Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
De jaren ’90, een mooie, onbezorgde tijd. Een vruchtbare bodem voor muzikale genres als rap- en nu-metal, die in deze periode de kop op staken. Iedereen kent natuurlijk Rage Against The Machine, maar in hun kielzog volgde een hele stoet bands die het beste van metal, rap en hiphop probeerden te combineren. Dankzij Mtv en TMF bereikte de muziek onze huiskamers en dat zorgde ervoor dat bands kosten noch moeite spaarden om een goede videoclip te maken, waarmee je wist op te vallen. Eén van die bands die hierin slaagde met niet alleen toffe muziek, maar ook coole clips was het Zweedse Clawfinger. Raps met een boodschap, maar met een vette knipoog, dat is wat Clawfinger bracht op hun eerste albums Deaf Dumb Blind, Use Your Brain en Clawfinger. En dat ging ook nog eens vergezeld met legendarische videoclips, zoals die van The Biggest & The Best.
Dus als een band als Clawfinger naar TivoliVredenburg komt, dan moet je niet raar opkijken als ze de Pandorazaal goed weten te vullen met veertigers die zin hebben in een avondje jeugdsentiment. Toch is de avond meer dan alleen dat… Oud en nieuw valt vroeg dit jaar.
Tekst: Joost Schreurs / Fotografie: Roy Wolters
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Sickret
Voorprogramma Sickret, afkomstig uit Zwitserland, mocht de avond op gang trekken. De band speelt een combinatie van ‘klassieke’ nu-metal, gecombineerd met stevige deathcore passages. Dat de band ambitieus is, blijkt alleen al uit de enorme backdrop, die de gehele achterwand van het podium van Pandora beslaat. Sinds 2013 brachten ze 3 albums uit, waarvan de laatste echter alweer uit 2o18 stamt. Toch verscheen er in augustus een nieuwe single, waarop Benji Webbe van Skindred te horen is. Samen met deze tour een voorproefje op een nieuw album en een teken van leven dat bewijst dat we nog niet van Sickret af zijn. Gezien de huidige nu-metal revival, gaan we ze de komende jaren wellicht nog vaker terugzien op metalfestivals en in voorprogramma’s.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Clawfinger
Metallica zorgde onlangs voor ophef, toen James Hetfield op het podium in Las Vegas verkondigde dat mensen hun ‘politiek’ beter thuis konden laten tijdens concerten. De boodschap van Hetfield is aan Clawfinger niet besteed. Nadat Clawfinger een aantal jaar op non-actief heeft gestaan, zijn de Zweden nu weer helemaal terug. En politiek gezien misschien wel scherper dan ooit. Dit wordt benadrukt door het eerder dit jaar verschenen nieuwe album Before We All Die. Je hoeft alleen maar naar de merchtafel te kijken om te zien waar een groot deel van de woede van Clawfinger zich op richt: voor de liefhebber zijn er rode petjes te koop met de tekst ‘Scum’, niet alleen een verwijzing naar een nummer op het nieuwe album, maar ook naar die beruchte vierletter-beweging van de huidige president van de VS.
Scum, ook een weinig subtiele aanklacht tegen de Trump-regering, komt later die avond ook nog lang, maar de show wordt afgetrapt met Before We All Die, het titelnummer van het nieuwe album. Daarmee is de toon direct gezet, want Clawfinger weigert een nostalgieband te zijn. Geen ’30th anniversary Use Your Brain’ optreden, maar ruimschoots aandacht voor de nieuwe plaat. Ook You Call Yourself A Teacher wordt al vroeg over de Pandorazaal uitgestort.
Maar ook de in Utrecht ruim vertegenwoordigde Mtv-generatie wordt snel bediend met Pin Me Down. En zo wordt het optreden van Clawfinger een interessante reis door het gehele oeuvre. Letterlijk alle albums komen met minstens één liedje aan bod, hoewel de drie albums uit de jaren ’90, de succesvolste jaren, natuurlijk wat meer aandacht krijgen. Maar toch bestaat bijna een derde van de set uit nummers van Before We All Die, we horen bijvoorbeeld Big Brother, Ball & Chain, Going Down (Like Titanic) en het reeds genoemde Scum voorbijkomen tussen het oudere werk door. En het moet gezegd worden, voor een band met ruim 35 jaren op de teller is dat tegenwoordig ongebruikelijk en gedurfd en dat dwingt dus ook respect af. Hoeveel mensen zullen er niet in de zaal hebben gestaan die niet eens wisten dat er in ferbruari een nieuw album uitkwam? Clawfinger ziet het nieuwe studio-album niet als een moetje, maar ze zijn er oprecht trots op en willen de muziek met de wereld delen.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
De toegift bood dan wel weer volop ruimte voor nostalgie. Biggest & the Best, The Truth en Do What I Say (met het legendarische kinderstemmetje: “When I grow up, there will be a day…”). Het zijn nummers die de identiteit van de band bepaalden in hun beginjaren: herkenbare refreinen, een heerlijke groove en teksten met intelligentie en humor, die erom vragen om hard meegebruld te worden.
Dit concert liet zien Clawfinger niet alleen afhankelijk is van nostalgie. Nieuwe nummers blijven overeind tussen het bekende, oude werk, terwijl de maatschappijkritiek in de nieuwe nummers misschien alleen maar urgenter is geworden. Op deze manier kan Clawfinger nog wel een tijdje mee.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Clawfinger in TivoliVredenburg. Foto Roy Wolters.
Nog geen reacties!
Er zijn nog geen reacties geplaatst.