Hellripper scheurt door De Hell-ing

Hellripper – Foto: Seth Pictiures & Music

Tweede Paasdag, files en lange rijen bij meubelboulevards en tuincentra. Wie geen zin heeft om burgerpunten te verzamelen kan ’s avonds terecht in Utrecht, De Helling om precies te zijn, waar een avondje speed metal geprogrammeerd staat onder leiding van Hellripper. Deze Schotse ‘band’ is eigenlijk een éénmamsproject van James McBain uit Aberdeen. Een productief baasje, want in iets meer dan tien jaar bracht hij 2 EP’s, 4 albums en een handvol split singles uit. Hierop nam hij telkens alle instrumenten voor zijn rekening. Omdat hij toch ook wel graag wilde optreden, verzamelde hij een groep muzikanten om zich heen, waarmee hij nu ook alweer bijna 10 jaar de Europese podia onveilig maakt. Zo was Hellripper de afgelopen jaren al te zien op Soulcrusher, Pitfest, Roosendaal Open Air en Into The Grave, maar ook Utrecht is McBain niet onbekend, want twee jaar terug zagen we hem nog in Pandora openen voor Abbath. Maar deze avond is Hellripper de hoofdact en zal McBain en co. worden bijgestaan door het Zweedse Sarcator en een kwartet zuiderburen onder de naam Schizophrenia.

Tekst: Joost Schreurs / Fotografie: Seth Abrikoos

Foto: Seth Pictiures & Music

Vlak nadat De Helling zijn deuren heeft geopend, is het al gezellig druk in de zaal en de foyer. Voor de merchandisetafel van Hellripper staat zelfs een flinke rij en er is ook aardig wat keuze om je collectie zwarte T-shirts, cd’s, vinyl, patches of totebags uit te breiden. Onder het publiek veel battle vests vol patches en spijkerarmbanden, het echte speed metal uniform, het eigenwijze broertje van de thrash metal, dat liever underground blijft, in plaats van grote arena’s te vullen. De bekendste speed metalband is zonder twijfel Motörhead, hoewel Lemmy die woorden zelf nooit gebruikte, bij hem was het altijd: “We are Motörhead and we play rock and roll!” Vast geen toeval dus dat McBain later op de avond aan De Helling vraagt: “Are you ready for some rock and roll?”

Sarcator
Maar eerst maakt het Zweedse Sarcator zijn opwachting om de zaal op te warmen. Vier jonge gasten die de twintig zomers nog maar net hebben aangetikt en met veel jeugdig enthousiasme over het podium stuiteren en staan te headbangen. Sarcator is een samentrekking van Sarcófago (Braziliaanse black metal) en Kreator (Teutoonse thrash metal) en hun muziek heeft dezelfde kenmerken als hun grote voorbeelden. Hard, snel en agressief. Niet revolutionair, niet origineel of vernieuwend, gewoon spelen en knallen alsof je per nummer wordt betaald. Een cover hoort er ook bij en Sarcator kiest voor Anti Cimex, een Zweedse punkband uit de jaren ’80, die in eigen land blijkbaar veel faam geniet, maar in Utrecht deze avond toch niet voor veel extra enthousiasme zorgt. Al met al een prima opener, op maat gesneden voor deze avond. Sarcator gaan we komende jaren ongetwijfeld nog vaker tegenkomen in voorprogramma’s op op metalfestivals, want deze jonge honden staan op het podium alsof ze er voorlopig nog niet klaar mee zijn.

Sarcator – Foto: Seth Pictiures & Music

Sarcator – Foto: Seth Pictiures & Music

Schizophrenia
Uit België komt de volgende band van die avond, die zich vermoedelijk ook heeft laten inspireren door een Braziliaanse band, aangezien ze zich naar een album van Sepultura hebben vernoemd. Hoewel ze ongeveer net zo lang bestaan als Sarcator en zelfs met slechts één full length uit 2022 een stuk minder productief zijn, valt het direct op dat het viertal, onder leiding van de Italiaanse Belg Ricky Mandozzi met veel overtuiging en zelfvertrouwen op het podium staat. Niet gek als je bedenkt dat de bandleden gemiddeld 10 jaar ouder zijn dan die van Sarcator en allemaal al wat vlieguren hebben gemaakt in andere bands.
Schizophrenia laat er dus geen gras over groeien en begint het publiek genadeloos te bewerken met een mix van death en thrash metal die, niet onverwachts, veel associaties oproept met het oude werk van Sepultura. Heerlijk strak gespeekd bulldozerwerk dat het publiek bij de les houdt. Ricky Mandozzi woont nog niet lang genoeg in België om De Helling in het Nederlands toe te spreken, maar ook in het Engels weet hij het publiek op te zwepen en de mosh pit groeit met ieder nummer. Het wordt nog interessanter als Mandozzi voorstelt om een cover te spelen en het publiek laat kiezen uit Slayer of Morbid Angel. Het is moeilijk vast te stellen, maar blijkbaar wordt er iets harder geklapt, gejuicht en geschreeuwd om Morbid Angel, dus krijgen we een loeistrakke uitvoering Maze Of Torment voorgeschoteld. Welke Slayer-cover Schizophrenia voor ons in petto had, zullen we nooit weten, want hierna volgen nog twee eigen nummers en dan zit het er ook voor Schizophrenia op voor deze avond en kunnen we ons op gaan maken voor Hellripper.

Schizophrenia – Foto: Seth Pictures & Music

Hellripper
De hoofdschotel van de avond is zoals gezegd Schots en luistert naar de naam Hellripper (of James McBain) en al vanaf het eerste nummer All Hail The Goat gaat de zaal helemaal los. Niet voor niets is dit lied een soort anthem geworden voor Hellripper en staat de titel ook gedrukt op T-shirts en andere merch. Een beter begin kun je je als band en publiek niet wensen, want de sfeer zit er direct in en het wordt deze avond niet meer rustig. Helemaal niet als de eerste stagedivers op het podium klimmen, want ook voor stagedivers geldt: als er eentje over de dam is, volgen er meer… Hellripper bracht eind maart een vierde album uit, Coronach genaamd, dus heel veel tijd heeft het publiek nog niet gehad om naar de nieuwe nummers te luisteren. De nadruk ligt aan het begin van de set daarom op ouder werk, zoals Goat Vomit Nightmare en The Hanging Tree van de vorige twee albums. Hellripper kent maar één versnelling en dat is de hoogste. De ijzingwekkende screams van McBain geven de muziek een black metal-achtig sfeertje, maar in de riffs horen we toch echt vaak die rock and roll terug, waar al naar verwezen werd. Dit maakt Hellripper zo onweerstaanbaar, het kiezelharde geluid op topsnelheid, maar toch met schwung en flair gespeeld.