam van noise, sludge, hardcore en post-metal, maar met hun self-titled EP uitgebracht dit jaar, is daar het eerste wapenfeit. En hoe! 25 minuten aan ontzagwekkende sludge, die met Chrome al lekker bruut binnen komt malen. De vier nummers tellende EP kent vele wendingen, van de beenharde grooves op Crawling tot de vernietigende afsluiter No Cross. Smaakt naar meer dit! Mis ze overigens niet op woensdag 14 januari, dan sluiten ze onze gratis NMTH x Pinguin Radio Showcase af in Drie Gezusters:

9. FIT – MIRACLES MIGHT HAPPEN
Na het winnen van de vermaarde competitie Clash of the Titans werd het duidelijk dat er meer in het verschiet lag voor Fit. En zodoende: de band denderde de Popronde selectie van 2025 binnen en werd een van de meest geboekte bands deze editie. Niet zo gek ook: de formatie gooit op vloeiende wijze post-punk, indie en ska in de blender, resulterend in een EP die op natuurlijke wijze van hakkende punk in Life So Nice naar dromerige post-punk in het titelnummer gaat. Kortom, een te gekke EP uit het midden des lands:

8. KELSEY – MINDFULNESS SEMINAR AT THE END OF THE WORLD
Het was een tijdje wachten op nieuw materiaal van Kelsey, maar Mindfulness Seminar at the End of the World was het wachten waard. Een eigenzinnige, gevarieerde post-hardcore EP, gebracht door een band die zowel op plaat als live de intensiteit tot het kook punt brengt. Zoals we het omschreven in ons interview met de band:

‘Alleen al in furieuze opener Celia Became A Small Volcano ramt de band er chaotisch en dissonant op los, met geflipte gitaarlijnen en weergaloze ritmiek. Wat volgt is 20 minuten aan pittige math en post-hardcore, in een dikke metalsaus. Van de atmosfeer in het afsluitende Social Claustrophobia tot de vurige uitbarstingen van Burnout Artist: Kelsey weet een eigenzinnige sound te bewerkstelligen.’

7. HOOFS – MONSTER
De voorgaande EP’s van HOOFS behaalden al deze zelfde lijst, maar Monster is een release van de Amsterdamse punkformatie die nog aangrijpender is. Het zijn namelijk de laatste, hartverscheurende opnames met de op 8 oktober 2024 overleden Ramón van Geytenbeek op zang. Een immens persoonlijke en ontroerende release die naast vlammende noisepunk tracks als Wolves en Queer ook het emotionele rustpunt Out of Place bevat. Een bijzonder document, waarbij de aangrijpende teksten van Ramón de leidraad vormen. Monster vormt een krachtig drieluik samen met het eerder uitgebrachte EP I en EP II, een herinnering aan de bevlogen persoonlijkheid van Ramón. Wat 2026 zal brengen voor HOOFS is nog afwachten, maar met Monster hebben ze een uiterst bijzondere EP in handen:

6. TEARDRINKER – KILLING THE FLOWERS WILL NOT DELAY SPRING
Rotterdam is een post-hardcore band rijker, en deze bestaat niet uit de minste muzikanten: leden uit bands als Lijkschouwer, ACHE en Void Diver vormen de fundering, met daarbovenop de ontzagwekkende vocalen van Kimothy Hoorweg (VULVA). Een week voordat ze een secret show in Ladybird deden tijdens Roadburn, dropten ze Killing The Flowers Will Not Delay Spring, een EP die we als volgt omschreven:

‘Dat begint al meteen met Water/Well, een acht minuten durende achtbaanrit die van hakkende blasts naar introspectieve post-metal soundscapes vloeit. En potverdorie, het unieke stemgeluid van Kim Hoorweg wist bij VULVA al te beklijven, maar hier worden de registers opengetrokken. Rauw, puur en emotioneel, met een prachtig in elkaar gevlochten post-metal passage op het eind’

5. GROTE GEELSTAART – VAN REIJNST
De jonge gasten van Grote Geelstaart sloegen in als een bom tijdens Popronde. Kort nadat ze werden bevestigd als een van onze NMTH Talenten, zagen we op Sniester al dat dit geen kattenpis is: gecontroleerde chaos, die op pure, overtuigende wijze elementen uit de noise, prog en psychrock vermengd tot een overdonderende performance. Het bracht ze regelrecht naar de Melkweg waar ze naarstig de vloer met ons aanveegden. Wat een band. En Van Reijnst is alvast ene mooi visitekaartje om een fenomenaal jaar mee af te toppen. We kunnen niet wachten op meer, en citeren eveneens onszelf eerder dit jaar:

‘Muziek is een kleurrijk pallet waarin alles mogelijk is voor Grote Geelstaart, van de unieke electropunk in Kickbokser tot de verhalende, psychedelische passages en oorsplijtende screams in het acht minuten durende Kranenborg’

4. OUST – RATHER BE A FUCK UP
We hadden Oust zo over het hoofd gezien ware het niet dat de Amsterdams-Nijmeegse punkband zo’n overtuigende, toepasselijk furieuze show neerzette in Ladybird Skatepark afgelopen Roadburn. Weergaloze hardcore punk, die de collectieve frustratie van velen van ons jegens politici, techbro’s en regelrechte nazi’s kanaliseert tot werkelijke granaten van tracks. Rather Be A Fuck Up is uiterst gepeperd en woest, wat goed tot uiting komt in opgefokte nummers als Make It Stop! en Die For The Economy, terwijl Our Anger Is Appropiate uiterst giftig doorstampt. Hard dit:

3. LIES! – VICTORY DEFEATS US ALL
Zo’n twee jaar geleden katapulteerde Groningse hardcoreband Lies! zich tot de top van Nederlandse hardcore met Mind Pollution. De langspeler bleek een uiterst succesvol huwelijk tussen bikkelharde hardcore en metal. Op nieuwste EP Victory Defeats Us All wordt die stijgende lijn moeiteloos voortgezet. Messcherpe riffs hakken erin op nummers als No Truth en Blood Money, terwijl Rob Franssen van het legendarische Born From Pain ook even komt meebrullen op het pittige The Storm. Victory Defeats Us All biedt gepassioneerde hardcore zoals je deze het liefst hoort, recht voor zijn raap en retestrak:

2. FLUISTERAARS – KRONIEKEN VAN HET VERDWENEN KASTEEL III: GRUNSFOORT
Een nieuwe Fluisteraars-release is altijd weer een verrassing. De band treedt zelden op, maar wist op festivals als Roadburn en Soulcrusher alsnog uitermate te overtuigen. Na het experimentele drone/ambientalbum Manifestaties Van De Ontworteling, bouwt de Bennekomse band met de nieuwste EP verder op het fraaie drieluik Kronieken van het Verdwenen Kasteel. Grunsfoort heet dit hoofdstuk, en is opgebouwd uit twee ruime composities. Sediment Der Impressies overtuigt al meteen: tonnen atmosfeer, verrassende wendingen en eigenzinnige screams van Bob Mollema zorgen voor een meeslepende sound, die zich ook op het machtige Grunsfoort in de Mist voortzet, die overigens op prachtige wijze eindigt met akoestische gitaarklanken. Fluisteraars flikt het hem weer met een ijzersterke EP:

1. STATE POWER – FINAL HOUR
We zagen hem al wel verschijnen in de Top 10, maar dat Final Hour er met de meeste stemmen vandoor ging is toch even een aangename verrassing. Maar misschien toch ook niet zo verrassend: State Power houdt met hun tweede EP het momentum gaande, door een enorme lading overtuigende shows te spelen het afgelopen jaar. En ook door een sound te bewerkstelligen die behoorlijk wat crossover-appeal heeft. Zoals we eerder al schreven:

‘De hardcore van State Power kenmerkt zich nog het meest door de collectieve chemie tussen de muzikanten, die zorgen voor songs met een kop en een staart, evenals vele hooks. Serieus, krijg dat refrein van het titelnummer maar eens uit je hoofd’

Dat dus! Laat je overtuigen door Final Hour, onze favoriete EP van Nederlandse bodem dit jaar: