High on Fire in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Matt Pike is misschien wel onze favoriete dorpsgek, al leverde zijn fascinatie met het werk van David Icke hem in 2022 stevige kritiek op. In 2015 verklaarde hij tegenover Metal Injection dat het nummer The Black Plot gaat over “the reptilian Illuminati abducting women.” Vervolgens somde hij moeiteloos zijn eigen research op naar Planet X, de New World Order en de Illuminati. Enfin, dat zijn brein soms wat gefrituurd lijkt neemt één ding niet weg: waanzinnige consistentie op platen en podia. High On Fire draait intussen pakweg 28 jaar mee, de lineup is onderweg gewijzigd maar Pike is na al die jaren nog steeds een beest.
Tekst: Tim van der Steen, Foto’s: Roy Wolters, Stefan Kemp
High on Fire in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Tough gig to follow
“Ik had verwacht dat jullie met zijn allen naar de zon stonden te staren, nu staan jullie hier om naar de sterren te kijken.” Baardvader-frontman Jelle Scholtes weet het leuk te vatten en knipoogt daarmee, bewust of niet, naar de titel van hun derde langspeler When The Stars Arrive uit 2024. De opvolger wordt op 24 oktober gepresenteerd tijdens een dubbele releaseshow met Cosmic Debris in Poppodium Phoenix. Vandaag alvast een voorproefje van het nieuwe werk in Pandora.
We tellen woensdag 12 augustus en het Haagse trio staat frontaal op de eclips geprogrammeerd; Tough gig to follow. De Hagenezen zetten daarvoor graag een tandje bij met hun fuzzed out grungy stoner. Baardvader heeft sowieso een goede podiumpresentatie, met name drummer Jeroen Jaquet gaat wild tekeer en maakt er met zijn twirls een showtje van. Tijdens opener I Know You Know heeft de gitarist wat ruzie met zijn pedalen en klinkt het in de zaal behoorlijk zompig, dat trekt later in de set gelukkig bij. De Pandora is vooralsnog halfleeg, maar van die leefruimte wordt door de nodige vleermuizen gretig gebruikgemaakt om een potje haar te slaan. Baardvader heeft de riffs en de grooves maar mist vandaag lange tijd de impact in de set. Bij het slotstuk verandert dit. Het tempo wordt er flink uitgetrokken om even loodzwaar in het laag te gaan hangen. Daarmee kruipt de band wel definitief onder de huid; weinig fijner dan die subbassen op je borstbeen. Dat laatste nummer (All That I Wanted als we op de setlist afgaan) is een nieuwe en belooft alvast veel goeds voor de aankomende plaat.
Fuck it, good riddance
Dan loopt de zaal vol op de introtune Karanlık Yol als High On Fire het podium beklimt. We zien frontman Matt Pike met korter haar dan ooit en strijdwapen naar keuze; een Woodrite Warlord signature in Antarctican Burst, gedragen door een prominente blote pens. Maar ook een strijdvaardige lach onder die enorme handlebar snor – Pike heeft er duidelijk zin in. De 54-jarige riffslinger heeft er een zware tijd op zitten, financieel, mentaal en fysiek. Een teen werd in 2018 gedeeltelijk geamputeerd na een botinfectie (“Fuck it, good riddance!”), een jaar later dreigde hij ook zijn grote teen kwijt te raken door diabetescomplicaties. Daarbij een langlopende strijd met middelengebruik waarvoor hij in 2012 in behandeling ging en depressie rond het schrijven van Cometh The Storm. Deze tour staat in het teken van die laatste plaat, al krijgen we daar uiteindelijk maar twee nummers van te horen. Verder is het toch vooral een barrage greatest hits, gelukkig heeft High On Fire een dijk van een catalogus om uit te putten.
High on Fire in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
High On Fire – Death Is This Communion cd. Foto:
Tim van der Steen
Bands in de uitverkoop
Persoonlijk leerde ik de band kennen in het kielzog van Death Is This Communion uit 2007. Ik werkte (onverdienstelijk) in de Free Record Shop en heavy muziek verkocht daar voor geen meter. In januari belandde dat dus allemaal in de uitverkoop; een goudmijn. Ik kocht voor twee euro per stuk alles met een boze albumhoes, vaak ontdekte ik die muziek pas veel later. Toen een vriend mij kort daarna meevroeg naar High On Fire in de Helling ging bij mij dat belletje rinkelen. Een week leefde die cd in mijn discman, vanaf dat moment was ik om. Die donderende drums van Des Kensel, de verwoestende riffs van Pike en zijn onmiskenbare gruizige stem maakten iets wakker. Zonder oordoppen begon ik de set daar heel naïef vooraan, de versterkers beukten mij fysiek in het gezicht waardoor ik mijn heil al snel verderop in de zaal zocht. Pike zette aan het einde van de avond nog een krabbel op mijn schijfje en ik zou zijn ontwikkelingen altijd blijven volgen.
Achttien jaar later zien we diezelfde man opnieuw, nu in Pandora. Door de jaren heen veel vaker trouwens en dat stelde nooit teleur. Ondanks de grote cult-following is de band nooit echt doorgebroken, ook niet nadat de titeltrack van Electric Messiah in 2019 werd bekroond met een Grammy voor Best Metal Performance. Toch jammer, maar dit gedonder is en blijft niche.
High on Fire in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Ander gedonder
Het geluid van High On Fire heeft in de laatste jaren wel een belangrijke shift gemaakt. Des Kensel, drummer van de oprichting in ’98, drukte met zijn grote toms en stuwende ritmiek een duidelijk stempel op de sound. Hij verliet de band in juli 2019, het fulltime muzikantenbestaan eiste zijn tol en hij wenste meer tijd met zijn gezin. Sinds 2021 zit Coady Willis op zijn kruk, die je kan kennen van Big Business of de dubbele-drummer lineup van Melvins naast Dale Crover. Absoluut een goede drummer, maar hij speelt puntiger, preciezer en met kleinere toms, wat bij ouder werk soms aanvoelt of hij in andermans kleren loopt die net niet passen, bijvoorbeeld door fills die net de bulderende impact van Kensel missen. Met name bij prijsnummer Snakes For The Divine valt dit op. Bij Sol’s Golden Curse valt alles vandaag wél op zijn plek, logisch ook want dit is een van de twee nummers op de setlist afkomstig van Cometh The Storm, het eerste album met Willis achter het kit.
High on Fire in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Uiteindelijk zijn dat details natuurlijk. Dat we bassist Jeff Matz nog niet genoemd hebben is te weinig eer en komt vooral doordat hij zijn rol als drijvende ruggengraat van de groove zo goed vervult. Uiteindelijk is het toch vooral Pike die de band draagt met zijn typische gitaargeluid. In zijn eentje weet hij de ruimte van twee man te vullen. Het rammelt aan alle kanten maar heeft wel enorm veel onbehouwen karakter en vuur. Na de onvergeeflijk dikke riff van 10.000 Years en een bezeten uitvoering van Fury Whip landen vooral de tragere passages extra hard. Baghdad voert mij linea recta terug naar die eerste kennismaking in De Helling. Als Pike voor slotstuk Darker Fleece zijn negensnarige Warlord Imperial 9 om de nek hangt, duiken we ook in bpm omlaag. Zware, slepende riffs die in tempo en frasering teruggrijpen op zijn bekendere werk uit Sleep. Die constante, fysieke muur van geluid uit de imposante Orange stacks, daar doen we het voor.
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.