#RB26: De highlights van Roadburn 2025 volgens de redactie met o.a. Inter Arma, Teardrinker en Boris…

Inmiddels zijn we weer opgekrabbeld na vier dagen Roadburn, dus deze hadden jullie nog van ons te goed. Met vier dagen aan bands en talloze hoogtepunten, kon het niet uitblijven dat we nog eenmaal flink terugblikken op een slopend maar lonend festivalweekend. We zegggen bijna elke editie, maar dit was er een voor de boeken. Met een zorgvuldig opgebouwde line-up van oude bekenden en nieuwe ontdekkingen, resulteerde Roadburn 2026 in een editie met voor ieder wat wils. Niet gek ook dat het festival voor het eerst in jaren bijna volledig uitverkochtte, een resultaat van niet alleen een goede positionering, maar ook van een hechte connectie met het publiek. Kortom, het was waanzinnig goed weer! En laten we ons ook nog eens voldoende bijeen geraapt hebben om onze vijf beste shows van Roadburn 2026. Lees hier welke optredens onze redactieleden het meest bij zijn gebleven…

Fotografie: Roy Wolters 

---

JUSTIN SCHOLTZE – REDACTEUR
Het afgelopen weekend zijn er al genoeg woorden vuil gemaakt aan de onderstaande bands dus dat laat ik hier achterwege, behalve dat ik nog een keer noem dat de afsluitende show van Boris op zondag voor mij de perfecte band op de perfecte plek op het perfecte tijdstip was. Een band die ik al heel lang live wilde zien, met een show die put uit twee albums die tot mijn absolute favorieten behoren, en op zo’n enorme manier leverde. Dat gaat me lang bijblijven. Daarnaast zou het gemeenschapsgevoel dat zo uit Roadburn spreekt net zo goed bovenaan de ranglijst kunnen staan. Mensen van over de hele wereld die samenkomen en elkaar laten voelen dat ze daar thuishoren. Dat we met z’n allen eens per jaar voor een weekend in Tilburg zo op ons plek zijn. En de collectieve inzet van organisatie, artiesten en publiek om dat te bestendigen, dat is onverslaanbaar. Ik voelde het dit jaar om een of andere reden nog veel meer dan voorgaande edities. Dit is mijn top 5, waarvan nummers 1 en 2 vaststaan en de rest tot en met de honorable mentions aan toe, afhankelijk van hoe de wind staat, allemaal van plek zouden kunnen wisselen. Wat een festival, Roadburn forever!

1. Boris ‘Flood’-set (en stiekem ook ‘Feedbacker’)
2. Agriculture ‘The Spiritual Sound’-set
3. EYES
4. Kiss The Anus Of A Black Cat
5. Kim Hoorweg & Teardrinker Comissioned Project: ‘I Hope This Hurts’

Honorable mentions: Crippling Alcoholism, Milkweed, Street Sex, Kowloon Walled City, Portrayal of Guilt, Saetia, Orcutt Shelley Miller, Oathbreaker, Siem Reap, Unsane

---

TIM VAN DER STEEN – REDACTEUR EN VIDEO
1. Inter Arma – The Cavern
2. Blawan
3. Acid Mother’s Temple (dag 2)
4. Slift
5. Boris – Flood

Eigenlijk is een top 5 niet te doen. Die andere unieke Inter Arma set in Ladybird was namelijk ook waanzinnig. En als we het toch over dat skatepark hebben, waarom geen Portrayal of Guilt, Terzij de Horde of Crouch? Cult of Luna was met name in de late era set in bloedvorm en we hebben eindelijk Agriculture live gezien – die maakten het ook ruimschoots waar. Walter, you did it again!

 

 

 

 

---

INGMAR GRIFFIOEN – EINDREDACTEUR (+ Verslaggever 3voor12)
Oh shit, een top 5 vroeg je? Sorry! Roadburn 2026 was weer een bijzonder hartverwarmend weerzien met de scene, zoveel mooie mensen en geweldige muzikanten. En met de enige echte NMTH-crew natuurlijk. Mooie shizz. De Planet Roadburn-bubbel is ongekend warm, divers, inclusief en inspirerend. Dat wordt weer aftellen naar 15 april 2027, maar eerst nog even nagenieten.

1. Teardrinker performing ‘I Hope This Hurts’
Deze commissieopdracht kwam teringhard binnen en terecht, want het is keihard nodig om aandacht te vragen voor en te ageren tegen misogynie, femicide, discriminatie, kolonialisme, kapitalisme en wat al niet meer. Ongelooflijk triest dat dat anno nu nodig is, maar de tijden zijn grimmig. Dat Kim en hun band Teardrinker deze boodschap zo binnen hameren is knap, indrukwekkend en verdient eigenlijk een nog veel groter podium.

2. Inter Arma play Sky Burial – Ladybird Skatepark
Echt veel vette, indrukwekkende shows op de skatebaan gezien dit jaar, waarbij Crouch, Terzij de Horde, Curselifter, Bad Breeding en (albumprimeur!) The Machine niet onvermeld mogen blijven. Op een of andere manier maakte Inter Arma weer de meeste indruk. De blackened sludgebrigade o.l.v. manische Mike Paparo overrompelde de skatebaan volledig. Kippenvel.

3. ZU
Bijna 40 minuten in de rij gestaan (goede gesprekken met Jeroen van EBB!), lekker bijgekomen van de gekte van de Spoorzone en bloeddorstig Portrayal of Guilt, ook nog even mogen kletsen met de lieve eigenaar van prachtvenue Paradox <3 en net na aanvang geland aan de bar. Westmalle dubbel besteld en vervolgens 80 minuten lang aan de achtermuur gekleefd genoten van ZU. Zonder veel te zien, helemaal meegevoerd door het leipe, instrumentale Italiaanse trio dat enerzijds veel te groot is voor Paradox en toch helemaal op zijn plek was. Love.

4. Boris performing Flood
Was alweer even geleden dat ik Boris live zag. Weet niet hoe, maar het was sowieso te lang. Van al die Japanse bands… die far out zijn en regelmatig op Roadburn spelen is Boris toch wel dé shit. Ze doen ruim 25 minuten over eerste nummer (herstel: combi van Feedbacker-composities) en voeren dan Flood magistraal uit. Drie muzikanten slechts (die alle 3 zingen), weinig frivoliteiten (of het moet de dubbele gitaar bas zijn), maar zoveel muzikantschap en gevoel. Emotioneel rake, meeslepende set, die voor de perfecte afsluiter van mijn Roadburn was.

5. Oathbreaker performing Rheia
Een lang gedroomde reünie, maar na 8 jaar stond de post-metal en meer band uit Gent toch weer op het podium. Sterker: ze trapten de 1e van slechts 4 shows in 2026 op eigen verzoek af op Roadburn. Fucking indrukwekkende show van Oathbreaker die emotioneel en subtiel filmisch opent en dan best wel hardcore wordt. Frontvrouw Caro straalt in een rode jurk, maar vooral vocaal. De 2 windmachines geven wel een beetje Wihtin Temptation-vibes, maar ook hele rake platen. Ook raak: het gekrijs en de black metal-stukken….damn intense shit. Bijzonder geslaagde boeking.

6. Slow Crush
Belgische shoegazeband die in 2017 op Roadburn stond met slechts 4 nummers op zak, aardig doorbrak, inmiddels vooral internationaal tourt en op een US label zit. Terug op Roadburn met 2 albumsets. Laatste album Thirst speelden ze zondag integraal voor 3000 man op de Main Stage. Zaterdag stonden ze ook al voor zo’n grote zaal te imponeren en speelden ze het hele debuutalbum Aurora. Shoegaze met een donkere twist, ook wel doomgaze genoemd, met dromerige zanglijnen die de luisteraar meevoeren in die gitaarmuren. Nieuwe is wat experimenteler en volwassener, minder puur shoegaze. Erg overtuigend live.

7. Blackwater Holylight
Echt fan van de nieuwe plaat van BWH. De Amerikaanse groep, weer als trio, smelt black, doom en shoegaze samen tot één verslavende sound. Dat 4e album, Not Here Not Gone speelden, ze volledig op zaterdag en daarmee pakten ze de Terminal makkelijk in.

8. SANAM
SANAM is een bijzondere Libanese groep (die in 2024 al eens op LGW stond. Maar toen stond het thuisland en halve Middenoosten niet zo in de fik. Sowieso bijzonder dus dat ze er zijn, helemaal te danken aan inspanningen van Roadburn en Rewire die tickets regelden bij de enige maatschappij die nog uit Beiroet vliegt. Denk aan een bezwerende, dansbare, maar zeker ook experimentele mix van kraut, psych, elektronica, freejazz met Arabische zang. Geen politieke statements (wellicht ook te riskant), maar wel verdomd goede muziek. Na afloop was de merchstand snel leeg.

9. Fauna
Hagelnieuwe Zweedse psychband uit de scene van Göteborg, die liefhebbers van Goat zal bekoren. Totaal bezwerende wereldse psychfolk, zeer dansbaar. Geboekt op slechts een handvol singles, is de debuutplaat een zware aanrader. Live maakte het 9-tal (met 4 percussionisten en hypnotiserende zang!) het helemaal waar in de volgepropte, zweterige kleine zaal. Muziek bedoeld als meditatief ritueel, die de luisteraars omhelst door ritmische tapijten. Denk aan dolen en dansen tussen ruisende bomen in een eindeloos Scandinavisch woud. Voor RB27 graag een reprise van deze Zweden (liefst op dezelfde locatie uiteraard):

---

ROY WOLTERS – FOTOGRAAF
Het is verdraaid moeilijk om het bij een top5 te houden dit jaar. Wat een waanzinnig weekend met zoveel hoogtepunten. In chronologische volgorde:

1. Pain Magazine, na het luisteren van de playlist meteen een van de favorieten. Superplaat en ook een geweldig optreden op de donderdag. Goeie mix van electro, industrial en het gitaargeweld van Birds in Row. Het was voor mij de opener van het festival en de lat lag dus meteen erg hoog voor de rest van de dagen.

2. Teardrinker, al een aantal malen gezien en iedere keer werd het beter en beter. Maar nu overstegen ze zichzelf met een super emotioneel, intens en een helaas erg actueel onderwerp. Het was er aan af te zien en horen dat er veel tijd is gaan zitten in het project. Alles was goed doordacht en er zat een waanzinnige opbouw in de set. Dit was een optreden waar ik stil van werd en na afloop buiten echt even van bij moest komen. Kippenvel!

3. Acid Mothers Temple, twee sets mee mogen maken waarbij de set van de vrijdag bij mij net wat makkelijker binnenkwam. Heerlijk spacen met deze Japanners. Bij de tweede set in de next is het zo intens. Een klein podium met 7 muzikanten die helemaal losgaan en het publiek maximaal meezuigen in hun ruimtereis.

4. Ik ben altijd erg onder de indruk van de skateparkshows, heerlijk ongedwongen. Dit jaar was ik er bij 7. Geen lichtshow, geen rook en dus echt bovenop het publiek. Dit weekend sprong Inter Arma er voor mij uit. Toegegeven, de show op de MainStage was zeker ook memorabel. Moeilijke keuze dus, maar ik ga voor de secret show van deze machtige band uit Richmond waarin Sky Burial werd gespeeld. Heerlijk, mokerhard en nietsontziend.

5. De zondag afsluiter Boris was de perfecte set om een lang weekend mee af te sluiten. Voordat ik er erg in had was er al een half uur voorbij. En waar je wel vaker ziet dat het publiek uitdunt na een tijdje, zeker bij de wat “moeilijkere” concerten, was dat nu niet het geval. Langzaam opbouwend en lekker meegaan in de muziek om uiteindelijk na vijf kwartier met een ultieme extase met z’n allen de zaal uit te lopen. Uitermate goed opgebouwde set en een optreden dat nog lang na smeulde.

---

MERIJN SIBEN – HOOFDREDACTEUR
1. Inter Arma – Sky Burial + The Cavern Set
Verdomd, ja, die dubbele set van Inter Arma kon natuurlijk niet uitblijven! Sowieso al een onstuitbare kracht, datt Inter Arma, gezien een vlammende drie shows twee jaar geleden op Roadburn. Toch lagen mijn verwachtingen niet hoog: tenslotte heb ik de band in korte tijd al regelmatig aanschouwd. Tering, ik had het echter mis: vanaf de eerste tonen van hun Skatepark set, was ik opnieuw verkocht. En dat een dag later het magistrale The Cavern (een niet eerder volledig gespeeld epos van 45 minuten) er als een emotionele stoomwals overheen knarste, maakte het een doeltreffende dubbelklapper. Waanzinnig goed!

2. Kim Hoorweg Commissioned: Teardrinker – I Hope This Hurts
Ik had aardig hoge verwachtingen van I Hope This Hurts. Maar dat het zo’n mokerhamer tegen de ziel zou worden, had ik even niet verwacht. I Hope This Hurts bleek een emotionele, actuele set. Muzikaal verfijnd en razend interessant. En belangrijker nog: een band met een verhaal en een boodschap, en dat resoneerde.

3. Boris performing The Flood
Ik begon aardig festivalmoe te raken, dus toch nog een 75 minuten durende set van Boris uitzitten leek aanvankelijk een flinke taak. Maar wonderwel: 30 minuten later en ik besefte me dat ik behoorlijk aan het genieten was. Toen die dynamische show, zorgvuldig afgemeten en opgebouwd, naar een verpletterende climax toewerkte, was ik verkocht. Damn, wat was dit vet!

4. Pigs Pigs Pis Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs
Pigs x7 begon ooit nog naar aanleiding van een bezoek aan Roadburn, dus dat hun droom uitkwam om er vervolgens te staan, maakt het extra mooi. De Newcastle stonerdoomers stelden niet teleur met een ggepassioneerde set, die nogmaals bewijst waarom ze tot een van de vetste liveacts uit het genre behoren.

5. Primitive Man – Remembrance Set
Wat een geluid komt er toch uti slechts een drietal. Het dronende Denver trio bracht totale verdoomenis naar The Terminal, tot twee keer toe. Met name de Remembrance set bleek een overweldigende ervaring. Niet voor de poes, maar toch godverdomde heerlijk.

Meer highlights: Slift, Pain Magazine, Oathbreaker, Portrayal of Guilt, Crouch Skatepark set, Slowhole en Bad Breeding Skatepark set.

---