Metalhistorie in vogelvlucht met een onverwoestbare Judas Priest in 013

Judas Priest @ 013 2026 Paul Verhagen Photography

Judas Priest in 013. Foto Paul Verhagen Photography.

Een set van anderhalf uur, geen support, 75eu per ticket: pittige prijs, maar de show van Judas Priest in 013 raakte alsnog maanden van tevoren uitverkocht. Het toont aan hoe stevig de fundering van Judas Priest en diens fanbase is. Onomstotelijk een van de meest iconische bands in de metal, die alweer zo’n 56 jaar meedraait. Touren op het niveau van Priest is een intensieve bezigheid, dus met elke ronde doemt toch, hoe cru ook, de vraag op: hoelang zal de band nog meedraaien? Wat het antwoord ook is, Rob Halford en co. zijn regelrechte titanen. En net na het voltrekken van een zonsverduistering doceert de strijdlustige band in 013 een fraaie les metalhistorie.

Tekst: Merijn Siben / Fotografie: Paul Verhagen

Misschien ligt het aan de leeftijd van ondergetekende (36), maar niet eens zo heel lang geleden werd Judas Priest niet cool gevonden door de jongere generatie metalheads. Hoewel mijn eerste Judas Priest ontdekking was dankzij een kleine game genaamd Grand Theft Auto: Vice City in de brugklas (met You’ve Got Another Coming), werd het door generatiegenoten vooral afgedaan als antieke, ouwelullen metal. Misschien lag het aan lauwwarm ontvangen platen als Angel of Retribution en Nostradamus, die in de 00’s destijds buiten de fanbase niet echt indruk maakten. Met het prima Redeemer of Souls (de eerste met Richie Faulkner) leek de band weer op het rechte pad. Maar het was Firepower uit 2018 (met die dikke productie van Andy Sneap) die iets bijzonders leek te veroorzaken: mensen praatten weer over Priest, over de Metal God, over waarom Painkiller zo’n goede plaat is. Jonge fans kwamen weer in de ontdekking, en wisten of fan te worden, of in ieder geval respect te ontwikkelen voor de levende legendes. En terecht: want met bijna 75 jaar is Rob Halford nog steeds een van de meest iconische stemmen in de metal.

Judas Priest in 013. Foto Paul Verhagen Photography.

Aan de samenstelling is wat veranderd: hoewel de aan Parkinson lijdende Glenn Tipton nog wel gitaren verleende aan nieuwste plaat Invisible Shield, wordt hij live al een tijdje overgenomen door producer Andy Sneap. K.K. Downing is alweer 15 jaar weg, terwijl 73-jarige bassist Ian Hill nog de enige oprichter in de band is. En toch, weet het vijftal vanavond de geest van de Priest weer optimaal op te roepen. Achter een doek met daarop albumcovers door de jaren heen, klinken de riffs van You’ve Got Another Thing Coming, die stotende 80’s metalhit en soundtrack van een heerlijk gewelddadige videogame, waar in het verleden ook weleens mee afgesloten werd. Het is een van diverse opvallende momenten in de set. Zo komt het opvolgende Metal Gods niet altijd langs, maar is het eveneens een stotende klassieker, wiens lompe riff er aardig op in snijdt.

Er is al veel gezegd over de Metal God zelve, Rob Halford. Maar een slijtageslag blijkt het ook vanavond niet. Voor de falsetto’s maakt de man weliswaar al jaren gretig gebruik van de reverb, maar de zanglijnen van Breaking The Law en het 50(!) jaar oude maar nog steeds fris klinkende The Ripper worden prachtig vertolkt. Moeilijkere nummers als The Sentinel bieden hem wat tegenstand, maar verdomd: dat heldhaftig klinkende middenstuk pakt je gewoon, vooraleer dat giftige meezingrefrein je nogmaals komt meeslepen. Na de aangename toevoeging van ‘deep cut’ Desert Plains en het venijnige Steeler, gaat Rob Halford er even bij zitten. ‘Still an Amsterdammer! Got my appartment there for 25 years now.’ Met de mededeling dat hij later deze maand 75 jaar oud wordt, doemt opnieuw de vraag op betreft hoelang een mens het kan volhouden. Want waar 73-jarige bassist Ian Hill op dezelfde plek blijft staan gedurende set, doet vooral de kwiekere gitaartandem van Faulkner en Sneap het showmanschap, vakkundig solo’s uitwisselend op tracks als het nieuwe Panic Attack en het klassieke Victim of Changes.

Judas Priest in 013. Foto Paul Verhagen Photography.

Maar afijn, het is een zorg voor later. Want met een toffe mix tussen hits als Electric Eye, Painkiller en meer onverwachte toevoegingen als Halls of Valhalla, bijgestaan door een barrage aan lasers en kleurrijke visuals, laat Judas Priest zien nog genoeg leven in zich te hebben. En niet alleen dat: Rob Halford, Ian Hill en Scott Tavis hebben ontzettend veel plezier in wat ze doen, ondanks dat er weer een jaartje bij is gekomen. Metal zit in het hart, en met een show als dit, inclusief publiek luid meezingend op anthem Living After Midnight? Een verplicht stukje metalgeschiedenis in vogelvlucht.