Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Vier dagen festival is lang. Sommigen durven zelfs té lang te zeggen – dat maak je zelf maar uit. Wat we sowieso kunnen stellen is dat Roadburn zijn kruit op zondag absoluut nog niet verschoten had: van vernietigend Crouch en bloedstollend mooi Inter Arma tot overweldigend Boris waarmee het festival een van de betere festivalafsluiters heeft geboekt. Het zal een van de betere Roadburnzondagen ooit worden wat ons betreft, dus nog een laatste ronde eindeloos genieten.
Door Justin Scholtze en Tim van der Steen | foto’s: Roy Wolters
De aanhouder wint bij Krallice
Het is ons dan eindelijk toch gelukt, we hebben een Krallice-show gezien! Third time’s the charm zeggen ze dan, al proeven we de afzakkers die we bij de Little Devil de avond ervoor gedronken hebben nog af en toe nog na. Die spacey synthesizerintro’s klinken ons daarom ook eigenlijk helemaal niet verkeerd, en als de band er dan ineens met dissonante death metal inbeukt zijn we definitief wakker. Een technisch spektakel is het, met vingers die over gitaarhalzen springen, blastbeats en bezwerende synths die door de ruimte schallen. Een beetje een galmende boel wordt het soms wel in de Terminal, maar die pijlsnelle gitaarpartijen zijn retestrak. Deze set mag dan in teken staan van het heden, maar toch klinkt de band alsof ‘ie uit een andere tijd komt. Richting het eind van de set worden de atmosferische passages wel heel ver uitgestrekt, maar toch is het een band die nieuwsgierig blijft maken. We kijken dus lekker af tot het, toch weer, bombastische einde.
Slow Crush op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Verdrinken in audiovisueel spektakel van Slow Crush
Op de vierde dag van Roadburn is het merkbaar rustiger. Er hangt een ontspannen sfeer en we hoeven in ieder geval geen strijd te leveren voor een goede plek vooraan. Het is de tweede set van de Belgische shoegazeband Slow Crush dit weekend, ditmaal op de mainstage voor een audiovisuele totaalervaring rond nieuw album Thirst. Er is direct een hele duidelijke focus op presentatie. Lyrics worden ondersteund door de visuals terwijl een lijzige groove wordt doorgevoerd, zwierig en stuwend. Er wordt doorlopend geleund op religieuze iconografie, vage nonnen en kruizen vliegen voorbij gevolgd door desolate landschappen. Zangeres Isa Holliday sluit als een visueel verlengstuk op de thematiek aan in haar witte jurkje. Haar dromerige stem, diep in de mix, wekt een gevoel van vervreemding. Slow Crush verrast nergens vandaag, maar levert wel een hele fijne consistente set die audiovisueel staat als een huis. Gewillig verdrinkt het publiek in de melancholische stuwende golf. “There is only dark”, prijkt op het scherm, maar ons leverde Slow Crush vooral frisse energie op voor de dag, we kunnen er weer tegenaan.
Slow Crush op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Slow Crush op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Overmand door exceptioneel Inter Arma
De set in Ladybird rond doorbraakplaat Sky Burial gisteren was – opnieuw – een bevestiging van de ruwe kracht en energie van Inter Arma. Wie de band op die basis (OK, en allicht het wildemans voorkomen van de drummer) alleen aanziet voor een stel woestelingen doet de formatie uit Richmond, Virginia absoluut tekort. Vandaag worden we op iets unieks getrakteerd: een integrale uitvoering van The Cavern. Het is een artistieke compositie van drie kwartier, gecomponeerd door de band in 2009 maar op de plank beland tot 2014 toen iemand bij Relapse aandrong het stuk goed op te nemen. Naar eigen zeggen speelde de band The Cavern nooit eerder live en doen zij dit waarschijnlijk ook niet opnieuw, dus het is weer eens een bevestiging van de unieke positie die Roadburn inneemt voor artiesten. Ook binnen dit stuk blijven de extremen aanwezig, maar er ligt veel meer focus op het narratief. Versterkt door verlaten monochrome landschappen, grotten met stille wateren en ruwe rotsgebergten op de visuals weet Inter Arma hier waanzinnig de toon te zetten. Beklemmend en sturend worden de lagen opgebouwd. Een zoekende gitaarlick prikt daar vervolgens doorheen als de doorbrekende zon, gevolgd door rollend gedonder van de drummer als een kudde losgeslagen paarden over de vlakte. Het is technisch en verhalend, meer prog dan de sludge waarvan we Inter Arma kennen, met een audiovisuele ervaring die bijna voelt als een theatervoorstelling. Er volgt een machtige wisselwerking tussen kracht en melancholische stuwende passages. Op de plaat staan gastvocalen van Windhands’ Dorthia Cottrell, die taak wordt op Roadburn met verve vervuld door Sunny Faris van Blackwater Holylight. Een glansrol is verder weggelegd voor de violiste die ons met haar gedragen snaarwerk tot tranen roert.
Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Inter Arma op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Kiss the Anus of a Black Cat op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
De zondagse avond in met Kiss The Anus Of A Black Cat
Met Kiss The Anus Of A Black Cat, een naam die we maar wat graag keer op keer volledig uittypen, heeft Roadburn weer een ware cultact te pakken. Geen verrassing dus als frontman Stef Heeren gaandeweg het optreden benoemt dat ze de allereerste band waren die voor deze editie van het festival geboekt werden. Dat zegt wat, en de belangstelling is dan ook groot met een volle Engine Room. Kiss The Anus Of A Black Cat is een band die door de jaren nogal een transformatie heeft ondergaan, van duistere folk naar elektronica, maar de set van vandaag focust op hun folky materiaal. Er wordt flink getokkeld en gepalaverd, maar we merken ook op: veel van de nummers gaan ook wel echt hard, zoals ‘Veneration’ en ‘Harrow’. Het zijn ook niet altijd brave een-op-een uitvoeringen, maar er wordt flink uitgepakt voor deze comebackshow. Publieksparticipatie op de Roadburn-zondag: dat klinkt niet als een recept voor succes, maar het gaat toch verrassend goed wanneer Heeren de zaal vraagt mee te zingen. Er staat dan ook een betrokken en geïnteresseerd volk in de zaal, waarbij de eerste twee noten van een nummer dat wordt ingezet herhaaldelijk al op luidkeelse ‘JJAAAA!!’-s kunnen rekenen.
Sanam op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Nog meer bijzonders op de bill vinden we bij SANAM, een experimenteel Libanees muziekcollectief uit Beiroet. De naam heeft een dubbele betekenis; ‘geliefde’ in het Perzisch en in het Arabisch ‘idool’. Passend voor de intieme, rituele set waarmee de Next stage wordt ingepakt. Naast het standaard psychedelisch rock-instrumentarium zien we ook een modulaire synthesizer op het podium en een buzuq, samen met de bezwerende Arabische zang draagt dit traditionele snaarinstrument veel bij aan de sound. De ritmiek ontstaat vanuit open, tom-gedreven grooves waaroverheen de verschillende snaarinstrumenten stuwende spanning opbouwen. Het klinkt ondanks de dissonante klankelementen bijzonder uitnodigend en dansbaar.
Crouch op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
De façade van Crouch
“Sommige mensen dachten dat we het verprutst hadden omdat we Crouch hadden moeten boeken voor Roadburn, sommige mensen hebben ons onderschat: we zien je om 20.00 in de skatehal.” Van gebrek aan humor kunnen we de organisatie niet betichten als de zoveelste secret show wordt aangekondigd. Eenmaal in Ladybird doet de band daar nog een schepje bovenop met een vooraf opgenomen boodschap door de PA: “Deze show is ontworpen voor ons discomfort en oh ja, maatsoorten zijn puur toeval.” De muziek van Crouch is natuurlijk helemaal niet grappig, deze band kent geen franje. Het is fantastisch botte sludgedoom, ongepolijst en agressief. Drummer Wim Coppers en gitarist Levy Seynaeve vonden dat het na hun andere band Wiegedood nog wel wat ongezelliger mocht. Zij bundelden de krachten met bassist Jasper Hollevoet, die met zijn andere band Siem Reap vandaag al eerder op het programma stond. Boze kale witte mannen staan te brullen, Coppers vuurt daar salvo na salvo overheen. Laat je niet misleiden: wat de band doet is ver verwijderd van dom, bot raggen, dat is maar schijn. Maatwisselingen, stops, breakdowns en acceleratie gaan allemaal precies op de tel. Gesyncopeerd knallen met drums, gitaren en dubbele screams mist daarbij geen beat. Het is strak geregisseerde destructie die keihard inslaat, maar ook ruimte heeft voor progressievere passages en soms gewoon een riff waar we heel vies van gaan kijken: OOOMFF wat lekker!
Crouch op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Boris op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Overweldigend Boris
Het einde van het festival begint dan toch echt weer in zicht te komen, maar niet voordat we nog een keer de Next in de 013 aandoen, waar het drietal Orcutt Shelley Miller er wellustig op los zitten te raggen. Dit is echt jammen voor gevorderden – de experimentele rock van het drietal swingt erop los, met genoeg onverwachte hoeken en dissonantie om de immer volle Next scherp te houden. Toch fijn om nog even meegepakt te hebben, want wat een synergie is er tussen de drie muzikanten. Even voor het einde steken we alvast de gang over om een mooi plekje te veroveren voor de grote, grootse, grootste afsluiter van deze festivaleditie: Boris. Doorgaans is het publiek op de latere zondagavond al flink uitgedund, maar voor Boris blijft men in grote getalen toch nog wat langer plakken. Op de boeken staat dat ze hun postrockalbum Flood komen spelen, maar in wat een meesterzet blijkt pakt Boris dat toch op hun eigen manier aan. Niet de rustige, atmosferische geluidslandschappen, maar dikke fuzz, gigantische feedback, en woeste stonerriffs is waar de band mee begint. Ze doen er een potje Feedbacker bij, zo blijkt, een album waarop zoals de titel al doet vermoeden gitaarfeedback als vierde en vijfde bandlid fungeert. Zo groot als de band klinkt hoor je ze maar zelden, en wat een kraakhelder geluid ook, ondanks de dikke lage ruis die door de speakers blijft schallen. Terloops kondigt de band nog even aan dat ze een Europese tour aan het plannen zijn voor later dit jaar, en dan is het toch echt tijd: “OK, now we play a song called Flood.” laat drummer Atsuo weten. Wat volgt is een overweldigende ontknoping waar we haast woorden voor tekortkomen. Langzaam wordt er opgebouwd naar een climax van wereldformaat. We weten niet wat ze precies in die gitaar van Wata gestopt hebben, maar het ding klinkt echt geweldig. Dit is ogen dicht en gaan, een half uur volledig overspoeld worden door gigantische geluidsgolven. Onze monden vallen er letterlijk van open, met terugkerend kippenvel wanneer we dat einde in herinnering brengen. We zijn er stil van. Een perfectere afsluiter van deze fenomenale Roadburn-editie hadden we nauwelijks kunnen bedenken.
Boris op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Boris op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Boris op Roadburn 2026. Foto Roy Wolters.
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.