Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Defacement @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Een volle zaterdag muziek, waar je alles wilt zien en beleven. Maar waar je ook wilt relaxen en bijpraten met vrienden en bekenden. Het blijft soms puzzelen. Maar dat is dan ook weer de charme. Vandaag op het programma onder andere Conan, Ultha, Sylvaine, Defacement en Young Widows.
Tekst: Gijs Kamphuis / Fotografie: Paul Verhagen
Met een kleine kater, die toch altijd later komt, schuiven we aan in de rij voor Doornroosje. Het is al vroeg druk bij het poppodium. Al verkoopt ook deze dag niet uit, er zijn aanzienlijk meer mensen dan gisteren. Goed nieuws voor Defacement, dat in de kleine zaal het festival opent. Want wie bij deze show nog de slaap uit de ogen staat te wrijven, is direct klaarwakker. Deze mannen zijn boos en hebben daar alle reden toe. Deze internationale brute deathmetalband heeft leden die uit alle windstreken komen. Daarbij werden sommigen in hun cultuur onderdrukt door middel van racistische, religieuze of morele suprematie. Daar mag je boos om zijn. En als je dat gevoel kunt omzetten in moddervette tracks, dan hoor je niemand klagen. Bruut, bruter, bruutst. Wat een geweld!
Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Gaerea @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Eerst moeten we het even hebben over de verrassing van de dag. Of toch: de band die al wat stof deed opwaaien met hun laatste album Loss. “Wij zijn niet meer de band die we vier jaar geleden waren. Maar het is wel nog ons DNA.” Gaerea-frontman Alpha is eerlijk. Er is veel gebeurd. De tactiek van de verschroeide aarde is losgelaten en het allesoverrompelende geluid is ingewisseld voor een geluid met meer openheid en melodie. Deze Portugezen weten wel wat een mainstream metalpubliek wil horen. Een mix van Fit For A King-achtige metalcore, vermengd met raspende blastbeats. Dat is het nieuwe geluid. Daar moeten we het mee doen. Het is zeker geen straf. De show is gelikt en ingestudeerd. Het effect op de zaal is er niet minder om. Dit is een formule die deze heren geen windeieren zal leggen. De meer progressieve Pinkpop-ganger kan hier namelijk ook prima mee uit de voeten.
Sylvaine @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Nog een verrassing is het Noorse Sylvaine. Dat blijkt wel bij de merchtafel, waar zangeres en bandleidster Kathrine Shepard na het optreden hoogstpersoonlijk alles uitverkoopt. De groep stond in juni voor het laatst samen op het podium, maar van enige zenuwen of miscommunicatie is geen sprake. Shepard oogt als een popje, tot ze haar scheur opentrekt. Hallo mevrouw, gaat het? In een spannende set waarin de dualiteit van engelachtige vocalen en black metal elementen tot een heerlijk kookpunt komt, is het genieten. Het is een emotionele achtbaan door de Noorse fjorden, waarin de zangeres haar verhaal vertelt. Gelaagde zang en gitaren, ruime, dromerige arrangementen en dan weer kokende blackmetalstukken. Sylvaine doet vandaag aan klantenbinding. De set van die andere frontvrouw met een verhaal, Kristina Esfandiari, valt een beetje tegen. Haar King Woman komt geen moment echt van de grond. In de eerste nummers is er wat technisch malheur met een gitaar, maar ook de rest van de set is flets en inspiratieloos.
Boter, maar dan wel een blok dat al een jaar in de diepvries ligt. Want van het Zwitserse Beurre zijn geen plakjes te snijden. Laat staan dat je het makkelijk uitsmeert. De freakshow van dit trio is chaos. Gecontroleerd, dat wel. Knap ook dat je deze bizarre mix van metal, noise en hyperavant-garde kunt verzinnen én dat het blijft boeien.
King Woman @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Wat goed is, komt snel. Dat geldt ook zeker voor Dimscûa. De band bracht vorig jaar de ep Dust Eater uit en is sindsdien een rijzende ster in de Britse underground. De show vandaag bevestigt die status. De atmosferische sludge wordt met veel urgentie gebracht en kent veel afwisseling. De muur van geluid is niet helemaal dichtgesmeerd, maar blijft ademen door hier en daar interessante gitaarloopjes te verwerken. Dit is typische Soulcrushermuziek. Maar daarom zal de band dan ook uitgenodigd zijn. Anciients uit Canada maakt ook veel indruk. Hun melodieuze death metal past in het straatje van Opeth en Amorphis. Zanger Kenneth Paul Cook heeft een mooie stem. Zowel zijn cleane zang als zijn verstaanbare grunts zitten vol emotie. Tel daarbij de heldere gitaren en de soms wat proggy inslag op en je hebt een uur toffe muziek. Tussen al het brute geweld door is een band met zo’n open en groots geluid ook een mooie afwisseling.
Anciient @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Ultha @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
De bar met de speciale bieren doet het hele weekend goede zaken. Nieuwsgierig naar een Grave Digger blijkt dit biertje lekkerder dan de Duitse heavy metalband met dezelfde naam, die altijd maar slappe hap is. Je moet er geen tien van drinken, maar een glas vlak voordat je naar de show van Ultha gaat, kan geen kwaad. Je moet ook een beetje roezig zijn bij deze band uit Keulen, die steeds wat populairder wordt. Niet gek ook: hun striemende black metal zit vol nuances en kent een machtige spanningsboog. In een storm van geluid botsen rauwe intensiteit en melancholie, diepe duisternis en verlichte momenten. Deze band stelt nooit teleur. De muzikanten verhullen zich in een zee van mist, waardoor alle aandacht op de muziek ligt. Intens en wonderschoon.
Living Gate @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Yob mag dan hun show hebben gecanceld, bassist Aaron Rieseberg moest toch naar Nijmegen afreizen om met zijn andere band Living Gate het podium onveilig te maken. Samen met Amenra-gitarist Lennart Bossu, Wiegedoods Levy Seynaeve (zang, gitaar) en drummer Wim Coppers heeft hij in 2020 een death metalband opgetuigd. Ze spelen maar eens in de twee jaar. Vandaag is het dik in orde. Van-dik-hout-zaagt-men-planken-death metal. Niet te veel opsmuk of tierelantijntjes. Daar zijn andere bands voor. Toch weet de band wel wat sfeerpassages in te bouwen, zodat het niet alleen maar vol gas rechtdoor is. En omdat de heren wel een instrument kunnen bespelen, is het niveau van dit alles belachelijk hoog.
Conan @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Als de avond richting het hoogtepunt gaat, is het aan Conan om nog even hun klasse te tonen. Ook met deze invalbeurt veegt deze Engelse sloopkogel vandaag de vloer aan met acts die denken dat ze ook maar iets in de buurt kunnen komen. Eigenlijk is dit een genre op zichzelf. Vierkant, lomp en onvatbaar voor tijd noch trend. Het schuurt, het beukt, het dreunt en het breekt. Oprichter Jon Davis brult als in zijn jonge jaren. Zijn handgebaren zijn niet geheel duidelijk. Het rondjes draaien met zijn hand wordt een quizvraag. Wil hij A: een circlepit? B: een rondje geven? C: heeft hij polsproblemen? Dat de zaal langzaam leegloopt, heeft hopelijk meer te maken met de laatste treinen die vertrekken dan met het feit dat mensen dit niet willen meemaken. Natuurlijk, de Britten zijn vaker in onze contreien. Maar vanavond zijn ze toch wel een dikke afsluiter van een prachtig weekend. Want Young Widows is toch een beetje mosterd na de maaltijd. Deze Amerikanen hebben de ondankbare taak om na Conan nog in de kleine zaal hun ding te doen. Met een publiek dat al murw gebeukt is, is het moeilijk om het vuurtje nog eens op te stoken. Hun noise-, posthardcore- en experimentele geluid is ook niet super spannend of extreem vernieuwend. Aan alles komt een eind. Ook aan deze editie van Soulcrusher. Een diepe buiging voor de bands, de organisatie en Doornroosje. Waarschijnlijk tot volgend jaar.
Young Widows @ Soulcrusher 2026, foto Paul Verhagen
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.