Satanic Surfers, foto Roel Janssen
For I Am, foto Roel Janssen
Een van de nummer van ‘Back From Hell’, de comebackplaat van het Zweedse Satanic Surfers uit 2018, heet ‘Catch My Breath’. Maar het is juist dat wat in Grenswerk niet wordt toegestaan. Door het tempo van beide bands en de alsmaar oplopende temperatuur is er weinig ademruimte aanwezig. We worden gaandeweg licht in het hoofd als de zuurstof verdwijnt, maar blazen als een malle door twee sets van niet aflatende energie. Dat laatste is niet zo heel erg, omdat eindeloos rocken op een donderdag niet heel eenvoudig is in een gehaaste maatschappij met de verplichtingen van de volgende dag.
Tekst: Martijn Welzen / Foto’s: Roel Janssen
For I Am
Achteraf bezien is For I Am de rustige band van de dag. Lichtvoetige, zomerse punkrock boordevol melodie. De marges waarbinnen de Belgische groep zich begeeft zijn smal. Het is daardoor een feest van herkenning, zonder ook maar één cover van een van de Amerikaanse vaandeldragers en voorbeelden van het genre te beroeren. Toch overtuigt de groep door feilloos aan te voelen waar, in die zelf opgelegde ruimte, de finesse te vinden is.
Natuurlijk komt dan als eerste het prachtige stemgeluid van Hanne naar voren. Melodieus, maar vol power en met een innemende aandacht voor het publiek. De songs kennen, ondanks dat lekker slordige punkgevoel, een afgerond karakter wat ze met vertrouwen de wijde wereld in laat kijken. De afstand tot het podium van toehoorders blijft jammer genoeg tot het einde in stand en op de vraag wie er uit Venlo is, gaan er opvallend weinig handjes de lucht in.
For I Am, foto Roel Janssen
Satanic Surfers, foto Roel Janssen
Satanic Surfers, foto Roel Janssen
Satanic Surfers
Na wat fine-tunen van de gitaren met op achtergrond de klanken van ‘Gotta Go’ van Agnostic Front, loopt die open plek voor het podium nu wel vol. Daarna gaat vol het gaspedaal in. De wollige bas is een paar songs in de lijst pas juist afgestemd, waarna het helemaal losbarst. Van meezingers tot wat minder bekende tracks: het is een overvolle lijst. Doordat de show in het Grenswerk-café plaatsvindt, is er te weinig ruimte voor een drumriser. Dat heeft tot gevolg dat zanger/drummer Rodrigo achter de laatste linie is verscholen. Zijn krachtige zang stort vanuit het schijnbare niets over ons heen. Het is even schakelen.
Bassist Andy neemt het leeuwendeel van de aankondigingen en anekdotes voor zijn rekening. Mooi is het dan hoe de band, met hun Zweedse tongval, Nederlandse plaatsnamen uitspreekt. Venlow… komt dicht in de buurt. Rotterdam en Amsterdam vormen geen obstakel, maar Nijmegen wordt een ‘nightmare’.
Daarna gaat het in de rustmomenten nog over crowdsurfen als band in een kroeg in Madrid of de betekenis van ‘proost’. Scherp contrast met de serieuze zorgen die er ook zijn over de stand van de wereld en de opkomst van A.I.. Zin van de avond in deze is wel: “een gitaar en pen kunnen een revolutie starten. Een geweer niet, die eindigt het!” Punkrock is ook precies dat: lol met inhoud, leerzaam en vermakelijk tegelijk. En snel, razendsnel, op het roekeloze af! Waarbij zelfs een paar crowdsurfers het aandurven om in de smalle ruimte de gang naar achteren te maken.
Satanic Surfers, foto Roel Janssen
“You’re the best band in the fucking world”, roept iemand halverwege het optreden. Een bescheiden ‘dank je wel’ wordt subliem opgevolgd door weer een kraker. Het aantal graden en de kilometers per uur doen niet voor elkaar onder als de set vlammend eindigt. “We geven geen toegift, we spelen gewoon nog vier songs.” Waarvan akte in een volle bak in Venlo. Met terugwerkende kracht blij dat de Zweden een dikke tien jaar geleden nog eens hun surfplanken opnieuw in de was wilden zetten voor een puike wederopstanding.
Satanic Surfers, foto Roel Janssen
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.